XML English Abstract Print


چکیده:   (1351 مشاهده)

هدف: این پژوهش با هدف بررسی خصوصیات روانسنجی مقیاس چشم انداز زمان زیمباردو فرم کوتاه در جمعیت بزرگسالان شهر تهران انجام شد. روش: نمونه آماری این پژوهش عبارت بود از 400 زن و مرد بزرگسال شهر تهران که با استفاده از روش خوشه ای چندمرحله‌ای از جامعه آماری انتخاب شدند. در پژوهش حاضر از فرم 36 سوالی مقیاس چشم انداز زمان و فرم کوتاه پرسشنامه شخصیتی نئو استفاده شد. یافته ها: نتایج نشان داد که ضریب پایایی پرسشنامه با استفاده از آلفای کرونباخ حاکی از پایایی مطلوب برای کل مقیاس و هر کدام از عامل ها بود. همچنین نتایج نشان داد که عامل های مقیاس چشم انداز زمان با ویژگی های شخصیتی نئو فرم کوتاه رابطه معنی دار دارند. همچنین نتایج تحلیل عاملی اکتشافی نیز بیانگر وجود 5 عامل گذشته منفی، خوشگذران در زمان حال، آینده نگر، گذشته مثبت و منفعل در زمان حال می باشد که در مجموع 37 درصد واریانس کل را تبیین می کند. البته نسبت به نسخه اصلی پرسشنامه چشم انداز زمان زیمباردو و بوید (1999) با تغییراتی در برخی از گویه ها همراه بود. در تحلیل عامل تائیدی نیز نتایج حاکی از برازش قابل قبول در تعیین عامل ها با گویه های جدید بود. نتیجه‌گیری: نتایج به دست آمده بیانگر آن است که پرسشنامه چشم انداز زمان با تغییرات اعمال شده در برخی گویه ها برای استفاده در جامعه ایرانی، ابزاری پایا و روا است.

     
نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: تخصصي