دانشگاه شاهد روانشناسی بالینی و شخصیت 2345-2188 24 1 2026 07 06 Comparitive Study of the Effectiveness of Individual and Couple Emotion-Focused Therapy on Experience in Close Relationship- Relationship Structure (Attachment Security) in Couples with Extramarital Relationships مقایسه اثربخشی درمان هیجان مدار به دو شیوه زوجی و فردی بر تجارب روابط نزدیک - ساختار رابطه (امنیت دلبستگی) زوجین دارای روابط فرازناشویی 121 134 4834 10.22070/cpap.2025.20197.1677 FA فهیمه غفوریان محبی گروه روانشناسی، واحد تبریز، دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز، ایران 0009-0002-1088-3911 مرضیه علیوندی وفا گروه روانشناسی، واحد تبریز، دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز، ایران 0000-0002-1197-9598 رویا رسولی گروه مشاوره، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه الزهرا، تهران، ایران 0000-0003-2754-6225 محمد آرش رمضانی گروه روانشناسی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران 0000-0002-0973-8357 Journal Article 2025 02 26 Introduction: Various factors at the personality and psychological levels, such as attachment styles, both separately and in interaction with each other, affect the relationship between couples and lead to an increase in their tendency toward marital infidelity. The purpose of this study was to conduct a comparitive study of the effectiveness of individual and couple emotion-focused therapy on experience in close relationship- relationship structure (attachment security) in couples with extramarital relationships. Method: This semi-experimental study was conducted with a pretest-posttest design, including a control group and a follow-up of 2 months. The statistical population consisted of all couples with extramarital relationships in Karaj city during the autumn of 2024. In the first stage, 60 couples were selected and then randomly divided into 2 experimental groups (each group consisting of 15 couples) and 2 control groups (each group also consisting of 15 couples). The experimental group underwent emotion-focused therapy by Greenberg & Goldman (2008), while the control group received no training and remained on the waiting list. To collect data, the Experience in Close Relationships - Relationship Structure (ECR-RS) scale developed by Fraley et al. (2011) was used. Data analysis was performed using SPSS-28 software, employing analysis of variance with repeated measures and Bonferroni correction. Results: The results of the study showed that individual and couple emotion-focused therapy had a significant effect on attachment security (P<0.05). In addition, the results of the Bonferroni post hoc test indicated that couple emotion-focused therapy is more effective than individual emotion-focused therapy on the close relationship structure (attachment security) in couples with extramarital relationships (P<0.05). Discussion and conclusion: Based on the results of the present study, it can be concluded that individual and couple emotion-focused therapy can be utilized as treatment methods to improve attachment security in couples with extramarital relationships, with priority given to couple emotion-focused therapy. مقدمه: عوامل گوناگونی در سطوح شخصیتی و روانی، همچون سبک های دلبستگی - چه به صورت مستقل و چه در تعامل با یکدیگر - بر رابطه زوجین اثر گذاشته و منجر به افزایش گرایش آن‌ها به روابط فرازناشویی می شوند. هدف پژوهش حاضر، مقایسه اثربخشی درمان هیجان مدار به دو شیوه زوجی و فردی بر تجارب روابط نزدیک - ساختار رابطه (امنیت دلبستگی) در زوجین دارای روابط فرازناشویی بود. روش: این پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون - پس آزمون با گروه کنترل با مرحله پیگیری 2 ماهه انجام شد. جامعه آماری شامل کلیه زوجین دارای روابط فرازناشویی شهر کرج در پاییز سال 1403 بود. در مرحله نخست، تعداد 60 زوج انتخاب و سپس به شیوه تصادفی ساده در 2 گروه آزمایش (هر گروه 15 زوج) و 2 گروه کنترل (هر گروه 15 زوج) جایگزین شدند. زوجین گروههای‌ آزمایش تحت‏ درمان هیجان‏ مدار برگرفته از گرینبرگ و گلدمن (2008م) به دو شیوه زوجی و فردی قرار گرفتند؛ اما گروه کنترل هیچ‌گونه مداخله‏ ای دریافت نکرد و در فهرست لیست انتظار باقی ماند. برای گردآوری داده‌ها از پرسشنامه تجارب روابط نزدیک - ساختار رابطه (ECR-RS) فریلی و همکاران (2011م) استفاده شد. با نرم ‏افزار SPSS نسخه 28 و از طریق تحلیل واریانس با اندازه گیری مکرر تحلیل گردید. نتایج: نتایج نشان داد درمان هیجان مدار به دو شیوه زوجی و فردی تأثیر معناداری بر امنیت دلبستگی داشته است (05/0>P). همچنین، نتایج آزمون تعقیبی بیانگر آن بود که درمان هیجان مدار به شیوه زوجی اثربخشی بیشتری نسبت به شیوه فردی بر تجارب روابط نزدیک - ساختار رابطه (امنیت دلبستگی) دارد (05/0>P). بحث و نتیجه‏ گیری: بر اساس یافته‌های پژوهش حاضر، می‏توان نتیجه گرفت که درمان هیجان مدار، چه به شیوه زوجی و چه به شیوه فردی، می ‏تواند به عنوان رویکردی درمانی مؤثر برای بهبود امنیت دلبستگی در زوجین دارای روابط فرازناشویی در مراکز مشاوره خانواده به کار گرفته شود؛ با این حال، اولویت استفاده با درمان هیجان مدار به شیوه زوجی است.

https://cpap.shahed.ac.ir/article_4834_40cb228987243c91b2dd0b7c9c4a0856.pdf