دانشگاه شاهد روانشناسی بالینی و شخصیت 2345-2188 24 1 2026 06 22 The Effectiveness of Barlow's Unified Protocol Transdiagnostic Treatment on Self-Injurious Behavior, Experiential Avoidance, and Neuroticism in Women with Non-Suicidal Self-Injury اثربخشی درمان یکپارچه فراتشخیصی بارلو بر رفتار خودجرحی، اجتناب تجربه‌ای و روان ‎رنجوری در زنان دارای خودجرحی غیرخودکشی‌گرا 1 18 4872 10.22070/cpap.2025.20353.1700 FA زینب گلمکانی کارشناسی ارشد، گروه روان‌شناسی، دانشکده علوم تربیتی و روان‌شناسی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران 0009-0005-6915-8417 علی مشهدی استاد، گروه روان‌شناسی، دانشکده علوم تربیتی و روان‌شناسی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران 0000-0002-6212-1372 ایمان الله بیگدلی استاد، گروه روان‌شناسی، دانشکده علوم تربیتی و روان‌شناسی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران 0000-0002-2116-3402 Journal Article 2025 04 16 Introduction: Non-suicidal self-injury (NSSI) is a growing concern, incurring substantial public health costs. .Accordingly, this research aims to examine the effectiveness of Barlow's unified protocol transdiagnostic treatment on self-injury behavior, experiential avoidance and neuroticism in individuals with non-suicidal self-injury. Method: This quasi-experimental study used a pretest-posttest design with a control and follow-up group. The statistical population comprised all women aged 18-27 (In this age range, self-injurious behavior peaks) who, in 1403, presented to counseling centers in Mashhad with non-suicidal self-injury. The sample included 30 participants, volunteer-selected and randomly assigned to experimental and control groups. The experimental group received 8 individual therapy sessions; the control group, treatment post-follow-up Data were collected using the Inventory of Statements About Self-injury (ISAS), the neuroticism subscale of the Multidimensional Emotional Disorder Inventory (MEDI), and the Brief Experiential Avoidance Questionnaire (BEAQ) at pre-test, post-test, and follow-up. The data were analyzed using repeated measures analysis of variance in SPSS-26. Results: The findings indicated a statistically significant difference in the frequency and severity of self-injurious behavior (encompassing both intrapersonal and interpersonal functions), neuroticism, and experiential avoidance between the experimental and control groups at both post-test and follow-up phases of the Unified Transdiagnostic Treatment Protocol (p<0.01). The η2 effect sizes for the between-group effects on these variables were 0.13, 0.52, 0.51, 0.27, 0.35, and 0.41, respectively. Moreover, the interactive effect between time and group levels was significant for all variables (p<0.01). Importantly, the treatment effects on all variables in the experimental group were sustained at the follow-up assessment. Discussion and conclusion: Based on these results, the Unified Transdiagnostic Treatment Protocol shows promise as an effective intervention for self-injurious behavior. Therefore, its future implementation is crucial for reducing non-suicidal self-injury and its associated factors. مقدمه: خودجرحی غیر‏خودکشی‎گرا یکی از اختلالاتی است که در سال‏های اخیر شیوع آن افزایش یافته و هزینه‎های قابل توجهی را برنظام بهداشت عمومی تحمیل کرده ‏است. هدف پژوهش حاضر، بررسی اثربخشی درمان یکپارچه فراتشخیصی بارلو بر رفتارخودجرحی، روان‎رنجوری و اجتناب تجربه‎ای در زنان دارای رفتارخودجرحی غیرخودکشی‎گرا بود. روش: این پژوهش نیمه‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون - پس‌آزمون با گروه کنترل و پیگیری انجام شد. جامعه آماری شامل کلیه زنان 18 تا 27 سال (سن اوج بروز رفتار خودجرحی) بود که در سال 1403 با رفتار خودجرحی غیر خودکشی‎گرا به مراکز مشاوره شهر مشهد مراجعه کردند. از میان آنان، 30 نفر به روش نمونه‎گیری داوطلبانه انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل جایگزین شدند. گروه آزمایش طی 8 جلسه درمان فردی شرکت کرد و گروه کنترل پس از پایان دوره پیگیریدرمان را دریافت نمودند. جمع‌آوری داده‎ها با پرسش‌نامه‎ اظهارات خودجرحی ISAS))، خرده مقیاس روان‏رنجوری پرسش‌نامه چند بعدی اختلالات هیجانی (MEDI) و اجتناب تجربه‎ای (BEAQ) صورت گرفت که در سه مرحله پیش‎آزمون، پس آزمون و پیگیری تکمیل شدند. داده‎ها با تحلیل‎واریانس با اندازه‎گیری مکرر در نرم افزار spss-26 تحلیل شد. نتایج: نتایج نشان داد در درمان یکپارچه فراتشخیصی بین فراوانی و شدت رفتار خودجرحی (کارکر‎های درون‎فردی و بین‎فردی)، روان‎رنجوری و اجتناب تجربه‎‏ای در گروه آزمایش و کنترل در مرحله پس آزمون و پیگیری تفاوت معناداری وجود دارد. اندازه مجذور اتا در اثرات بین گروهی برای این متغیرها به ترتیب 13/0، 52/0، 51/0، 27/0، 35/0 و 41/0 می‌باشد. نتایج مربوط به اثر تعاملی بین زمان و سطوح مختلف گروه ها نیز نشان می‌دهد که این اثر در در تمامی متغیرها معنی‌دار است (01/0>p). همچنین در گروه آزمایش در مرحله پیگیری اثرات درمان بر تمامی متغیرها حفظ شده است. بحث و نتیجه‎گیری: ‏ یافته ‏های پژوهش نشان می‌دهد، درمان یکپارچه فراتشخیصی می‎تواند به عنوان رویکردی درمانی اثربخش برای رفتار خودجرحی به‎کار رود؛ بنابراین لازم است درآینده این درمان، برای کاهش خودجرحی غیرخودکشی‎گرا و عوامل مرتبط با آن به‏ کار گرفته شود.

https://cpap.shahed.ac.ir/article_4872_02b5b45ce743bc3f285ec4d39b5968c3.pdf