دانشگاه شاهد روانشناسی بالینی و شخصیت 2345-2188 24 1 2026 06 22 Feasibility of Norton Transdiagnostic Group Cognitive-Behavioural Therapy for Anxiety Disorders in Iranian Samples: The Viewpoint of Experts, Therapist, and Patients امکان‌سنجی درمان فراتشخیصی گروهی شناختی - رفتاری نورتون برای اختلالات اضطرابی در نمونه‌های ایرانی: دیدگاه متخصصان، درمانگر و بیماران 309 326 4987 10.22070/cpap.2026.20984.1801 FA فاطمه اخوان عبیری دانش‌آموختۀ دکتری تخصصی روان‌شناسی بالینی، دانشگاه شاهد، تهران، ایران 0000-0002-1719-3676 محمدرضا شعیری دانشیار روان‌شناسی، گروه روان‌شناسی، دانشگاه شاهد، تهران، ایران 0000-0002-2037-3475 حجت اله فراهانی دانشیار روان‌شناسی، گروه روان‌شناسی، دانشگاه تربیت‌مدرس، تهران، ایران 0000-0002-9799-7008 ارسیا تقوا استاد روان‌پزشکی، گروه روان‌پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی ارتش جمهوری اسلامی ایران، تهران، ایران 0000-0001-8415-4581 Journal Article 2025 09 21 Introduction: Anxiety disorders are among the most common mental disorders for which protocols have been developed and applied in accordance with theoretical perspectives focused on these disorders. Since the first step in implementing new interventions in a context is based on judging their feasibility, the aim of the present study was to evaluate the feasibility of Norton's transdiagnostic cognitive-behavioral group therapy for anxiety disorders in Iranian samples. Method: The present study was conducted in the first step following a Delphi design and the second step within a quasi-experimental design with pre-test, post-test, follow-up phases, and waiting list. In this way, 9 experts completed a feasibility questionnaire before starting the group therapy by reading the detailed protocol summary. In addition, the protocol therapist evaluated the protocol in terms of feasibility criteria at the end of each session, and every 8 patients in the group therapy group also presented their views on the feasibility criteria of this protocol at the end of the treatment. Results: The protocol's feasibility was generally deemed appropriate by examining all feasibility categories from the viewpoints of experts, the protocol therapist, and patients participating in the treatment process. All components were obtained “relative” from the perspective of experts, therapist, and patients, considering the Content Validity Index (CVI) for the dimensions and components of feasibility. Discussion and conclusion: Norton transdiagnostic cognitive-behavioral group therapy for anxiety disorders seems feasible in Iranian samples from the perspective of experts in Iranian society, the therapist providing this protocol, and the patients undergoing the treatment period. This finding paves the way for further investigations to determine the efficacy and effectiveness of this treatment program within the framework of large-scale trials. مقدمه: اختلالات اضطرابی از شایع‌ترین اختلالات روانی هستند که پروتکل‌هایی متناسب با دیدگاه‌های نظری و معطوف به این اختلالات تدوین شده و کاربرد یافته‌اند. از آن‌جا که گام نخست در به‌کارگیری مداخلات جدید در یک بوم، بر پایۀ قضاوت دربارۀ امکانپذیری آنها صورت میگیرد، هدف مطالعۀ حاضر امکان‌سنجی درمان فراتشخیصی گروهی شناختی - رفتاری نورتون برای اختلالات اضطرابی در نمونه‌های ایرانی بوده ‌است. روش: مطالعۀ کنونی در گام نخست، پیرو طرح دلفی انجام شد و گام دوم آن در قالب طرح شبه آزمایشی با پیش آزمون- پس آزمون، مرحلۀ پیگیری و فهرست انتظار اجرا گردید. در این مسیر، 9 متخصص پیش از آغاز اجرای گروه ‌درمانی، با مطالعۀ خلاصۀ مبسوط پروتکل، پرسشنامۀ امکان‌سنجی را تکمیل نمودند. به‌علاوه، درمانگر مجری پروتکل در پایان هر جلسه، آن را از نظر معیارهای امکان‌پذیری ارزیابی کرد، هم‌چنین، 8 بیمار عضو گروه‌درمانی نیز در انتهای درمان، دیدگاه خود را در مورد معیارهای امکان‌پذیری این پروتکل ارائه نمودند. نتایج: در بررسی مجموع مقوله‌های امکان‌سنجی از نظر متخصصان، درمانگر پروتکل و بیماران شرکت‌کننده در فرایند درمان، به‌طور کلی، امکان‌پذیری پروتکل در سطح (متوسط تا بالا) گزارش شد. با در نظر گرفتن شاخص اعتبار محتوا (CVI) برای ابعاد و مؤلفه‌های امکان‌پذیری، تمامی مؤلفه‌ها از نظر متخصصان، درمانگر و بیماران «مرتبط» به‌دست آمد. بحث و نتیجه‏ گیری: درمان فراتشخیصی گروهی شناختی - رفتاری نورتون برای اختلالات اضطرابی در نمونه‌های ایرانی، از نظر متخصصان جامعۀ ایران، درمانگر ارائه‌دهندۀ این پروتکل و بیماران دریافت‌کنندۀ دورۀ درمانی، امکان‌پذیر به‌نظر می‌رسد. این یافته، زمینه را برای وارسی‌های بیشتر در راستای تعیین کارآمدی و اثربخشی این برنامۀ درمانی در چارچوب کارآزمایی‌های گسترده فراهم می‌کند.

https://cpap.shahed.ac.ir/article_4987_13bf4a96378f3854bcd9792d132eff9f.pdf