XML English Abstract Print


چکیده:   (366 مشاهده)

مقدمه: پژوهش حاضر با هدف مقایسه طرح‌واره‌‌درمانی و درمان شناختی رفتاری در باور های اختلال خوردن در بیماران بی اشتهای و پراشتهای عصبی با توجه به پیوند والدینی بوده است.

روش: روش پژوهش آزمایشی با طرح پیش‌آزمون- پس‌آزمون، پیگیری با گروه کنترل است. جامعه آماری پژوهش شامل بیماران دارای اختلال خوردن مراجعه کننده به مراکز روانپزشکی، روان درمانی بالینی و مراکز درمانی چاقی و لاغری شهر تهران که از نظر سنی بین 16 تا 23 سال اند می باشد. روش نمونه گیری هدفمند است، و ملاک تشخیص برای اختلال، تشخیص روانپزشک بر حسب ویراست پنجم راهنمای تشخیصی آماری اختلالات روانی[U1]  می باشد. بعد از نمونه گیری اولیه بیماران از نظر پیوند والدینی غربالگری شدند. زیرا یکی از معیارهای ورود در این پژوهش دارا بودن پیوند ضعیف والدینی(بیش حمایت گر و مراقبت کم) بوده است. بیماران بی اشتهای عصبی از نظر شاخص توده بدنی در رده (BMI≥17kg/m2<19kg/m2) قرار داشتند و بیماران پراشتهایی عصبی با 3-1 رفتار جبرانی نامناسب در هفته در نظر گرفته شدند( هر دو گروه در رده خفیف بودند). ابزار مورد استفاده: شامل پرسشنامه پیوند والدینی، باور اختلال خوردن و طرح‌واره‌‌های یانگ(1994)می باشد. برای تحلیل فرضیه‌ها از آزمون تحلیل کوواریانس عاملی (انکوا) استفاده شد.

نتایج: یافته های پژوهش نشان داد در هر دو گروه بیماران، طرح‌واره‌‌درمانی نسبت به درمان شناختی رفتاری دارای اثربخشی بالاتری بوده است برای بیماران پر اشتهای عصبی درمان شناختی رفتاری نیز اثربخش بوده است اما نسبت به طرح‌واره‌‌درمانی اثربخشی کمتری داشته است.

بحث و نتیجه‌گیری: با توجه به اثربخشی بالاتر طرح‌واره‌‌درمانی نسبت به درمان شناختی رفتاری نباید تصور کرد که برای این بیماران درمان نهایی طرح‌واره‌‌درمانی است زیرا ناگفته پیداست که به کارگیری تکنیک‌های این رویکرد، با رفتارهای فرهنگی و اجتماعی گره خورده است و باید درمان را منطبق با سایر عوامل زمینه ای در نظر داشت.

     
نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: تخصصي