دانشگاه شاهد روانشناسی بالینی و شخصیت 2345-2188 23 2 0621 03 23 Comparison of the Effectiveness of Cognitive Emotion Regulation Training and Transcranial Direct Current Stimulation on Executive Functions, Perceived Burden, and Loneliness in Students with Major Depression مقایسه اثربخشی آموزش تنظیم شناختی هیجانی و تحریک الکتریکی مستقیم فراجمجمه‌ای بر کارکردهای اجرایی، ادراک سربار بودن و احساس تنهایی در دانش‌آموزان دارای افسردگی اساسی 1 14 4748 10.22070/cpap.2025.19843.1637 FA محمدرضا نوروزی همایون دانشجوی دکتری تخصصی مشاوره، دانشکده علوم‌تربیتی و روان‌شناسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران. 0000-0003-3242-7650 علی نصیری دانشجوی کارشناسی ارشد روان‌شناسی بالینی، دانشکده علوم‌تربیتی و روان‌شناسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران. 0009-0000-5953-3643 اسماعیل صدری دمیرچی استادگروه مشاوره، دانشکده علوم‌تربیتی و روان‌شناسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران. 0000-0003-0568-052X محمد نریمانی استاد گروه روان‌شناسی، دانشکده علوم‌تربیتی و روان‌شناسی ، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران. 0000-0002-9710-4046 مهسا رزمی کارشناسی ارشد روان‌شناسی و آموزش کودکان استثنایی، دانشکده علوم تربیتی و روان‌شناسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران. 0009-0003-0400-1983 Journal Article 1970 01 01 Introduction: Major depressive disorder (MDD) is a psychological condition that can negatively impact students' academic performance and various aspects of their lives. This study aimed to compare the effectiveness of Cognitive Emotion Regulation Training (CERT) and Transcranial Direct Current Stimulation (tDCS) on executive functions, perceived burdensomeness, and loneliness in students with MDD in Ardabil. Method: This study employed a quasi-experimental design with pretest-posttest measures and a control group. A total of 45 students diagnosed with Major Depressive Disorder (MDD), referred by psychological counseling centers, were selected through convenience sampling and randomly assigned to two intervention groups (CERT and tDCS) and a control group. Data were collected using the Coolidge Executive Function Inventory (CEFI), the Interpersonal Needs Questionnaire (INQ), and the Short Version of the Social and Emotional Loneliness Scale (SELSA-S). Data analysis was performed using factorial ANCOVA and Tukey's post-hoc test. Results: The results indicated that CERT had a significant effect on executive functions (P < 0.001, η² = 0.888), perceived burdensomeness (P < 0.001, η² = 0.776), and loneliness (P < 0.001, η² = 0.858). However, tDCS had a significant effect only on executive functions and did not show a significant impact on perceived burdensomeness or loneliness. Conclusion: CERT demonstrated a greater and more meaningful impact on executive functions compared to tDCS. However, tDCS did not have a significant effect on perceived burdensomeness or loneliness. مقدمه: افسردگی اساسی یکی از اختلالات روان‌شناختی شایع است که می‌تواند علاوه‌بر کاهش عملکرد تحصیلی، بر جنبه‌های مهم زندگی دانش‌آموزان نیز تأثیر منفی بگذارد. این پژوهش با هدف مقایسه اثربخشی «آموزش تنظیم شناختی - هیجانی» (CERT) و «تحریک الکتریکی مستقیم فراجمجمه‌ای» (tDCS) بر کارکردهای اجرایی، ادراک سربار بودن و احساس تنهایی در دانش‌آموزان مبتلا به افسردگی اساسی در شهر اردبیل انجام شد. روش: این پژوهش یک مطالعه نیمه‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون، پس‌آزمون و گروه کنترل بود. در این مطالعه، ۴۵دانش‌آموز مبتلا به افسردگی اساسی که از مراکز مشاوره روان‌شناسی معرفی شده بودند، به روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب شدند. سپس به‌طور تصادفی در دو گروه مداخله (آموزش تنظیم شناختی هیجانی و تحریک الکتریکی مستقیم فراجمجمه‌ای) و یک گروه گواه تقسیم شدند. برای گردآوری داده‌ها از ابزارهای زیر استفاده شد: پرسش‌نامه کارکرد اجرایی کولیج (CEFI)؛ پرسشنامه نیازهای بین‌فردی (INQ) و فرم کوتاه مقیاس احساس تنهایی اجتماعی - عاطفی (SELSA-S) . داده‌ها پس از گردآوری با استفاده از تحلیل کوواریانس عاملی و آزمون تعقیبی توکی تجزیه‌وتحلیل شدند. نتایج: نتایج نشان داد که آموزش تنظیم شناختی هیجانی تأثیر معناداری بر هر سه متغیر مورد بررسی داشت: کارکردهای اجرایی‌(P<0.001, η²=0.888)، ادراک سربار بودن (P<0.001, η²=0.776) و احساس تنهایی‌(P<0.001, η²=0.858) . در مقایل تحریک الکتریکی مستقیم فراجمجمه‌ای تنها برکارکردهای اجرایی تأثیر داشت و بر دو متغیز دیگر (ادراک سربار بودن و احساس تنهایی) تأثیر معناداری نشان نداد. بحث و نتیجه‌گیری: آموزش تنظیم شناختی هیجانی تأثیر مثبت و معنادارتری نسبت به تحریک الکتریکی مستقیم فراجمجمه‌ای بر کارکردهای اجرایی داشت، در خالی که تحریک الکتریکی مستقیم فراجمجمه‌ای بر ادراک سربار بودن و احساس تنهایی تأثیر معناداری نداشت.

https://cpap.shahed.ac.ir/article_4748_b65f2ecd2900ba6ae49a14d9c4b16fb4.pdf

دانشگاه شاهد روانشناسی بالینی و شخصیت 2345-2188 23 2 2025 08 23 Comparison of Self-Criticism, Shame, Guilt, and Self-Compassion in Students with and without Self-Injurious Behaviors مقایسه‌ خودانتقادی، شرم، گناه و شفقت به خود در دانشجویان با و بدون رفتار‌های خودجرحی 15 28 4734 10.22070/cpap.2025.19622.1609 FA سید امید یاسینی کارشناسی ارشد روان‌شناسی، دانشگاه گیلان، رشت،ایران. 0009-0004-9398-5749 سید موسی کافی استاد تمام گروه روان‌شناسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه گیلان، رشت، ایران . 0009-0003-0266-4441 عباس ابوالقاسمی استاد تمام گروه روان‌شناسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه گیلان، رشت، ایران. 0000-0002-7378-9730 Journal Article 2024 09 17 Introduction: Considering the role of intrapersonal and emotional factors in to appear and continuation of self-injurious behavior, the purpose of this study is to compare self-criticism, shame, guilt, and self-compassion in students with and without self-injurious behaviors. Method: This study employs a causal-comparative design. The research population consists of undergraduate students at Guilan University during the 2023–2024 academic year. The sample for the present study consists of 730 university students, including 255 individuals with self-injurious behavior and 475 without such behavior, selected from various university faculties. Data were collected using Wiederman and Sanson's Non-Suicidal Self-Injury Scale questionnaire (1998), Thompson and Zuroff’s Self-Criticism Scale (2003), Tangney et al.'s Self-Conscious Emotions Scale (2000), and Rice et al.'s Short-Form Self-Compassion Scale (2011). The research data were analyzed using univariate and multivariate analysis of variance statistical methods. Results: The results show that self-criticism and shame scores are higher in students exhibiting self-injurious behavior, while self-compassion scores are lower in this group (P < 0.001). Additionally, the findings indicate no significant difference in the experience of guilt between students with and without self-injurious behavior (P > 0.05). Discussion and Conclusion: Self-criticism and shame are significant factors contributing to self-injurious behavior, while self-compassion can serve as a protective factor against such behaviors. Therefore, strengthening self-compassion and reducing self-criticism and shame should be considered in intervention and prevention programs. It is also suggested to reduce self-injurious behaviors by conducting educational and counseling workshops that teach the concepts and skills of self-compassion and how to manage self-criticism. مقدمه: باتوجه به نقش عوامل درون فردی و هیجانی در بروز و ادامه رفتار خودجرحی، هدف این مقایسه خودانتقادی، شرم و گناه و شفقت به خود در دانشجویان با و بدون رفتارهای خودجرحی است. روش: این پژوهش یک طرح علی - مقایسه‌ای است. جامعه پژوهش حاضر شامل دانشجویان مقطع کارشناسی دانشگاه گیلان در سال تحصیلی 1402-1403 بود. نمونه پژوهش حاضر 730 دانشجو با و بدون رفتار خودجرحی (255 نفر با رفتار خودجرحی و 475 نفر بدون رفتار خودجرحی) است که از میان دانشجویان دانشکده‌های دانشگاه انتخاب شده‌اند. برای جمع‌آوری داده‌ها، از پرسش‌نامه مقیاس خودجرحی بدون قصد خودکشی ویدرمن و سانسون (1998م)، مقیاس خودانتقادی تامپسون و زوروف (2003م)، مقیاس عواطف خودآگاه تانجنی و همکاران (2000م) و مقیاس شفقت به خود فرم کوتاه رایس و همکاران (2011م) استفاده شده است. داده‌های پژوهش با روش‌های آماری تحلیل واریانس یک و چندمتغیری تحلیل شده‌اند. نتایج: نتایج نشان می‌دهد که خودانتقادی و شرم در دانشجویان با رفتار خودجرحی بیشتراست، اما شفقت به خود در دانشجویان با رفتار خودجرحی کمتر است (001/0>P). همچنین یافته‌ها نشان می‌دهد که بین دو گروه با و بدون رفتار خودجرحی، در تجربه احساس گناه تفاوت وجود ندارد(05/0<P). بحث و نتیجه‌گیری: خودانتقادی و شرم عوامل مهمی در رفتار خودجرحی هستند و شفقت به خود می‌تواند نقش محافظتی در برابر این رفتارها ایفا کند. بنابراین، تقویت شفقت به خود و کاهش خودانتقادی و شرم باید در برنامه‌های مداخلاتی و پیشگیری مورد توجه قرار گیرد. همچنین پیشنهاد می‌شود با برگزاری کارگاه‌های آموزشی و مشاوره‌ای در جهت آموزش مفاهیم و مهارت‌های شفقت به خود و مقابله با خودانتقادی، رفتار‌های خودجرحی کاهش پیدا می‌کند.

https://cpap.shahed.ac.ir/article_4734_373e4c5d8edfa8b74fd4b6791d0cf6dc.pdf

دانشگاه شاهد روانشناسی بالینی و شخصیت 2345-2188 23 2 2025 08 23 Fitting the Structural Model of the Relationship Between Suicidal Thoughts and Attempts in Adolescents, Considering the Mediating Variables of Family Cohesion and Self-Compassion برازش مدل ساختاری رابطه بین تفکر و تلاش برای خودکشی در نوجوانان، باتوجه به متغیرهای میانجی انسجام خانواده و شفقت به خود 29 50 4787 10.22070/cpap.2025.7271.0 FA حسین کنجکاو دانشجوی دکتری روان شناسی بالینی، دانشکده علوم انسانی، گروه روان شناسی بالینی، دانشگاه شاهد، تهران، ایران. 0009-0009-6843-3391 علیرضا محمدی دانشجوی دکتری روان شناسی بالینی، دانشکده علوم انسانی، گروه روان شناسی بالینی، دانشگاه شاهد، تهران، ایران. 0000-0002-7199-1716 Journal Article 2024 11 05 Introduction: Suicide is the second leading cause of death among 15- to 29-year-olds worldwide. This study aimed to investigate the moderating role of family cohesion and self-compassion in the relationship between suicidal thoughts and attempts among adolescents in Tehran in 2019. Method: This study employed a correlational design based on the analysis of structural relationships using structural equation modeling (SEM). The statistical population consisted of all male and female students in the tenth, eleventh, and twelfth grades in Tehran during the 2020-2021 academic year. The sample was selected using a multi-stage cluster sampling method. Data collection tools included the Self-Compassion Scale, a family cohesion questionnaire, and items assessing suicidal ideation and suicide attempts over the past 12 months. Data analysis was conducted using structural equation modeling with the partial least squares (PLS) approach. Results: The results showed a significant inverse relationship between family cohesion and suicide attempts. Additionally, there was a direct and significant relationship between the negative dimension of self-compassion and suicide attempts. A significant inverse relationship was also found between the positive dimension of self-compassion and suicide attempts. Other findings indicated that as suicidal ideation increases, suicide attempts decrease. Interaction analysis confirmed the moderating role of self-compassion in the relationship between suicidal ideation and suicide attempts, including its individual components. Furthermore, family cohesion was found to moderate the relationship between suicidal ideation and suicide attempts. Discussion and Conclusion: This finding indicates that family cohesion serves as an effective external resource, while self-compassion functions as a valuable internal resource, both acting as protective shields against adolescents' tendencies toward risky behaviors. مقدمه: خودکشی دومین علت اصلی مرگ و میر در سنین 15 تا 29 سال در سطح جهان است. هدف این مطالعه، بررسی نقش تعدیل‌گر انسجام خانواده و شفقت به خود در ارتباط بین افکار و اقدام به خودکشی در میان نوجوانان شهر تهران در سال 1399 بود. روش: این پژوهش از نوع مطالعات همبستگی مبتنی بر تحلیل روابط ساختاری (مدل‌سازی معادلات ساختاری) است. جامعه آماری شامل تمامی دانش‌آموزان دختر و پسر پایه‌های دهم، یازدهم و دوازدهم شهر تهران در سال تحصیلی 1398-1399 بود. نمونه‌گیری به روش خوشه‌ای چند مرحله‌ای انجام شد. ابزارهای گرد‌آوری داده‌شامل مقیاس شفقت به خود، پرسش‌نامه انسجام خانواده و گویه‌هایی افکار خودکشی و اقدام به خودکشی در طی 12 ماه گذشته بودند. داده‌ها با استفاده از مدل معادلات ساختاری و رویکرد کمترین مربعات جزئی تجزیه و تحلیل شدند. نتایج: نتایج پژوهش نشان داد بین انسجام خانواده و اقدام به خودکشی، رابطه‌ای معکوس و معنا‌دار وجود دارد. همچنین، بین بعد منفی شفقت به خود و اقدام به خودکشی، رابطه‌ای مستقیم و معنا‌دار و بین بُعد مثبت شفقت به خود و اقدام به خودکشی ، رابطه‌‌ای معکوس و معنا‌دار مشاهده شد. تحلیل اثرات تعاملی نیز نشان داد شفقت به خود نقش تعدیل‌گر بین افکار خودکشی و اقدام به خودکشی ایفا می‌کند. همچنین، انسجام خانواده نیز این رابطه را تعـدیل می‎کند. بحث و نتیجه‏‌گیری: این یافته‌ها بیانگر آن است که انسجام خانواده به یک عنوان یک منبع بیرونی مؤثر و شفقت به خودبه عنوان منبع درونی مؤثر، می‌توانند به عنوان سپر محافظتی در برابر گرایش نوجوانان به رفتارهای پرخطر، از جمله اقدام به خودکشی، عمل کنند.

https://cpap.shahed.ac.ir/article_4787_c5c1bda1194f9423d744e0ef67df94ee.pdf

دانشگاه شاهد روانشناسی بالینی و شخصیت 2345-2188 23 2 2025 08 23 The Effectiveness of Cognitive Behavioral Therapy (CBT) on Coping Self-Efficacy and Emotional Reactivity in Victims with Symptoms of Posttraumatic Stress Disorder (PTSD) Due to Explosions in Kabul اثربخشی درمان شناختی - رفتاری (CBT) بر خودکارآمدی مقابله و واکنش‌پذیری هیجانی در قربانیان دارای نشانه‌های اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) ناشی از حوادث انفجاری شهر کابل 51 66 4789 10.22070/cpap.2025.20381.1706 FA فریدون اسداللهی دانشجوی دکتری گروه روان‌شناسی، دانشگاه گیلان، رشت، ایران. 0009-0009-7009-5678 سید ولی‌اله موسوی دانشیار گروه روان‌شناسی، دانشگاه گیلان، رشت، ایران. 0009-0000-4132-5635 سجاد رضائی دانشیار گروه روان‌شناسی، دانشگاه گیلان، رشت، ایران. 0000-0001-7292-9669 اشکان ناصح استادیار گروه روان‌شناسی، دانشگاه گیلان، رشت، ایران. 0000-0002-9324-2329 Journal Article 2025 03 24 Introduction: Previous studies have shown that victims of traumatic events, such as war and violence, exhibit heightened emotional reactivity and difficulties in coping. The present study aimed to investigate the effectiveness of Cognitive-Behavioral Therapy (CBT) on coping self-efficacy and emotional reactivity among victims exhibiting symptoms of Post-Traumatic Stress Disorder (PTSD) resulting from explosive incidents in Kabul. Method: This study employed a quasi-experimental design with a pretest-posttest control group. The statistical population consisted of men aged 20 to 40 residing in Kabul who exhibited clinical symptoms of PTSD due to direct exposure to war-related events. A total of 24 participants were selected through purposive sampling and randomly assigned to experimental and control groups, with 12 participants in each group. The experimental group received 15 sessions of Cognitive-Behavioral Therapy (CBT), each lasting 1 to 2 hours, while the control group received no intervention. Research instruments included the PTSD Symptom Scale by Foa (1997), the Coping Self-Efficacy Scale by Chesney (2006), and the Emotional Reactivity Scale by Nock (2008). Data were analyzed using univariate and multivariate analyses of covariance, followed by Bonferroni post-hoc tests. Results: Cognitive-Behavioral Therapy in the intervention group led to a significant reduction in the total score and components of emotional reactivity (sensitivity, intensity, and persistence) compared to the control group. Additionally, there was a significant increase in the components of coping self-efficacy, including problem-focused strategies, negative thought cessation, and social support seeking (p < 0.001). Discussion and Conclusion: The findings confirm the effectiveness of cognitive-behavioral therapy in improving psychological outcomes resulting from war-related trauma among the affected Afghan population. These results underscore the necessity of expanding evidence-based therapeutic services in this context. مقدمه: مطالعات پیشین نشان داده‌‌اند که قربانیان حوادث ناگوار نظیر جنگ و خشونت، سطوح نامطلوبی از واکنش‌پذیری هیجانی و ضعف در مقابله با شرایط را نشان‌ می‌دهند. هدف پژوهش حاضر، بررسی اثربخشی درمان شناختی - رفتاری بر خودکارآمدی مقابله‌ای و واکنش‌پذیری هیجانی در قربانیان دارای نشانه‌های اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) ناشی از حوادث انفجاری شهر کابل بود. روش: این مطالعه به شیوه شبه‌ آزمایشی با طرح پیش‌آزمون - پس‌آزمون با گروه کنترل انجام شد. جامعه آماری شامل مردان ۲۰ تا ۴۰ سال ساکن شهر کابل بود که در پی تجربه مستقیم حوادث ناشی از جنگ، علائم بالینی PTSD را دارا بودند. تعداد ۲۴ نفر با روش نمونه‌گیری هدفمند انتخاب و به طور تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل (هرکدام ۱۲ نفر) جایگزین شدند. گروه آزمایش، طی ۱۵ جلسه ۱۲۰ دقیقه‌ای، مداخله درمان شناختی- رفتاری دریافت کرد؛ در حالی که گروه کنترل؛ هیچ مداخله‌ای دریافت نکرد. از ابزارهای پژوهش میتوان به مقیاس نشانه‌های PTSD فوآ (1997)، مقیاس خودکارآمدی مقابله‌ای چسنی (2006) و مقیاس واکنش‌پذیری هیجانی ناک (2008) اشاره کرد. داده‌ها با استفاده از تحلیل کوواریانس تک و چندمتغیره و آزمون‌های تعقیبی بونفرونی تحلیل شدند. نتایج: درمان شناختی - رفتاری در گروه مداخله، نسبت به گروه گواه، کاهش معنی‌داری در نمره کل و مؤلفه‌های واکنش‌پذیری هیجانی (حساسیت، شدت و پایداری) و افزایش معنی‌دار در مؤلفه‌های خودکارآمدی مقابله‌ای (راهبرد مسئله‌مدار، توقف افکار منفی و دریافت حمایت اجتماعی) نشان داد (001/0p<). بحث و نتیجه‌‏گیری: یافته‌ها مؤید کارآمدی درمان شناختی - رفتاری در بهبود پیامدهای روان‌شناختی ناشی از تروماهای جنگی در جامعه آسیب‌دیده افغانستان است و بر ضرورت گسترش خدمات درمانی مبتنی بر شواهد در این بافت تأکید دارد.

https://cpap.shahed.ac.ir/article_4789_6adbe8b2ab3a52e619c526eff905468a.pdf

دانشگاه شاهد روانشناسی بالینی و شخصیت 2345-2188 23 2 2025 08 23 Effectiveness of Solution-Focused Therapy on Family Functioning and Resilience of Mothers with Slow-Step Children اثربخشی درمان راه‌حل محور بر عملکرد خانواده و تاب‌آوری مادران دارای کودک آهسته گام 67 78 4758 10.22070/cpap.2025.19709.1627 FA محسن شاکری نسب دکتری تخصصی گروه روان‌شناسی، واحد بجنورد، دانشگاه آزاد اسلامی، بجنورد، ایران. 0000-0002-8578-4048 سکینه یوسفی کارشناسی ارشد گروه روان‌شناسی، واحد تهران جنوب، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. 0009-0002-1751-4633 سارا احمدعلیزده کارشناسی ارشد گروه روانشناسی، واحد تربت جام، دانشگاه آزاد اسلامی، تربت جام، ایران 0009-0007-2904-6343 فرزانه خداشاهی کارشناسی ارشد گروه روان‌شناسی، واحد سبزوار، دانشگاه آزاد اسلامی، سبزوار، ایران. 0009-0004-1260-7085 نوشین قنبری کارشناسی ارشد گروه مشاوره، دانشگاه بجنورد، بجنورد، ایران. 0009-0001-3963-5121 Journal Article 2024 10 18 Introduction: The presence of intellectual disabilities not only causes numerous challenges for the child but also presents significant difficulties for family members, especially the primary caregiver. Based on this, the present study aimed to determine the effectiveness of Solution-Focused Therapy on family functioning and the resilience of mothers with children who have developmental delays. Method: The present study employed a quasi-experimental design with pre-test and post-test measures, including a control group. The statistical population consisted of mothers with slow-paced children at the Mashhad Rehabilitation Center in 2023. Thirty participants were selected through convenience sampling and randomly assigned to two groups of 15: experimental and control. Data were collected using family functioning and resilience questionnaires. Initially, both groups completed a pre-test. The experimental group then received solution-focused therapy in eight 90-minute sessions, held once weekly, while the control group received no intervention and remained on a waiting list. After the intervention, a post-test was administered to both groups. The data were analyzed using multivariate analysis of covariance. Results: The results indicated a significant difference in the mean post-test scores of family functioning and resilience between the experimental and control groups after controlling for pre-test effects. Specifically, the experimental group demonstrated higher mean post-test scores in both family functioning and resilience compared to the control group. Solution-focused therapy significantly increased family functioning and resilience scores in the experimental group at the post-test stage (P < 0.001). These findings suggest that solution-focused therapy is effective in improving family functioning and resilience among mothers of slow-paced children. Discussion and Conclusion In general, the results indicate that Solution-Focused Therapy can be an effective approach to improving family functioning and resilience. Based on these findings, it is recommended that specialists use Solution-Focused Therapy to enhance the psychological well-being of mothers with children who have delayed walking. مقدمه: وجود نقایص هوشی در کودکان نه تنها می‌تواند مشکلات زیادی را برای خود کودک به وجود آورد، بلکه اعضای خانواده، به‌ویژه مراقب اصلی کودک، نیز با چالش‌های زیادی روبرو می‌شوند. بر همین اساس، این پژوهش باهدف تعیین اثربخشی درمان راه‌حل محور بر عملکرد خانواده و تابآوری مادران دارای کودک آهسته‌گام انجام شده است. روش: پژوهش حاضر از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیشآزمون - پسآزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل مادران دارای کودک آهسته‌گام در مرکز توان‌بخشی شهر مشهد در سال ۱۴۰3 می‌شد. از میان آن‌ها30 نفر به‌صورت نمونه‌گیری در دسترس انتخاب شده و به‌صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل (هر گروه 15 نفر) تقسیم شدند. جمعآوری دادهها با پرسش‌نامه‌های عملکرد خانواده و تاب‌آوری انجام شد. در ابتدا از هر دو گروه پیشآزمون گرفته شد. سپس گروه آزمایش به مدت 8 جلسه 90 دقیقه‌ای، هر هفته یک جلسه، تحت درمان راه‌حل محور قرار گرفت، در حالی که گروه کنترل هیچ‌گونه مداخله‏ای دریافت نکرد و در لیست انتظار باقی ماند. پس از پیایان جلسات، از هر دو گروه پسآزمون گرفته شد و داده‌ها با استفاده از تحلیل کواریانس چند متغیره تجزیه و تحلیل شدند. نتایج: نتایج نشان داد بعد از حذف اثر پیش‌آزمون، میانگین نمرات پس‌آزمون عملکرد خانواده و تاب‌آوری در گروه آزمایش به طور معناداری بیشتر از گروه کنترل بود. این تفاون نشان می‌دهد که درمان راه‌حل محور نمره عملکرد خانواده و تاب‌آوری در گروه آزمایش در مرحله پس‌آزمون افزایش یافت؛ بنابراین ، درمان راه‌حل محور بر عملکرد خانواده و تاب‌آوری مادران دارای فرزند آهسته گام اثربخش بود(001/0>P). بحث و نتیجه‌گیری: به‌طورکلی، نتایج حاکی از آن است که درمان راه‌حل محور می‌تواند رویکردی اثربخش برای بهبود عملکرد خانواده و تاب‌آوری مادران باشد. بر همین اساس، پیشنهاد میشود درمان راه‌حل محور توسط متخصصان، به‌منظور افزایش توانمندی‌های روان‌شناختی مادران دارای کودک آهسته گام مورد استفاده قرار گیرد.

https://cpap.shahed.ac.ir/article_4758_0bfce127947574733b19da0f30739fcd.pdf

دانشگاه شاهد روانشناسی بالینی و شخصیت 2345-2188 23 2 2025 08 23 Studying Treatment Adherence in Relation to Perceived Self-Efficacy and Perceived Illness in Patients with Type 2 Diabetes بررسی تبعیت از درمان در ارتباط با ﺧﻮدﮐﺎرآﻣﺪی ادراک‌شده و درﻣﺎﻧﺪﮔﯽ ادراک‌شده در بیماران مبتلا به دیابت نوع دو 79 86 4759 10.22070/cpap.2025.19965.1651 FA کژال رشیدی دانشجوی دکتری، گروه روانشناسی، واحد رودهن، دانشگاه آزاد اسلامی، رودهن، تهران، ایران. 0000-0003-0889-7652 فرح لطفی کاشانی دانشیار گروه روان شناسی، واحد علوم پزشکی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. 0000-0003-0889-7652 شهرام وزیری دانشیار گروه روان شناسی، واحد علوم پزشکی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. 0000-0001-8471-3363 Journal Article 2024 12 01 Introduction: Type 2 diabetes is a chronic, incurable disease, and adherence to treatment plays a crucial role in maintaining the health of affected patients. Therefore, the aim of the present study was to examine treatment adherence in relation to perceived self-efficacy and perceived recovery among patients with type 2 diabetes. Method: The present study was applied and descriptive-correlational in design. The statistical population included all type 2 diabetic patients attending medical centers in District 4 of Tehran during 2022–2023. The study sample consisted of 270 patients with type 2 diabetes who met the inclusion criteria. These individuals were selected using a convenience sampling method. To assess the participants, the following questionnaires were used: Illness Perception Questionnaire (Broadbent et al., 2006), Treatment Adherence Questionnaire (Modanloo, 2013), and Cohen's Perceived Stress Scale (1983). After data collection, analysis was conducted using Pearson correlation and regression methods with SPSS version 22 software. Results: There is a significant negative correlation between treatment adherence and the perceived self-efficacy component (r = -0.59), the perceived helplessness component (r = -0.66), and the total perceived stress score (r = -0.67). The perceived self-efficacy component accounted for 35%, the perceived helplessness component accounted for 44%, and the total perceived stress score accounted for 45% of the variance in treatment adherence, all in a statistically significant manner. Discussion and Conclusion: It can be concluded that perceived self-efficacy and perceived helplessness are significantly related to treatment adherence in diabetic patients. Therefore, it is essential to consider patients' perceptions of their illness and their levels of perceived stress when developing treatment plans. مقدمه: دیابت نوع 2 یک بیماری مزمن وغیر قابل درمان است که تبعیت درمانی در حفظ سلامت این بیماران نقش اساسی دارد. هدف از پژوهش حاضر بررسی تبعیت از درمان در ارتباط با ﺧﻮدﮐﺎرآﻣﺪی ادراک‌شده و درﻣﺎﻧﺪﮔﯽ ادراک‌شده در بیماران مبتلا به دیابت نوع 2 بود. روش: این پژوهش از نوع کاربردی و از نوع توصیفی - همبستگی بود. جامعه آماری شامل کلیه بیماران مبتلا به دیابت نوع 2 مراجعه‌کننده به مراکز درمانی منطقه 4 شهر تهران در سال 1401-1402 می‌شد. نمونه پژوهش شامل 270 نفر بیمار مبتلا به دیابت نوع2 بود که شرایط ورود به مطالعه را داشتند و به روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب شدند. برای ارزیابی شرکت‌کنندگان از پرسش‌نامه‌های ادراک از بیماری (بردبنت و همکاران، 2006م)؛ تبعیت از درمان (مدانلو، 1392) و استرس ادراک‌شده (کوهن 1983م) استفاده شد. پس از جمع‌آوری داده‌ها، تجزیه و تحلیل اطلاعات به روش پیرسون و رگرسیون با نرم‌افزار SPSSV22 انجام شد. نتایج: بین تبعیت درمانی با مؤلفة خودکارآمدی (59/0-r=)، مؤلفة درماندگی (66/0-r=) و نمره کل استرس ادراک‌شده (67/0-r=) رابطه معنادار و منفی است. همچنین، مؤلفة خودکارآمدی ادراک‌شده 35 درصد، مؤلفة درماندگی ادراک‌شده 44 درصد و نمره کل استرس 45 درصد از تبعیت درمانی را به صورت معناداری تبیین کردند. بحث و نتیجه‌گیری: یافته‌‌های این پژوهش نشان می‌دهد که خودکارآمدی ادراک‌شده و درماندگی ادراک‌شده با تبعیت درمانی در بیماران مبتلا به دیابت2 رابطه معناداری دارند. بنابراین، در تدوین برنامه‌های درمانی بیماران دیابتی باید به ادراک آن‌ها از بیماری، میزان استرس ادراک‌شده توجه ویژه‌ای شود.

https://cpap.shahed.ac.ir/article_4759_d914a6c6d93c8df063b9099a076a488c.pdf

دانشگاه شاهد روانشناسی بالینی و شخصیت 2345-2188 23 2 2025 08 23 A Structural Model of Social Isolation Based on Lifestyle and Self-Efficacy Mediated by Perceived Social Support in the Elderly ارائه مدل ساختاری انزوای اجتماعی بر اساس سبک زندگی و خودکارآمدی با میانجی‌گری حمایت اجتماعی ادراک شده در سالمندان 87 98 4767 10.22070/cpap.2025.19899.1645 FA فاطمه سیار ایرانی دانشجوی دکتری روان‌شناسی عمومی، گروه روان‌شناسی، واحد رودهن، دانشگاه آزاد اسلامی، رودهن، ایران. سیمین بشردوست استادیار گروه روان‌شناسی، واحد رودهن، دانشگاه آزاد اسلامی، رودهن، ایران. 0000-0002-9370-671X مالک میرهاشمی استاد گروه روان‌شناسی، واحد رودهن، دانشگاه آزاد اسلامی، رودهن، ایران. 0000-0001-9985-1611 Journal Article 2024 12 15 Introduction: Introduction: Transitioning into old age is a significant milestone that can profoundly impact health behaviors, overall health, and quality of life. This study aims to examine the structural model of loneliness and social isolation in the elderly, focusing on the roles of lifestyle and self-efficacy, with perceived social support as a mediating factor. Method: This study employed a descriptive research method with a correlational design, specifically utilizing structural equation modeling (SEM). The study population comprised elderly individuals aged over 60 years residing in nursing homes in Tehran during 2022 and 2023. A sample of 300 elderly residents was selected through a multi-stage random sampling technique. Loneliness was measured using the DiTommaso Loneliness Questionnaire (2004), social isolation was assessed with the Lubben Social Network Scale for the elderly (1988), lifestyle was evaluated using the Iranian Elderly Healthy Lifestyle Questionnaire developed by Eshaghi et al. (2009), self-efficacy was measured by the General Self-Efficacy Scale (GSE-17) by Sherer et al. (1982), and perceived social support was assessed using the Multidimensional Scale of Perceived Social Support (MSPSS) by Zimet, Dahlem, Zimet, and Farley (1998). Data analysis was conducted using SEM with AMOS software. Result: The total path coefficients between lifestyle (P = 0.001, β = -0.520) and self-efficacy (P = 0.001, β = -0.329) with social isolation were negative and significant. The path coefficient between social support and social isolation was also negative and significant (P = 0.001, β = -0.370). Additionally, the indirect path coefficients between lifestyle (P = 0.001, β = -0.200) and self-efficacy (P = 0.001, β = -0.129) with social isolation were negative and significant. Discussion and Conclusion: Perceived social support significantly and negatively mediates the relationship between lifestyle and self-efficacy and social isolation among the elderly. مقدمه: انتقال به دورة سالمندی، نقطه عطف مهمی در زندگی است که میتواند تأثیر قابل توجهی در رفتارهای بهداشتی، سلامتی و کیفیت زندگی افراد داشته باشد. پژوهش حاضر با هدف بررسی برازش مدل ساختاری «احساس تنهایی» و «انزوای اجتماعی» در سالمندان براساس سبک زندگی و خودکارآمدی با میانجیگری ادراک حمایت اجتماعی انجام شد. روش: روش پژوهش حاضر از نوع توصیفی - همبستگی از نوع معادلات ساختاری است. جامعه آماری را سالمندان بالای 60 سال ساکن در سرای سالمندان شهر تهران در سال 1401 و 1402 تشکیل دادند. 300 نفر از آنان به روش نمونهگیری تصادفی چندمرحلهای انتخاب شدند. ابزارهای اندازه‌گیری شامل پرسشنامه‌های زیر بود: احساس تنهایی دی توماسو و همکاران (2004)؛ انزوای اجتماعی در سالمندان لوبن (1988م) سبک زندگی سالم در سالمندان ایرانی توسط اسحاقی و همکاران (1388)؛ خودکارآمدی عمومی (GSE-17)و شرر و همکاران (1982م) و حمایت اجتماعی ادراک شده (MSPSS) زیمت، داهلم، زیمت و فارلی (1998م). تحلیل دادهها با استفاده از روش تحلیل ساختاری (SEM) و با بهرهگیری از نرمافزار AMOS انجام گرفت. نتایج: یافته‌های پژوهش عبارتند از: ضریب مسیرکل بین سبک زندگی(001/0= P ،520/0-=β) و خودکارآمدی (001/0= P ،329/0-=β) با انزوای اجتماعی منفی و معنادار؛ ضریب مسیر بین حمایت اجتماعی و انزوای اجتماعی نیز منفی و معنادار (001/0= P ،370/0-=β)؛ همچنین، ضریب مسیر غیر مستقیم بین سبک زندگی (001/0= P ،200/0-=β) و خودکارآمدی (001/0= P ،129/0-=β) با انزوای اجتماعی منفی و معنادار بود. بحث و نتیجه‌گیری: ادراک حمایت اجتماعی به صورت معناداری نقش میانجی بین سبک زندگی و خودکارآمدی با انزوای اجتماعی سالمندان را ایفا می‌‌کند.

https://cpap.shahed.ac.ir/article_4767_a3f61f3a8034cbfb5ecf0d785e750fb3.pdf

دانشگاه شاهد روانشناسی بالینی و شخصیت 2345-2188 23 2 2025 08 23 The Mediating Role of Spiritual Distress and Spiritual Coping in the Relationship Between Stressful Life Events and Generalized Anxiety Disorder نقش میانجی پریشانی معنوی و مقابله معنوی در رابطه بین رویدادهای استرس‌زای زندگی و اختلال اضطراب فراگیر 99 110 4776 10.22070/cpap.2025.19772.1629 FA علی رضایی دوست گروه روان‌شناسی، واحد نیشابور، دانشگاه آزاد اسلامی، نیشابور، ایران. 0000-0003-3944-4082 احمد منصوری گروه روان‌شناسی، واحد نیشابور، دانشگاه آزاد اسلامی، نیشابور، ایران. 0000-0003-3944-4082 Journal Article 2024 11 12 Introduction: Generalized Anxiety Disorder (GAD) is characterized by chronic, persistent, and excessive worry and anxiety. Individuals with GAD often find it difficult to control their worries and may experience symptoms such as fatigue, muscle tension, restlessness, difficulty concentrating, irritability, and disturbed sleep. This disorder is common and can be debilitating, influenced by various factors. Therefore, the present study aims to investigate the roles of spiritual distress and spiritual coping as mediators in the relationship between stressful life events and GAD. Method: This research was a fundamental, quantitative, cross-sectional, and descriptive correlational study. The statistical population consisted of undergraduate students from the Islamic Azad University, Neyshabur branch, during the 2023–2024 academic year. The sample included 308 undergraduate students selected from three faculties: Humanities, Medical Sciences, and Engineering. Data were collected using the Generalized Anxiety Disorder Scale (GAD-7), the Stressful Life Events Questionnaire (SLEQ), the Spiritual Distress Scale (SDS), and the Spiritual Coping Questionnaire (SCQ). The data were analyzed using SPSS version 26 and LISREL version 8.8, employing path analysis. Results: The average age of the participants was 20.99 years. The findings indicated a positive correlation between stressful life events, spiritual distress, negative spiritual coping, and generalized anxiety disorder (p < 0.05). The model examining the mediating role of spiritual distress and spiritual coping in the relationship between stressful life events and generalized anxiety disorder demonstrated a good fit (CFI = 0.95, NFI = 0.95, NNFI = 0.95, IFI = 0.95, RMSEA = 0.078). Additionally, the indirect effect of stressful life events on generalized anxiety disorder, mediated by spiritual distress and negative spiritual coping, was significant (p < 0.05). Discussion and Conclusion: The research findings highlight the significant role of spiritual distress and spiritual coping in the relationship between stressful life events and generalized anxiety disorder among students. Addressing these factors within the field of psychopathology and developing targeted prevention and intervention programs can be beneficial. مقدمه: نگرانی و اضطراب مزمن، مداوم و بیش‌ازحد، دشواری در کنترل نگرانی، خستگی، تنش عضلانی، بی‌قراری، مشکل در تمرکز، تحریک‌پذیری و اختلال در خواب ازجمله ویژگی‌های اختلال اضطراب فراگیر است. این اختلال یکی از اختلال‌های شایع‌ترین، مزمن‌ترینو ناتوان‌کننده‌ترین اختلال‌های روانی است که عوامل متعددی می‌توانند به‌صورت مستقیم یا غیرمستقیم در شکل‌گیری آن نقش داشته باشند. در همین راستا، پژوهش حاضر باهدف بررسی نقش میانجی پریشانی معنوی و مقابله معنوی در رابطه بین رویدادهای استرس‌زای زندگی و اختلال اضطراب فراگیر انجام شد. روش: این پژوهش ازنظر هدف بنیادی و ازنظر روش جمع‌آوری داده‌ها، توصیفی از نوع همبستگی است. جامعه آماری پژوهش شامل تمامی دانشجویان مقطع کارشناسی دانشگاه آزاد اسلامی واحد نیشابور در سال 1402-1403 بودند. نمونه پژوهش شامل 308 دانشجوبود که به روش نمونه‌گیری در دسترس از میان دانشجویان سه دانشکده علوم انسانی، علوم پزشکی و مهندسی این دانشگاه انتخاب شدند. برای جمع‌آوری داده‌های موردنیاز از مقیاس اختلال اضطراب فراگیر، پرسش‌نامه رویدادهای استرس‌زای زندگی، مقیاس پریشانی معنوی و پرسش‌نامه مقابله معنوی استفاده شد. داده‌‌ها با استفاده از نرم‌افزارهای LISREL و نسخه 26 در دو بخش آمار توصیفی و آمار استنباطی تحلیل شدند. داده‌ها به روش مدل یابی SPSS نسخه 8/8 و معادلات ساختاری انجام شد. نتایج: میانگین سن شرکت‌کنندگان 99/20 سال بود. یافته‌های پژوهش نشان داد که بین رویدادهای استرس‌زای زندگی، پریشانی معنوی، مقابله معنوی منفی و اختلال اضطراب فراگیر همبستگی مثبت وجود دارد. همچنین، پریشانی معنوی و مقابله معنوی در رابطه بین رویدادهای استرس‌زای زندگی و اختلال اضطراب فراگیر نقش میانجی دارند. بحث و نتیجه‌‏گیری: نتایج پژوهش حاضر نشان‌دهنده اهمیت توجه به پریشانی معنوی و مقابله معنوی در رابطه میان رویدادهای استرس‌زای زندگی و اختلال اضطراب فراگیر در دانشجویان است. تمرکز بر این عوامل در حوزه آسیب‌شناسی روانی و تدوین برنامه‌های پیشگیری و مداخله‌ای می‌تواند به بهبود سلامت روانی این گروه کمک کند.

https://cpap.shahed.ac.ir/article_4776_04c6906524cd877e833fe26ddaddc62f.pdf

دانشگاه شاهد روانشناسی بالینی و شخصیت 2345-2188 23 2 2025 08 23 Phenomenological Analysis of Positive Aspects of Post-Divorce Growth in Divorced Women in Tehran واکاوی پدیدار شناسانه ابعاد مثبت رشد پس از طلاق در زنان مطلقه شهر تهران 111 122 4777 10.22070/cpap.2025.18953.1517 FA مهرانگیز شعاع کاظمی استاد گروه مطالعات زنان و خانواده، دانشکده علوم اجتماعی و اقتصاد، دانشگاه الزهرا(س). تهران. ایران. 0000-0003-0370-0136 زهرا فراهانی دانش آموخته کارشناسی ارشد روان‌شناسی شخصیت،دانشگاه آزاد، واحد تهران شمال،ایران. مریم یدالله ئی دانش آموخته کارشناسی ارشد مطالعات زنان و خانواده. دانشکده علوم اجتماعی و اقتصاد ،دانشگاه الزهرا(س). تهران. ایران. 0009-0004-2098-1624 زهرا نظیفی دانش آموخته کارشناسی ارشد مطالعات زنان و خانواده. دانشکده علوم اجتماعی و اقتصاد ،دانشگاه الزهرا(س). تهران. ایران. 0000-0003-0370-0136 Journal Article 2025 01 18 Introduction: While stressful life events are typically associated with negative outcomes, such as psychological distress and mental health disorders—including post-traumatic stress disorder (PTSD)—emerging research suggests that these experiences may also foster resilience and provide unique opportunities for personal growth. The concept of Post-Traumatic Growth (PTG) refers to the positive psychological changes that occur as a result of struggling with highly challenging life circumstances. Method: In light of the existing research gap regarding the positive effects of divorce on women, this study aimed to explore the factors contributing to post-divorce growth among divorced women. Employing a phenomenological research design, the study sample consisted of women who self-reported experiences of personal growth and scored at least two standard deviations above the mean on the Post-Traumatic Growth Inventory (PTGI), developed by Tedeschi and Calhoun. Participants had been divorced for at least three years by 2023. Data were collected through semi-structured interviews, and theoretical saturation was reached after interviewing 15 participants. Purposeful sampling was employed, and the data were analyzed using Colaizzi’s seven-step method. Results: The analysis of the interviews resulted in the extraction of 18 subcategories and five overarching themes. These themes were: (1) personal development and transformation, (2) social growth, (3) attainment of independence, (4) shifts in attitudes and perspectives, and (5) enhanced self-care practices. Discussion and Conclusion: The findings indicate that, following the acceptance and processing of the distress associated with divorce, women can achieve significant post-divorce growth and flourishing over time. This growth is mediated by both internal and external factors, including religious beliefs, family support, personality traits, and the adoption of growth-oriented strategies such as crisis management, problem-solving skills, interpersonal relationship management, self-care practices, and the utilization of environmental resources. These results provide valuable insights for policymakers and practitioners working in the fields of women's welfare and family support services. مقدمه: گرچه رویدادهای استرس‌زا اغلب با تجربه‎‌های منفی مانند پریشانی روان‌شناختی و برخی اختلالات روانی مانند اختلال استرس پس‎‌از سانحه همراه هستند، اما برخی‌از پژوهش‌‎ها نشان می‎‌دهند که این رویدادها می‌توانند به تقویت تحمل‌روانی و فرصت‎‌های منحصر به‎‌فردی برای رشد فردی منجر شوند. اصطلاح رشد پس‌از تروما۱ (PTGI) به ‎تغییرات مثبت و سازنده‌‎ای گفته می‎‌شود که پس‌از مواجهه با حوادث تروماتیک به‌‎وجود آمده است. روش: با توجه به‎ شکاف تحقیقاتی موجود در زمینه اثرات مثبت مواجهه با طلاق درزنان مطلقه، این مطالعه باهدف شناسایی عوامل موثر بر رشد زنان مطلقه انجام شد. در این پژوهش پدیدارشناسانه۲ جامعه آماری شامل زنانی بود که با اذعان به رشد پس از طلاق و کسب نمره‌ای دو انحراف استاندارد بالاتر از میانگین در آزمون رشد پس ‎از آسیب تدسچی و کالهون در سال 1402 انتخاب شدند. این افراد باید حداقل سه سال از زمان طلاقشان گذشته باشد. داده ها پس‌‎‌‌‌از مصاحبه با 15 نفر به ‎اشباع نظری رسید. روش نمونه‌گیری هدفمند و ابزار گردآوری داده‌ها مصاحبه نیمه ساختاریافته بود. تحلیل داده‌ها نیز با استفاده از روش کلایزی۳ انجام شد. نتایج: تجزیه و تحلیل مصاحبه‌‎ها منجربه ‎شناسایی 18 مقوله فرعی و 5 مقوله اصلی شد. یافته‌ها نشان دادند که رشد و شکوفایی پس‎از طلاق دارای پنج مؤلفه اصلی است: رشد و تحول فردی، اجتماعی، کسب استقلال، تغییر در نگرش و افزایش‎خود مراقبتی‌. بحث و نتیجه‏‌گیری: نتایج این مطالعه نشان می دهد که زنان پس از پذیرش و‌گذر از رنج طلاق، با گذشت زمان (عامل مداخله‌گر‌) و در بستری از عوامل درونی و بیرونی مانند اعتقادات مذهبی، حمایت خانواده، ویژگی‌های شخصیتی و با اتخاذ راهبردهای رشد آفرین از جمله مدیریت بحران و مهارت حل مسئله، مدیریت روابط بیناجنسیتی، خود مراقبتی و استفاده از پتانسیل‌های محیطی می‌توانند به رشد و شکوفایی دست یابند. یافته‌های این پژوهش می‎تواند برای برنامه‌ریزان و سیاست گذاران حوزه زنان و خانواده نیز مفید باشدحائز اهمیت باشد.

https://cpap.shahed.ac.ir/article_4777_c36b1132ac829ece87dda55d77ac06a4.pdf

دانشگاه شاهد روانشناسی بالینی و شخصیت 2345-2188 23 2 2025 08 23 The Effectiveness of Time Perspective Therapy on Locus of Control and Quitting Self-Efficacy in Drug Dependent Individuals اثربخشی درمان چشم‌انداز زمان بر منبع کنترل و خودکارآمدی ترک افراد وابسته به مواد مخدر 123 138 4761 10.22070/cpap.2025.19994.1658 FA حدیث ولی زاده دانشجوی دکتری تخصصی روان‌شناسی، گروه روان‌شناسی، واحد ایلام، دانشگاه آزاد اسلامی، ایلام، ایران. 0000-0001-8992-1559 شهرام مامی استادیار، گروه روانشناسی، واحد ایلام، دانشگاه آزاد اسلامی، ایلام، ایران. 0000-0003-2461-435X حمیرا سلیمان نژاد استادیار، گروه روان‌شناسی، واحد ایلام، دانشگاه آزاد اسلامی، ایلام، ایران. 0000-0001-5777-0856 زینب میهن دوست استادیار ، گروه روان‌شناسی، واحد ایلام، دانشگاه آزاد اسلامی، ایلام، ایران. 0000-0001-9249-4164 Journal Article 2025 01 07 Introduction: One of the most significant challenges facing human societies is drug addiction. Accordingly, this study was conducted to evaluate the effectiveness of Time Perspective Therapy (TPT) on locus of control and self-efficacy in individuals’ dependent on substances. Method: The study population comprised all individuals with substance use disorder presenting at addiction treatment centers in Kermanshah in 2024. After initial screening and diagnosis, a convenience sample of 40 participants was randomly assigned to either the experimental or control group. Data were collected using the Rotter's Locus of Control Scale (RLOC) and the Brief Questionnaire of Abstinence Self-Efficacy (BQAS) for substance-dependent individuals. Both groups completed a pretest; subsequently, the experimental group received six weekly 90-minute sessions of Trauma Processing Therapy (TPT), while the control group received no intervention. Posttest data were collected from both groups immediately after the intervention, with a follow-up assessment conducted two months later. Data analysis was performed using repeated measures analysis of variance (ANOVA) and Bonferroni post hoc tests at a significance level of 0.05, utilizing SPSS version 26 software. Results: Significant main effects of time (p < 0.001), group (p < 0.001), and a significant time-by-group interaction effect (p < 0.001) were observed for locus of control and self-efficacy related to quitting in substance-dependent individuals, as well as their respective subscales. These findings demonstrate the effectiveness of TPT on locus of control and self-efficacy for quitting among individuals with substance use disorder during posttest and follow-up assessments, compared to the control group. Furthermore, significant differences were found between pretest scores and both posttest and follow-up scores in the experimental group for locus of control, self-efficacy for quitting in substance-dependent individuals, and their subscales (p < 0.001). However, no significant difference was observed between posttest and follow-up scores for these variables (p > 0.05), suggesting the enduring impact of TPT on locus of control and self-efficacy for quitting in substance-dependent individuals. Discussion and Conclusion: Overall, the findings suggest that TPT is effective in reducing an external locus of control and enhancing the self-efficacy of quitting in individuals with substance use disorder. It is recommended that TPT be implemented by specialists in counseling and treatment centers to decrease external locus of control and increase self-efficacy related to quitting. مقدمه: یکی از بزرگ‌ترین مشکلات جوامع انسانی معضل وابستگی به مواد است. بر همین اساس پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی درمان چشم‌انداز زمان بر منبع کنترل و خودکارآمدی‌ترک افراد وابسته به مواد مخدر انجام شد. روش: این پژوهش از نوع شبه‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون - پس‌آزمون و گروه کنترل و دوره پیگیری دو ماهه است. جامعه آماری شامل تمامی افراد وابسته به مواد مخدر مراجعه‌کننده به مراکز ترک اعتیاد شهر کرمانشاه در سال 1403 بودن. پس از غربالگری اولیه، 40 نفر براساس نمونه‌گیری دردسترس انتخاب و به‌صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل جایگزین شدند. ابزار گردآوری داده‌ها با پرسش‌نامه‌های منبع کنترل (RLOC) و خودکارآمدی ترک (BQAS) بود. در ابتدا از هر دو گروه پیش‌آزمون به عمل آمد، سپس گروه آزمایش در 6 جلسه 90 دقیقه‌ای یک جلسه در هفته‌تخت درمان چشم‌انداز زمان قرار گرفت و گروه کنترل مداخله‌‌ای دریافت نکرد. پس از اتمام جلسات، از هر دو گروه پس‌آزمون گرفته شد و پس از دو ماه مجدداً سنجش پیگیری در هر سه گروه اجرا شد. داده‌ها با استفاده از تحلیل واریانس با اندازه‌گیری مکرر و آزمون تعقیبی بونفرونی در سطح معناداری 05/0 با نرم‌افزار SPSS-26 تحلیل شدند. نتایج: نتایج نشان داد اثر زمان (001/0>p)، اثر گروه (001/0>p) و اثر متقابل زمان و گروه (001/0>p)، بر نمرات منبع کنترل، خودکارآمدی ترک و خرده مقیاس‌های آن معنادار بود؛ این یافته نشان‌دهندة اثربخشی درمان چشم‌انداز زمان بر منبع کنترل و خودکارآمدی ترک افراد وابسته به مواد مخدر در مراحل پس‌آزمون و پیگیری نسبت به گروه کنترل است. همچنین، نتایج حاکی از تفاوت معنادار میانگین نمرات پیشآزمون در متغیر منبع کنترل و خودکارآمدی ترک و خرده مقیاس‌های آن با پس‌آزمون و پیگیری در گروه آزمایش بود (001/0>p)؛ اما بین نمرات پس‌آزمون و پیگیری تفاوت معناداری مشاهده نشد (05/0<p)؛ این امر، ماندگاری تأثیر درمان چشم‌انداز زمان بر متغیرهای مورد بررسی را تأیید می‌کند. بحث و نتیجه‌گیری: به‌طور کلی نتایج نشان داد درمان چشم‌انداز زمان می‌تواند منبع کنترل را کاهش و خودکارآمدی ترک افراد وابسته به مواد مخدر را افزایش دهد. توصیه می‌شود این روش درمانی توسط متخصصان حوزه اعتیاد در مراکز مشاوره و درمانی به کار گرفته شود تا به منظور کاهش منبع کنترل درونی و تقویت خودکارآمدی ترک، در مراکز مشاوره و درمانی مورد استفاده قرار گیرد.

https://cpap.shahed.ac.ir/article_4761_0d2b2061826a5df3221116a5085a6052.pdf

دانشگاه شاهد روانشناسی بالینی و شخصیت 2345-2188 23 2 2025 08 23 Design and Validation of Self-Esteem Training by McKay and Fanning Method and Its Effectiveness on Anxiety Sensitivity: Two-Month Follow-Up طراحی و روایی‌یابی آموزش عزت نفس به شیوه مک‌کی و فانینگ و اثربخشی آن بر حساسیت اضطرابی: پیگیری دو ماهه 139 154 4784 10.22070/cpap.2025.19222.1558 FA عزت‌الله میوه چی دانشجوی مقطع دکترای روان‌شناسی بالینی، گروه روان‌شناسی بالینی، دانشکده علوم پزشکی، واحد بیرجند، دانشگاه آزاد اسلامی، بیرجند، ایران. 0009-0007-3289-2647 شهرام وزیری دانشیار گروه روان شناسی، واحد علوم پزشکی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. 0000-0001-8471-3363 قاسم آهی استادیار، گروه روانشناسی بالینی، دانشکده علوم پزشکی، واحد بیرجند، دانشگاه آزاد اسلامی، بیرجند، ایران. 0000-0002-8149-9127 فرح لطفی کاشانی دانشیار گروه روان شناسی، واحد علوم پزشکی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. 0000-0003-0889-7652 Journal Article 2024 12 05 Introduction: Introduction: The aim of this study was to design, develop, and validate a self-esteem training program based on McKay and Fanning's approach, and to evaluate its effectiveness on anxiety sensitivity. Method: The present research was conducted in two stages. In the first stage, self-esteem sessions were developed using the cognitive techniques of McKay and Fanning (2016). Then, eight psychology experts determined the content validity of the sessions. In the second stage, a quasi-experimental design with a pre-test, post-test, control group, and a two-month follow-up was employed. The statistical population consisted of female students at the Hadith College in Tehran during the winter of 2024. They were selected using a two-stage sampling method. In the first stage, screening was conducted based on purposive sampling. In the second stage, using a simple random sampling method, 30 female students who met the study's inclusion and exclusion criteria were selected and randomly assigned to either the experimental group (15 participants) or the control group (15 participants). The self-esteem sessions were administered to the experimental group over 16 sessions, and a follow-up was conducted after 2 months. Data were collected using the Anxiety Sensitivity Index (ASI) developed by Reiss et al. (1986). Results: The results indicated that the self-esteem sessions had acceptable content validity. Furthermore, the training intervention showed that enhancing self-esteem significantly reduced anxiety sensitivity, and this effect remained significant during the follow-up phase. Discussion and Conclusion: Training self-esteem can be considered a valid and effective program for reducing the symptoms of anxiety sensitivity in female students. مقدمه: این مطالعه با هدف طراحی و بررسی روایی‌یابی آموزش عزت نفس به شیوه مک‌کی و فانینگ و اثربخشی آن بر حساسیت اضطرابی‏ انجام شد. روش: پژوهش حاضر طی دو مرحله اجرا گردید. در مرحله نخست، جلسات آموزشی با اقتباس از کتاب آموزش شناختی عزت نفسِ مک‌کی و فانینگ (2016م) تدوین شد و روایی محتوایی آن با نظر 8 تن از متخصصان روان‌شناسی ارزیابی گردید. در مرحله دوم، طرح نیمه‌آزمایشی با پیش‌آزمون - پس‌آزمون همراه با گروه کنترل و پیگیری 2 ماهه به کار گرفته شد. جامعه آماری شامل دانشجویان دختر رشته روان‌شناسی دانشگاه علوم و حدیث (پردیس تهران ) در زمستان سال 1402 بود. نمونه‌گیری در دو مرحله‌ای انجام شد: در مرحله نخست بر اساس نمونه‌گیری هدفمند غربالگری انجام شد. در مرحله دوم 30 نفر به صورت تصادفی ساده انتخاب شدند و در دو گروه آزمایش (15 نفر) و کنترل (15 نفر) با درنظر گرفتن ملاک‌های ورود و خروج پژوهش انتخاب شدند. گروه آزمایش، طی 16 جلسه، آموزش عزت نفس به شیوه مک‏کی و فانینگ دریافت کرد و پس از گذشت 2 ماه پیگیری به عمل آمد. داده‌ها از طریق پرسش‌نامه حساسیت اضطرابی (ASI) ریس و همکاران (1986م) تدوین شد. نتایج: براساس نتایج به دست آمده، می‌توان نتیجه گرفت که آموزش عزت نفس به شیوه مک‌‏کی و فانینگ اعتبار محتوایی قابل قبولی دارد. همچنین موجب کاهش حساسیت اضطرابی در دختران شد و این کاهش در مرحلۀ پیگیری به‌طور معنی‌داری ماندگار بوده است. بحث و نتیجه‌گیری: میتوان نتیجه‌‏گیری کرد که آموزش عزت نفس به شیوه مک‏‌کی و فانینگ برنامه‌ای روا، کارآمد و ماندگار برای کاهش حساسیت اضطرابی در دانشجویان دختر است.

https://cpap.shahed.ac.ir/article_4784_5dedb42b34e50082065a783265ce28a8.pdf

دانشگاه شاهد روانشناسی بالینی و شخصیت 2345-2188 23 2 2025 08 23 Psychometric Properties of the Persian Form of the Women's Gender Role Conflict Scale ویژگی های روان‌سنجی فرم فارسی مقیاس تعارض نقش جنسیتی زنان 155 170 4770 10.22070/cpap.2025.19050.1534 FA زهرا زارع میرک آباد کارشناسی ارشد روان‌شناسی بالینی، دانشگاه شاهد، تهران، ایران. 0009-0000-7502-3600 لیلا حیدری نسب دانشیار گروه روان‌شناسی بالینی، دانشگاه شاهد، تهران، ایران. 0000-0002-1051-1475 حجت‌اله فراهانی دانشیار، گروه روان‌شناسی، دانشکده علوم انسانی ، دانشگاه تربیت مدرس، تهران ،ایران. 0000-0002-9799-7008 Journal Article 2024 11 24 Introduction: The impact of gender role issues on challenges encountered in the workplace, within relationships, and in emotional well-being is a critical area of research in psychology. The present study was conducted to verify the psychometric properties of the Gender Role Conflict Scale for women in Iranian society. Method: This study employed a correlational design. The statistical population included all adult women aged 18 to 55 residing in Tehran.The sample consisted of 200 adult women within the same age range, selected through convenience sampling and recruited via online distribution of the questionnaire on virtual platforms. After translating and back-translating the Gender Role Conflict Questionnaire, psychometric evaluations were conducted. For this purpose, the Persian version of the Women's Gender Role Conflict Scale (GCRS_F) was administered alongside Diener and Pavot's Satisfaction With Life Scale (SWLS) and the short form of the Depression, Anxiety, and Stress Scale (DASS-21). Construct validity was assessed using confirmatory factor analysis. Convergent and discriminant validity were evaluated by calculating Pearson correlations, as well as Average Variance Extracted (AVE) and Composite Reliability (CR) scores. Reliability was examined using Cronbach's alpha, split-half reliability, and the Spearman-Brown correlation coefficient. Results: The confirmatory factor analysis indicated a good fit and suitability of the four-factor model. Significant correlations between this scale and both the life satisfaction scales and the short form of the Depression, Anxiety, and Stress Scale further supported the scale’s divergent and concurrent validity. The scores obtained from the Average Variance Extracted (AVE) and Composite Reliability (CR) confirmed the questionnaire's convergent validity. The reliability of the scale, assessed using Cronbach's alpha coefficient, was 0.89 for the entire scale and ranged from 0.73 to 0.85 for its individual factors. Additionally, the Spearman-Brown correlation coefficient was 0.76, consistent with the correlation coefficient obtained by splitting the scale into two halves. Discussion and Conclusion: Given the favorable psychometric properties of the Persian version of the Gender Role Conflict Scale for women, it can be considered a reliable tool for use in Iranian society. مقدمه: بررسی تأثیر مسائل مربوط به نقش جنسیتی بر مشکلات شغلی، بین فردی و عاطفی از موضوعات اساسی در روان شناسی است. پژوهش حاضر با هدف وارسبررسی ویژگی های روان‌سنجی مقیاس تعارض نقش جنسیتی زنان در جامعه ایرانی انجام شد. روش: پژوهش حاضر از نوع پیمایشی و تحلیل داده‌ها از نوع همبستگی است. جامعة آماری شامل زنان 18 تا 55 سال ساکن شهر تهران بود. نمونه‌گیری با روش در دسترس انجام شد و 200 زن در این مطالعه شرکت داشتند. پس از ترجمه و بازترجمه پرسش‌نامه‌، مراحل بررسی روان‌سنجی انجام شد. نسخه فارسی مقیاس تعارض نقش جنسیتی زنان (GCRS_F) به همراه پرسش‌نامة رضایت از زندگی داینر و پاوت (SWLS) و نسخة کوتاه مقیاس افسردگی، اضطراب، استرس (DASS_21) اجرا شد. برای بررسی اعتبار سازه از تحلیل عاملی تأییدی و اعتبار ملاکی همزمان همگرا و واگرا از طریق محاسبة همبستگی پیرسون و محاسبة نمرات AVE و CR و برای سنجش پایایی از ضریب آلفای کرونباخ، روش دونیمه کردن و ضریب همبستگی اسپیرمن - براون استفاده شد. نتایج: نتایج تحلیل عاملی تأییدی حاکی از برازش مدل چهار عاملی بود. همبستگی‌های معنادار میان مقیاس تعارض نقش جنسیتی و مقیاس‌های رضایت از زندگی و نسخة مقیاس افسردگی، اضطراب و استرس نیز روایی واگرا و هم‌زمانی این ابزار را تائید کردند. مقادیر AVE و CR نیز نشان‌دهندة اعتبار همگرای پرسش‌نامه بودند. پایایی مقیاس با استفاده از محاسبة ضریب آلفای کرونباخ برای کل مقیاس 89/0 و برای عامل های آن در بین 73/0 تا 85/0 بود. همچنین، ضریب همبستگی اسپیرمن -براون و ضریب همبستگی حاصل از دو نیمه کردن مقیاس برابر با 76/0 گزارش شد. بحث و نتیجه‌‏گیری: با توجه به مطلوب بودن ویژگی‌های روان‌سنجی مقیاس فارسی تعارض نقش جنسیتی زنان، می‌توان ازاین ابزار به عنوان مقیاسی معتبر در پژوهش‌های مرتبط با زنان در جامعه ایرانی استفاده کرد.

https://cpap.shahed.ac.ir/article_4770_dcf9082a17123c1adc46b4f19dc90e6c.pdf

دانشگاه شاهد روانشناسی بالینی و شخصیت 2345-2188 23 2 2025 08 23 Psychometric Properties of the Persian Version of the Parental Burnout Scale - Short Form in Iranian Parents ویژگی‌های روان‌سنجی نسخۀ فارسی مقیاس فرسودگی والدینی - فرم کوتاه در والدین ایرانی 171 180 4772 10.22070/cpap.2025.19612.1607 FA سیده فاطمه موسوی دانشیار، گروه روان‌شناسی و علوم تربیتی، پژوهشکده زنان، دانشگاه الزهراء(س) ، تهران، ایران. 0000-0002-4790-4010 سما بخشی خانشیر کارشناسی ارشد، گروه روان‌شناسی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران. 0000-0002-7573-8734 غلامرضا دهشیری دانشیار، گروه روان‌شناسی، دانشکده علوم تربیتی و روان‌شناسی، دانشگاه الزهرا(س)، تهران، ایران. 0000-0002-9030-730x Journal Article 2024 11 15 Introduction: Parental burnout is a syndrome characterized by psychological, mental, and emotional exhaustion related to the parenting role. It results from a lack of necessary resources to manage the stress associated with parenting and alters parents' perspectives toward their parental responsibilities. Because parental burnout can have detrimental effects on both parents and children, easier, more reliable, and valid methods for early detection of parental burnout would be very helpful. Therefore, with the aim of early diagnosis, intervention, and prevention of parental burnout, the " Parental Burnout Scale-Short Form" has been developed. This measurement tool was recently created, and it is necessary to conduct various studies to validate it across different cultures and languages. Therefore, the current study was conducted to investigate the psychometric properties of the Persian version of the " Brief Parental Burnout Scale-Short Form" (BPBS). Methods: The "Brief Form of the Parental Burnout Scale" (BPBS), along with the Parental Burnout Assessment Scale (PBA) and the Swinburne Meta-Emotion Philosophy Scale (SMEPS), were administered online to 308 Iranian parents (54 fathers and 254 mothers) in 2023. Results: The findings demonstrated that the Persian version of the Parental Burnout Scale has a good fit, validity, and reliability. It showed a significant positive correlation with the full version of the Parental Burnout Assessment (PBA) and a significant negative correlation with the subscale measuring parental guidance in meta-emotional philosophy. Discussion & Conclusion: Due to its ease of use and its ability to identify exhausted parents and those at risk of parental burnout, this measurement tool is suitable for use in various clinical and research مقدمه: فرسودگی والدینی نشانگانی از فرسودگی روانی، ذهنی و عاطفی مرتبط با نقش والدینی است که در نتیجة نبود منابع لازم برای مدیریت استرس ناشی از والد بودن ایجاد می‌شود و دیدگاه والدین را نسبت به فرزندپروری تغییر می‌دهد. از آنجایی که فرسودگی والدینی می‌تواند پیامدهای زیان‌باری برای والدین و کودکان داشته باشد، ابزارهای کاربردی آسان‌تر، قابل‌اعتماد و معتبر برای تشخیص زودهنگام فرسودگی والدینی می‌توانند بسیار کمک کننده باشند. از این‌رو، با هدف تشخیص زودهنگام فرسودگی والدینی، مداخله و پیشگیری از آن «فرم کوتاه مقیاس فرسودگی» توسعه یافته است. این ابزار به تازگی ساخته شده و نیاز است جهت اعتباریابی آن در سایر فرهنگ‌ها و زبان‌ها، پژوهش‌های متنوعی انجام گیرد. از این‌رو، پژوهش حاضر با هدف بررسی ویژگی‌های روان‌سنجی نسخة فارسی «مقیاس فرسودگی والدینی - فرم کوتاه» (BPBs) انجام شده است. روش: نسخه فارسی «مقیاس فرسودگی والدینی-فرم کوتاه» (BPBs) به همراه مقیاس سنجش فرسودگی والدینی (PBA) و مقیاس فلسفه فراهیجانی والدین (SMEPS) بر روی 308 پدر و مادر ایرانی (54 پدر و 254 مادر) به صورت برخط در سال 1402 اجرا شد. نتایج: نتایج نشان داد که نسخه فارسی «مقیاس فرسودگی والدینی - فرم کوتاه» با برازش مناسب، از روایی و اعتبار خوبی برخوردار است و دارای همبستگی مثبت معناداری با نسخه اصلی سنجش فرسودگی والدینی و همبستگی واگرای معناداری با خرده‌مقیاس هدایتگریِ فلسفه فراهیجانی والدین است. بحث و نتیجه‌گیری: این ابزار به دلیل تک‌بعدی بودن، سهولت در استفاده و توانایی تشخیص والدین فرسوده و والدین در معرض خطر فرسودگی والدینی، می‌تواند ابزار مناسبی جهت استفاده در موقعیت‌های مختلف بالینی و پژوهشی باشد.

https://cpap.shahed.ac.ir/article_4772_c5d736809766d46260d816d8dbc9eb44.pdf

دانشگاه شاهد روانشناسی بالینی و شخصیت 2345-2188 23 2 2025 08 23 Psychometric Properties of the Existential Concerns Questionnaire بررسی ویژگی‌های روان‌سنجی پرسش‌نامه نگرانی‌های وجودی 181 198 4785 10.22070/cpap.2025.19166.1551 FA راحله حاجی حسینی دانشجوی دکترای تخصصی روان‌شناسی، گروه روان‌شناسی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران. حجت‌اله فراهانی دانشیار، گروه روانشناسی، دانشکده علوم انسانی ، دانشگاه تربیت مدرس، تهران ،ایران. 0000-0002-9799-7008 پرویز آزادفلاح استاد تمام، گروه روان‌شناسی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران. 0000-0003-2810-762X Journal Article 2024 10 21 Introduction: Existential anxiety is an expression of involvement with ultimate concerns such as death, meaninglessness, loneliness, guilt, freedom, responsibility, and the question of who we are. Considering the need for an appropriate tool to measure existential concerns and the methodological flaws of existing tools in Iranian society, this research aims to investigate the psychometric properties of the Persian version of the Existential Concerns Questionnaire. Method: The current research employs a descriptive-evaluative method. In this study, 215 Iranian adults aged 18 to 80 years were selected using a convenience sampling method. They completed an online questionnaire that included the Existential Concerns Questionnaire, Death Attitude Profile-Revised, NEO Five-Factor Inventory, Intolerance of Uncertainty Scale-12, and the Meaning in Life Questionnaire. The instrument's validity was assessed through construct validity and concurrent validity. Reliability was evaluated using internal consistency methods, calculating Cronbach's alpha and McDonald's omega coefficients. The statistical analyses were performed using IBM SPSS Statistics version 27, and confirmatory factor analysis was conducted using the lavaan package in R (version 4.3.2). Results: Results from the confirmatory factor analysis support the unifactorial structure of the scale. The significance of the factor loadings, along with the Fornell and Larcker criteria, demonstrated satisfactory convergent validity for the instrument. Additionally, the positive and significant correlations between existential concerns and fear of death, neuroticism, intolerance of uncertainty, and the search for meaning, as well as the negative and significant correlation between existential concerns and the presence of meaning, confirmed the instrument's concurrent validity. The values for both Cronbach's alpha and McDonald's omega coefficients were reported as 0.77. Discussion and Conclusion: The results indicate that the Persian version of the Existential Concerns Questionnaire is a valid and reliable tool for assessing existential anxieties. مقدمه: اضطراب وجودی، بیانگر دغدغه‌مندی انسان نسبت به نگرانی‌های غایی مانند مرگ، بی‌معنایی، تنهایی، احساس گناه، آزادی، مسئولیت و کیستی خودمان است. با توجه به ضرورت وجود ابزاری مناسب برای سنجش این نوع نگرانی‌های وجودی و نقایص روش‌شناختی ابزارهای موجود در جامعه ایرانی، پژوهش حاضربا هدف بررسی ویژگی‌های روان‌سنجی نسخه فارسی پرسش‌نامه نگرانی‌های وجودی انجام شد. روش: این مطالعه توصیفی - ارزشیابی بر روی 215 نفر از بزرگسالان ایرانی در بازه 18تا80 سال انجام گرفت که به روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب شدند. شرکت‌کنندگان پرسش‌نامه نگرانی‌های وجودی، نسخه اصلاح‌شده نمایه نگرش به مرگ، نسخه کوتاه پرسش‌نامه صفات پنج‌گانه شخصیتی نئو، پرسش‌نامه 12 گویه‌ای عدم تحمل بلاتکلیفی و پرسش‌نامه معنا در زندگی را به صورت آنلاین تکمیل کردند. اعتبار پرسش‌نامه نگرانی‌های وجودی از طریق اعتبار سازه و اعتبار همزمان ارزیابی شد. برای سنجش پایایی ابزار از روش همسانی درونی و محاسبه ضرایب آلفای کرونباخ و امگا مک‎دونالد استفاده گردید. تحلیل‌های آماری با استفاده از نرم‌افزار IBM SPSS Statistics نسخه27 انجام شد و برای تحلیل عاملی تأییدی از بسته lavaan در نرم‌افزار R (نسخه 4.3.2) استفاده شد. نتایج: تحلیل عاملی تأییدی از تک‌عاملی بودن مقیاس حمایت کرد. بارهای عاملی معنادارو مقیاس فورنل و لارکر (AVE+CR) نشان‌دهندة اعتبار همگرای مطلوب ابزار بودند. همبستگی مثبت و معنادار نگرانی‌های وجودی با ترس از مرگ، روان‌آزرده‌گرایی، عدم تحمل بلاتکلیفی و جستجوی معنا و همبستگی منفی آن با حضور معنا، اعتبار همزمان این ابزار را تأیید کرد. مقادیر هر دو ضریب آلفای کرونباخ و امگا مک‌دونالد برابر 77/0 گزارش شد. بحث ونتیجه‌گیری: نتایج حاکی از آن است که نسخه فارسی پرسش‌نامه نگرانی‌های وجودی ابزاری معتبر و پایا برای سنجش اضطراب‌های وجودی به شمار می‌آید.

https://cpap.shahed.ac.ir/article_4785_1d0787d664c95f8c2adb1da311af3c78.pdf

دانشگاه شاهد روانشناسی بالینی و شخصیت 2345-2188 23 2 2025 08 23 Psychometric Properties of the Persian Version of the Perfectionistic Self-Presentation Scale in University Students بررسی ویژگی‌های روانسنجی نسخه فارسی مقیاس خودابرازگری کمالگرایانه در دانشجویان 199 218 4788 10.22070/cpap.2025.20034.1663 FA حمید خراط زاده استادیار،گروه روان‌شناسی سلامت، دانشکده پزشکی، واحد نجف آباد، دانشگاه آزاد اسلامی، نجف آباد، ایران. 0000-0001-9793-6478 رسول روشن چسلی استاد، گروه روان‌شناسی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه شاهد، تهران، ایران. 0000-0002-7132-1982 محمدرضا شعیری دانشیار، گروه روان‌شناسی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه شاهد، تهران، ایران . 0000-0002-2037-3475 حجت‌اله فراهانی دانشیار، گروه روان‌شناسی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران. 0000-0002-9799-7008 رضا باقریان سرارودی استاد، گروه روان‌شناسی سلامت و مرکز تحقیقات علوم رفتاری، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران. 0000-0002-5965-4485 Journal Article 2025 01 18 Introduction: Perfectionist self-presentation refers to the desire to conceal weaknesses and defects and to present a favorable image of oneself. The perfectionist self-presentation scale measures the different dimensions of this component through three subscales: perfectionist self-promotion, non-display of imperfection, and non-disclosure of imperfection. The present study aimed to evaluate the psychometric properties of this instrument among Iranian university students. Method: This descriptive evaluative study in the field of psychometrics involved 404 undergraduate students (68.8% female) from Shahid Beheshti University, selected through convenience sampling. In addition to the PSPS, participants completed scales measuring dimensions of perfectionism, a short form of self-compassion, fear of negative evaluation, levels of self-criticism, depression, anxiety, stress, and social phobia inventory. Data were analyzed using SPSS version 27 and the R programming language. Results: Results from the confirmatory factor analysis indicated a favorable fit for a three-factor model of the Persian version of the Perfectionistic Self-Presentation Scale. The average variance extracted (AVE) and composite reliability (CR) demonstrated acceptable convergent validity for this scale. Correlation coefficients between the PSPS subscales and measures of perfectionism, fear of negative evaluation, social phobia, self-criticism, the Depression Anxiety Stress Scales (DASS), and the short form of the Self-Compassion Scale indicated that this instrument possesses acceptable convergent and divergent validity. The reliability coefficients (Cronbach's alpha) for perfectionistic self-promotion, non-display of imperfection, non-disclosure of imperfection, and the total score were 0.84, 0.82, 0.75, and 0.90, respectively. Additionally, test-retest reliability over a three-week interval for these three factors and the total score were 0.81, 0.84, 0.84, and 0.90, respectively. Discussion and Conclusion: The Persian version of the PSPS is a valid and reliable instrument for assessing individual differences in perfectionistic self-presentation among Iranian students and is suitable for research purposes. مقدمه: خودابرازگری کمال‌گرایانه به تمایل فرد برای پنهان کردن هرگونه ضعف و تلاش برای ارائه تصویری مطلوب از خود اشاره دارد. مقیاس خودابرازگری کمال‌گرایانه (PSPS) با سه زیرمقیاس «خودارتقابخشی کمال‌گرایانه»، « نمایش‌ندادن نقص» و « افشا نکردن نقص»، ابعاد مختلف این مؤلفه را ارزیابی می‌کند. هدف مطالعه حاضر‌، بررسی ویژگی‌های روان‌سنجی این ابزار بود. روش: این پژوهش یک مطالعه توصیفی از نوع اعتباریابی آزمون و در حیطه روان‌سنجی بود. نمونه‌ای متشکل از 404 نفراز دانشجویان دوره کارشناسی دانشگاه شهید بهشتی (8/68% زن) از طریق روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب شدند. شرکت‌کنندگان علاوه بر مقیاس PSPS، پرسش‌نامه‌های ابعاد کمال‌گرایی، فرم کوتاه شفقت به خود، ترس از ارزیابی منفی، سطوح خودانتقادی، افسردگی، اضطراب، استرس و سیاهه هراس اجتماعی را تکمیل کردند. برای بررسی محاسبه پایایی بازآزمایی، 31 نفر از شرکت‌کنندگان، پس از سه هفته مجددا PSPS را تکمیل نمودند. داده‌ها براساس نرم‌افزار ‌ SPSS-27 ‌ و R تحلیل شدند. نتایج: نتایج تحلیل عاملی تأییدی نشان داد که مدل سه عاملی نسخه فارسی مقیاسPSPS خودابرازگری کمال‌گرایانه بود. شاخص میانگین واریانس استخراج شده (AVE) و اعتبار مرکب (CR) نیز نشان‌دهنده روایی همگرای قابل قبول این ابزار بودند. ضرایب همبستگی PSPS با پرسش‌نامه‌های ابعاد کمال‌گرایی، ترس از ارزیابی منفی، هراس اجتماعی، سطوح خودانتقادی، DASS و فرم کوتاه مقیاس شفقت به خودحاکی از روایی واگرا و همزمان مناسب ابن مقیاس بود. ضریب آلفای کرونباخ برای زیرمقیاس خودارتقابخشی کمال‌گرایانه، نمایش ندادن نقص و افشا نکردن نقص و نمرة کل مقیاس، به ترتیب 84/0، 82/0، 75/0 و 90/0 به دست آمد. همچنین ضرایب پایایی بازآزمایی برای این سه زیرمقیاس و نمره کل به ترتیب 81/0، 84/0، 84/0 و 90/0 گزارش شد. بحث و نتیجه‌گیری: نسخه فارسی مقیاس خودابرازگری کمال‌گرایانه ابزاری پایا و معتبر برای سنجش کمال‌گرایی در سطح بین فردی در میان دانشجویان ایرانی است و می‌تواند برای اهداف پژوهشی نیز مورد استفاده قرار بگیرد.

https://cpap.shahed.ac.ir/article_4788_48c00ae965e23b2869f8eaa13d2dcefa.pdf

دانشگاه شاهد روانشناسی بالینی و شخصیت 2345-2188 23 2 2025 09 23 Poetry Therapy in Contemporary Psychology: Conceptual Definition, Historical Developments, and Introduction of Applied Patterns شعردرمانی در روانشناسی معاصر: تعریف مفهومی، تحولات تاریخی و معرفی الگوهای کاربردی 219 236 4876 10.22070/cpap.2025.20904.1778 FA فریده داودی مقدم دانشیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشکدۀ علوم انسانی، دانشگاه شاهد، تهران، ایران. 0000-0002-4099-6258 Journal Article 2025 06 22 Introduction: Poetry therapy has a special place as a creative and interdisciplinary method in contemporary psychotherapy worldwide. This significance underscores the need to focus on this method, especially given the rich potential of Persian poetry and literature. Research Objective: This study aims to familiarize researchers and specialists in psychology and literature with poetry therapy. Specifically, it seeks to define poetry therapy and state its history, introduce its patterns and applications, and ultimately provide precise definitions of poetry and therapy within this context. Method: This research employs a systematic review of library resources and an analysis of research documents related to poetry therapy. It aims to provide a comprehensive and up-to-date overview of the field's status globally and in Iran, primarily utilizing reliable English and Persian sources. Findings: Findings from a review of books and research articles worldwide indicate that poetry therapy, beyond its effectiveness in treating mental disorders, is a valuable tool for fostering emotional openness, enhancing self-awareness, increasing psychological resilience, and promoting connection and empathy. Discussion and conclusion: This study concludes that poetry therapy can play an effective role as an interdisciplinary and complementary approach within the national health and psychotherapy system. To optimize the potential of poetry therapy, it is essential to develop specialized training programs, promote interdisciplinary research, and enhance collaboration between the fields of literature and psychology. مقدمه: شعردرمانی به عنوان روشی خلاقانه و میان‌رشته‌ای در روان‌درمانی معاصر جایگاه ویژهای دارد. این جایگاه ضرورت توجه به این رویکرد را با درنظر گرفتن ظرفیتهای فراوان شعر و ادبیات فارسی آشکار میکند. هدف ا پژوهش حاضر، آشنایی بیشتر پژوهشگران و متخصصان روان‌شناسی و ادبیات با شعردرمانی است. در این راستا به تعریف شعردرمانی و تاریخچه آن، معرفی الگوها و کاربردها و همچنین تعریف دقیق شعر و درمان در این رویکرد پرداخته پرداخته می‌شود. روش: روش پژوهش، مرور نظام‌مند منابع کتابخانه‌ای و تحلیل اسناد پژوهشی مرتبط با شعردرمانی است. تلاش شد با بهره‌گیری از منابع معتبر انگلیسی و فارسی، تصویری جامع و روزآمد از وضعیت این حوزه در جهان و ایران ارائه شود. نتایج: بررسی کتابها و مقالههای پژوهشی نشان می‌دهد شعردرمانی علاوه بر تأثیر در درمان اختلالات روانی، ابزاری مؤثر برای گشایش عاطفی، خودآگاهی، افزایش تاب‌آوری روانی و ایجاد ارتباط و همدلی است. در این حوزه، «شعر» علاوه بر اشعار موزون، شامل هر نوع گفتار یا نوشتاری است که بتواند عواطف عمیق و سرکوب‌شده را بیان کند و «درمان» به معنای بهبود، آرامش و رشد شناختی و عاطفی در نظر گرفته می‌شود. همچنین، شعردرمانی با ورود فناوری‌های دیجیتال و هوش مصنوعی گسترش یافته و به توسعۀ روش‌های درمانی نوین کمک کرده است. بحث و نتیجه‏ گیری: نتایج نشان میدهد شعردرمانی به عنوان رویکردی میان‌رشته‌ای و مکمل در نظام سلامت و روان‌درمانی کشور می‌تواند نقش مؤثری ایفا کند. توسعه آموزش‌های تخصصی، پژوهش‌های میان‌رشته‌ای و افزایش تعامل میان ادبیات و روان‌شناسی برای بهره‌برداری بهتر از ظرفیت‌های شعردرمانی ضروری است.

https://cpap.shahed.ac.ir/article_4876_77bdfcff53815626ecab7f6a1454f007.pdf