این مقاله هنوز انتشار نهایی نیافته و در نوبت انتشار است. لذا صرفا چکیده آن قابل دسترسی است.                   برگشت به فهرست مقالات | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


چکیده:   (1637 مشاهده)

مقدمه: اختلال نقص توجه - بیش‌فعالی یکی  از اختلالات شایع دوران کودکی است  که تا نوجوانی و بزرگساالی ادامه دارد و ابعاد مختلفی از زندگی فرد را تحت تاثیر قرار می‌دهد. بدین خاطر الگوهای درمانی متعددی برای این اختلال طراحی شده است.یکی از ااین الگوها آموزش بهوشیاری است. بر این اساس هدف از پژوهش حاضر بررسی اثربخشی  بسته آموزش بهوشیاری بر کاهش علایم و نشانگان بالینی کودکان مبتلا به اختلال بیش‌فعالی - نقص توجه است.

روش: طرح پژوهش از نوع شبه آزمایشی و به صورت پیش‌آزمون – پس‌آزمون با گروه کنترل بود.جامعه آماری پژوهش شامل کودکان 12-9 ساله دارای اختلال نقص توجه - بیش‌فعالی در شهر تهران بودند. نمونه مورد مطالعه  متشکل از 30 نفر از کودکان مبتلا به اختلال بودند که به طور دردسترس انتخاب و به صورت تصادفی، در دو  گروه آزمایش و کنترل گماشته شدند. گروه آزمایش 8 جلسه 90 دقیقه ای را به صورت هفتگی دریافت نمود. از مقیاس سنجش اختلال نقص توجه – بیش‌فعالی و فرم سیاهه رفتاری آخنباخ برای جمع‌آوری داده‌ها استفاده شد. داده‌ها از طریق تحلیل کوواریانس چند متغیره مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند.

نتایج: نتایج نشان داد که آموزش بهوشیاری به طور معناداری بر کاهش نشانه‌های بالینی  کودکان بیش‌فعال مؤثر بوده است (p 0/ 001). علاوه براین نشانه‌های همراه در اختلال بیش‌فعالی از قبیل مشکلات عاطفی، اضطراب، مشکلات رفتار مقابله‌ای در این کودکان در مقایسه با گروه کنترل کاهش یافته بود.

بحث ونتیجه‌گیری: با توجه به یافته‌های این پژوهش، می‌توان روش آموزش  بهوشیاری را به عنوان یک روش موثر در کنار سایر روش‌ها برای کاهش نشانه‌های اختلال بیش‌فعالی بکار برد.

     
نوع مطالعه: كاربردي | موضوع مقاله: تخصصي

ارسال نظر درباره این مقاله : نام کاربری یا پست الکترونیک شما:
CAPTCHA code

ارسال پیام به نویسنده مسئول


کلیه حقوق این وب سایت متعلق به دوفصلنامه علمی پژوهشی روانشناسی بالینی و شخصیت می باشد.

طراحی و برنامه نویسی : یکتاوب افزار شرق

© 2018 All Rights Reserved | Clinical Psychology & Personality

Designed & Developed by : Yektaweb