دانشگاه شاهد روانشناسی بالینی و شخصیت 2345-2188 24 1 2026 06 22 The Effectiveness of Barlow's Unified Protocol Transdiagnostic Treatment on Self-Injurious Behavior, Experiential Avoidance, and Neuroticism in Women with Non-Suicidal Self-Injury اثربخشی درمان یکپارچه فراتشخیصی بارلو بر رفتار خودجرحی، اجتناب تجربه‌ای و روان ‎رنجوری در زنان دارای خودجرحی غیرخودکشی‌گرا 1 18 4872 10.22070/cpap.2025.20353.1700 FA زینب گلمکانی کارشناسی ارشد، گروه روان‌شناسی، دانشکده علوم تربیتی و روان‌شناسی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران 0009-0005-6915-8417 علی مشهدی استاد، گروه روان‌شناسی، دانشکده علوم تربیتی و روان‌شناسی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران 0000-0002-6212-1372 ایمان الله بیگدلی استاد، گروه روان‌شناسی، دانشکده علوم تربیتی و روان‌شناسی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران 0000-0002-2116-3402 Journal Article 2025 04 16 Introduction: Non-suicidal self-injury (NSSI) is a growing concern, incurring substantial public health costs. .Accordingly, this research aims to examine the effectiveness of Barlow's unified protocol transdiagnostic treatment on self-injury behavior, experiential avoidance and neuroticism in individuals with non-suicidal self-injury. Method: This quasi-experimental study used a pretest-posttest design with a control and follow-up group. The statistical population comprised all women aged 18-27 (In this age range, self-injurious behavior peaks) who, in 1403, presented to counseling centers in Mashhad with non-suicidal self-injury. The sample included 30 participants, volunteer-selected and randomly assigned to experimental and control groups. The experimental group received 8 individual therapy sessions; the control group, treatment post-follow-up Data were collected using the Inventory of Statements About Self-injury (ISAS), the neuroticism subscale of the Multidimensional Emotional Disorder Inventory (MEDI), and the Brief Experiential Avoidance Questionnaire (BEAQ) at pre-test, post-test, and follow-up. The data were analyzed using repeated measures analysis of variance in SPSS-26. Results: The findings indicated a statistically significant difference in the frequency and severity of self-injurious behavior (encompassing both intrapersonal and interpersonal functions), neuroticism, and experiential avoidance between the experimental and control groups at both post-test and follow-up phases of the Unified Transdiagnostic Treatment Protocol (p<0.01). The η2 effect sizes for the between-group effects on these variables were 0.13, 0.52, 0.51, 0.27, 0.35, and 0.41, respectively. Moreover, the interactive effect between time and group levels was significant for all variables (p<0.01). Importantly, the treatment effects on all variables in the experimental group were sustained at the follow-up assessment. Discussion and conclusion: Based on these results, the Unified Transdiagnostic Treatment Protocol shows promise as an effective intervention for self-injurious behavior. Therefore, its future implementation is crucial for reducing non-suicidal self-injury and its associated factors. مقدمه: خودجرحی غیر‏خودکشی‎گرا یکی از اختلالاتی است که در سال‏های اخیر شیوع آن افزایش یافته و هزینه‎های قابل توجهی را برنظام بهداشت عمومی تحمیل کرده ‏است. هدف پژوهش حاضر، بررسی اثربخشی درمان یکپارچه فراتشخیصی بارلو بر رفتارخودجرحی، روان‎رنجوری و اجتناب تجربه‎ای در زنان دارای رفتارخودجرحی غیرخودکشی‎گرا بود. روش: این پژوهش نیمه‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون - پس‌آزمون با گروه کنترل و پیگیری انجام شد. جامعه آماری شامل کلیه زنان 18 تا 27 سال (سن اوج بروز رفتار خودجرحی) بود که در سال 1403 با رفتار خودجرحی غیر خودکشی‎گرا به مراکز مشاوره شهر مشهد مراجعه کردند. از میان آنان، 30 نفر به روش نمونه‎گیری داوطلبانه انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل جایگزین شدند. گروه آزمایش طی 8 جلسه درمان فردی شرکت کرد و گروه کنترل پس از پایان دوره پیگیریدرمان را دریافت نمودند. جمع‌آوری داده‎ها با پرسش‌نامه‎ اظهارات خودجرحی ISAS))، خرده مقیاس روان‏رنجوری پرسش‌نامه چند بعدی اختلالات هیجانی (MEDI) و اجتناب تجربه‎ای (BEAQ) صورت گرفت که در سه مرحله پیش‎آزمون، پس آزمون و پیگیری تکمیل شدند. داده‎ها با تحلیل‎واریانس با اندازه‎گیری مکرر در نرم افزار spss-26 تحلیل شد. نتایج: نتایج نشان داد در درمان یکپارچه فراتشخیصی بین فراوانی و شدت رفتار خودجرحی (کارکر‎های درون‎فردی و بین‎فردی)، روان‎رنجوری و اجتناب تجربه‎‏ای در گروه آزمایش و کنترل در مرحله پس آزمون و پیگیری تفاوت معناداری وجود دارد. اندازه مجذور اتا در اثرات بین گروهی برای این متغیرها به ترتیب 13/0، 52/0، 51/0، 27/0، 35/0 و 41/0 می‌باشد. نتایج مربوط به اثر تعاملی بین زمان و سطوح مختلف گروه ها نیز نشان می‌دهد که این اثر در در تمامی متغیرها معنی‌دار است (01/0>p). همچنین در گروه آزمایش در مرحله پیگیری اثرات درمان بر تمامی متغیرها حفظ شده است. بحث و نتیجه‎گیری: ‏ یافته ‏های پژوهش نشان می‌دهد، درمان یکپارچه فراتشخیصی می‎تواند به عنوان رویکردی درمانی اثربخش برای رفتار خودجرحی به‎کار رود؛ بنابراین لازم است درآینده این درمان، برای کاهش خودجرحی غیرخودکشی‎گرا و عوامل مرتبط با آن به‏ کار گرفته شود.

https://cpap.shahed.ac.ir/article_4872_02b5b45ce743bc3f285ec4d39b5968c3.pdf

دانشگاه شاهد روانشناسی بالینی و شخصیت 2345-2188 24 1 2026 06 22 The Effectiveness of Neurofeedback in Social and Behavioral Skills of Children with Autism Spectrum Disorder اثربخشی نوروفیدبک بر مهارت‌های اجتماعی و رفتاری کودکان طیف اُتیسم 19 36 4861 10.22070/cpap.2025.14145.1071 FA سحر خوش سرور دانشجوی دکتری روان‌شناسی، گروه روان‌شناسی، دانشکده علوم تربیتی و روان‌شناسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران محمد نریمانی استاد ممتاز گروه روان‌شناسی، دانشکده علوم تربیتی و روان‌شناسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران Journal Article 2025 07 15 Introduction: Autism Spectrum Disorder (ASD) is characterized by persistent impairments in reciprocal social interaction and communication across multiple contexts, along with restricted, repetitive, and stereotyped behaviors and interests. The aim of this study was to determine the effectiveness of neurofeedback on the social and behavioral skills of children with ASD. Method: A single-subject ABA design was employed in this study. The statistical population included all children with ASD referred to the Paya Rehabilitation Center in northern Tehran in October 2019. Two 7-year-old children were selected through purposive sampling and received neurofeedback therapy in 40 sessions of 45 minutes, three times a week. The research instruments were the Social Skills Rating System (SSRS) and the Autism Treatment Evaluation Checklist (ATEC). Data were analyzed using visual inspection and Cohen’s d effect size. Results: Visual analyses of social skills, behavioral problems, and behavioral deficits indicated the positive effects of neurofeedback on ASD symptoms. In addition, effect size calculations using Cohen’s d confirmed the effectiveness of the intervention during both the treatment and follow-up phases. Discussion and conclusion: The findings of this study may inform treatment planning and clinical interventions aimed at reducing symptoms and improving rehabilitation outcomes in children with ASD. مقدمه: اختلال طیف اُتیسم با نارسایی های مزمن در ارتباط و تعامل اجتماعیِ متقابل در بافت‌های مختلف، همراه با رفتار‌ها و علائق محدود، تکراری و کلیشه‌ای مشخص می‌شود. هدف پژوهش حاضر، تعیین اثربخشی نوروفیدبک بر مهارت‌های اجتماعی و رفتاری کودکان طیف اُتیسم بود. روش: این پژوهش با استفاده از طرح تک‌آزمودنی از نوع ABA انجام شد. جامعة آماری شامل کلیة کودکان طیف اُتیسم مراجعه‌کننده به مرکز توانبخشی پایا در شمال تهران در مهرماه سال ۱۳۹۸ بود. از میان آنان، دو کودک ۷ ساله به روش نمونه‌گیری هدفمند انتخاب شدند و به مدت ۴۰ جلسة ۴۵ دقیقه‌ای، سه روز در هفته تحت درمان نوروفیدبک قرار گرفتند. ابزار‌های پژوهش شامل مقیاس درجه‌بندی مهارت‌های اجتماعی و سیاهه ارزیابی درمان اُتیسم بود. داده‌ها با استفاده از نمودار تحلیل چشمی و آزمون اندازه اثر کوهن تحلیل شدند. نتایج: یافته‌‌های نمودار‌های چشمی برای متغیر‌های مهارت‌های اجتماعی، رفتار‌های مشکل‌زا و کمبود‌های رفتاری، نشان‌دهنده تأثیر درمان نوروفیدبک بر علائم اُتیسم در کودکان بود. همچنین، نتایج بررسی تغییرات ایجادشده از طریق اندازه اثر کوهن حاکی از اثربخشی درمان نوروفیدبک بر مهارت‌های اجتماعی و رفتاری کودکان طیف اُتیسم در مرحلة مداخله و پیگیری بود. بحث و نتیجه‏ گیری: نتایج پژوهش حاضر می‌تواند در راستای برنامه‌ریزی درمانی و مداخلات بالینی برای کاهش علائم و توانبخشی کودکان طیف اُتیسم مورد استفاده قرار گیرد.

https://cpap.shahed.ac.ir/article_4861_933670f1ac8ba969f32989c312faba75.pdf

دانشگاه شاهد روانشناسی بالینی و شخصیت 2345-2188 24 1 2026 06 22 Comparison of the effectiveness of the Parent Management Training- Oregon Model (PMTO) and Behavioral Parent Training (BPT) on the resilience in childrens aged 7 to 10 years with externalizing problems مقایسه اثر بخشی آموزش مدیریت والدین مدل اورگان (PMTO) و آموزش رفتاری والدین (BPT) بر تاب‌آوری کودکان با مشکلات برون نمود ۷ تا ۱۰ سال 37 50 4842 10.22070/cpap.2025.20230.1684 FA طیبه جعفری دانشجوی دکتری روانشناسی، گروه روانشناسی، واحد نجف آباد، دانشگاه ازاد، نجف اباد ،ایران سارا اقابابایی استادیار گروه روانشناسی دانشگاه شهید اشرفی اصفهانی، اصفهان، ایران 0000-0002-9430-5715 سید عباس حقایق دانشیار گروه روانشناسی، واحد نجف آباد، دانشگاه ازاد ، نجف آباد ،ایران 0000-0002-4670-5909 زهره رنجبرکهن استادیار گروه روانشناسی، موسسه اموزش عالی امین فولادشهر،اصفهان، ایران 0000-0003-1382-5805 Journal Article 2025 03 08 Introduction: The most significant issue in the psychological pathology of children is behavioral problems that arise during growth and development. This study aimed to compare the effectiveness of the Parent Management Training- Oregon Model (PMTO) and Parent Behavioral Training (BPT) on the resilience of children with externalizing problems aged 7 to 10 years. Method: The present research design was applied, semi-experimental, with a pre-test-post-test and follow-up with a control group. The statistical population of the study consisted of all children with externalizing behavioral problems aged 7 to 10 in the 2023-2024 academic year in Zarinshehr County. Sixty mothers of children with externalizing problems were selected through convenience sampling to participate in the study. The research tools included the Achenbach Child Behavior Checklist (1991) and the Connor-Davidson Resilience Scale (2003). The interventions of the Oregon Model Parent Management Training (PMTO) and Parent Behavioral Training (BPT) were conducted in 10 sessions of 120 minutes each, once a week, on the samples of the two experimental groups, while the control group received no intervention. After the completion of the sessions, post-tests were conducted for all three groups, and follow-up assessments were carried out one. Results: According to the findings, there was no significant difference in resilience between the Parent Management- Oregon (PMTO) and Parent Behavioral Training (BPT) groups at the level of (p<0.05), but a significant difference was observed between these two groups and the control group. In other words, in both intervention groups, the means decreased from pre-test to post-test and follow-up. Discussion and conclusion: The results indicate that the Oregon Model emphasizes creating a warm, supportive, and predictable parent-child relationship. This strengthens the sense of security and attachment, which is essential for resilience. Children who feel love, acceptance, and understanding can better cope with stress and difficulties. Additionally, the Parent Behavioral Training model by Barkley, which emphasizes the complex nature of behavior, addresses emotional and developmental issues, and provides parents with skills to create a nurturing environment, contributes to improving long-term positive outcomes. مقدمه: بیشترین مشکل آسیب شناسی روانی در کودکان، مشکلات رفتاری است که در جریان رشد و تکامل بروز می‌یابد. پژوهش حاضر با هدف مقایسه اثر‌بخشی آموزش مدیریت والدین مدل اورگان (PMTO)و اموزش رفتاری والدین بر تاب‌آوری کودکان ۷ تا ۱۰ سال دارای مشکلات برون نمود انجام شد. روش: این پژوهش کاربردی با طرح نیمه آزمایشی با پیش آزمون - پس آزمون و پیگیری با گروه گواه اجرا گردید. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه کودکان 7 تا 10 سال دارای مشکل رفتاری برون نمود در سال تحصیلی 1402-1403 در شهرستان زرین شهر تشکیل بود. 60 در مجموع 60 مادر دارای کودک با مشکلات برون نمود به روش نمونه‌گیری در دسترس وارد مطالعه شدند. ابزارهای پژوهش شامل مقیاس مشکلات رفتاری کودک آخنباخ (1۹۹1 م) و پرسش‌نامه تاب‌آوری کونور – دیویدسون ( 2003م‌) بود. مداخلات آموزشی مدیریت والدین مدل اورگان (PMTO) و آموزش رفتاری والدین(BPT) در 10 جلسه 120 دقیقه‌ای (یک جلسه در هفته) برای دو گروه آزمایش اجرا شد. گروه کنترل هیچ مداخله‌ای دریافت نکرد. پس از پایان جلسات، پس آزمون و پس از یک ماه سنجش پیگیری در هر سه گروه انجام شد. نتایج: طبق یافته‌های به دست آمده در متغیر تاب‌آوری، تفاوت معنی داری بین دو گروه مدیریت والدین اورگان (PMTO) و آموزش رفتاری والدین (BPT) در سطح (05/0>P) وجود ندارد. با این حال، بین دو گروه با گروه گواه تفاوت معناداری دیده شد. به عبارت دیگر، در هر دو گروه مداخله، میانگین‌ها از پیش‌آزمون به پس‌آزمون و پیگیری کاهش یافته است. بحث و نتیجه‏ گیری: طبق نتایج به‌دست آمده الگوی مدل اورگان با تأکید بر ایجاد رابطه‌ای گرم‌، حمایتی و قابل پیش‌بینی والد-کودک، احساس امنیت و وابستگی را تقویت کرده و زمینه تاب‌آوری را فراهم می‌سازد. کودکانی که احساس عشق، پذیرش و درک می‌کنند، توانایی بهترِی برای مدیریت استرس و سختی‌ها دارند. همچنین، آموزش رفتاری والدین براساس مدل بارکلی، با تأکید بر ماهیت پیچیده رفتار و مسائل عاطفی، رشدی و ارائه مهارت‌های لازم به والدین برای ایجاد محیطی پرورش‌دهنده، به ارتقای نتایج مثبت بلندمدت در تاب‌آوری کودکان کمک می‌کند.

https://cpap.shahed.ac.ir/article_4842_c4616f5a24a66668f11ca4fa80525dc4.pdf

دانشگاه شاهد روانشناسی بالینی و شخصیت 2345-2188 24 1 2026 07 06 Predicting Social Network Addiction Based on Personality Traits: The Mediating Role of Self-Esteem پیشبینی اعتیاد به شبکه های اجتماعی مجازی بر اساس صفات شخصیت: نقش میانجی گر عزت‌نفس 51 64 4869 10.22070/cpap.2025.20133.1672 FA مهشاد تسنیمی دانشجوی دکتری روانشناسی عمومی، گروه روانشناسی، واحد تهران شمال، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران 0000-0002-6857-5148 سولماز دبیری استادیار، گروه روانشناسی تربیتی و روانشناسی شخصیت، واحد تهران شمال، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران 0000-0002-4070-4411 سید علی حسینی المدنی استادیار، گروه روانشناسی تربیتی و روانشناسی شخصیت، واحد تهران شمال، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران 0000-0003-2242-1108 Journal Article 2025 02 12 Introduction: Social network addiction is increasingly prevalent among university students, affecting their academic performance and mental well-being. The aim of this study was to predict social network addiction based on personality traits with the mediating role of self-esteem among university students. Method: This study employed a descriptive correlational research design, emphasizing path Analysis. The statistical population consisted of students from the Islamic Azad University. A multistage cluster random sampling method was used, resulting in a sample size of 439 participants. Data were collected using the Mobile-Based Social Network Addiction Questionnaire (Khajeh Ahmadi et al., 2016), the NEO Five-Factor Inventory-Short Form (Costa & McCrae, 1989), and the Rosenberg Self-Esteem Questionnaire (1965). Path analysis was employed for data analysis, and data were processed using SPSS and AMOS software. Results: The findings revealed that personality traits were associated with social network addiction both directly and indirectly through the mediating role of self-esteem. Self-esteem negatively mediated the relationship between extraversion, agreeableness, openness to experience, and conscientiousness and social media addiction, while positively mediating the relationship between neuroticism and social media addiction. Furthermore, self-esteem directly and negatively predicted social media addiction. Discussion and conclusion: The findings highlight the importance of self-esteem in reducing social media overuse. Strengthening self-esteem and promoting responsible digital habits such as social network management strategy may help mitigate social network addiction among students. مقدمه: افزایش استفاده از شبکه‌های اجتماعی، به‌ویژه در میان دانشجویان، نگرانی‌هایی در مورد وابستگی به این فضاها ایجاد کرده است. پژوهش‌ها نشان می‌دهند که ویژگی‌های شخصیتی و سطح عزت نفس می‌توانند در میزان گرایش به شبکه‌های اجتماعی نقش داشته باشند. هدف پژوهش حاضر، بررسی نقش صفات شخصیتی در پیش‌بینی اعتیاد به شبکه‌های اجتماعی با میانجی‌عزت نفس در دانشجویان بود. روش: جامعه آماری شامل دانشجویان دانشگاه آزاد اسلامی یکی از واحدهای استان تهران بود. نمونه‌ای به حجم ۴۳۹ نفر به روش خوشه‌ای تصادفی چند مرحله‌ای انتخاب شد. داده‌ها از طریق پرسش‌نامه اعتیاد به شبکه های اجتماعی مبتنی بر موبایل خواجه احمدی و همکاران (۱۳۹۵)، فرم کوتاه پرسش‌نامه سنجش صفات پنج گانه شخصیتی (کاستا و مک کری، 1989 م) و پرسش‌نامه عزت نفس روزنبرگ (۱۹۶۵م) گرداوری شد. برای تجزیه و تحلیل داده‌ها از روش تحلیل مسیر استفاده گردید. نتایج: یافته‌ها نشان داد که صفات شخصیتی می‌توانند هم به صورت مستقیم و هم از طریق میانجی‌گری عزت نفس با اعتیاد به شبکه‌های اجتماعی مرتبط باشند. عزت نفس رابطه بین صفات برون‌گرایی، سازگاری، تجربه‌پذیری و وظیفه‌شناسی با اعتیاد به شبکه‌های اجتماعی را به صورت منفی و رابطه بین عامل روان رنجوری و اعتیاد به شبکه‌های اجتماعی را به صورت مثبت میانجی‌گری کرد. همچنین، عزت نفس توانست اعتیاد به شبکه‌های اجتماعی را به صورت مستقیم و منفی پیش‌بینی کند. بحث و نتیجه‏ گیری: با توجه به نقش صفات شخصیتی و عزت نفس در پیش بینی اعتیاد به شبکه‌های اجتماعی، می‌توان چنین نتیجه‌ گرفت که تقویت عزت نفس و آموزش مدیریت بهینه استفاده از شبکه‌های اجتماعی می توانند در کاهش اعتیاد به این شبکه‌ها مؤثر باشند.

https://cpap.shahed.ac.ir/article_4869_20cf775fa6b5dfe621ade096f5d85d52.pdf

دانشگاه شاهد روانشناسی بالینی و شخصیت 2345-2188 24 1 2026 07 06 Investigating the structural model of couples' sexual health based on dark tetrad personality traits with the mediating role of marital burnout in Married students بررسی مدل ساختاری سلامت جنسی زوجین بر پایه صفات چهارگانه تاریک شخصیت با نقش میانجی دلزدگی زناشویی در دانشجویان متأهل 65 78 4850 10.22070/cpap.2025.20057.1666 FA اسماعیل سلیمانی دانشیار گروه روانشناسی عمومی، دانشگاه ارومیه،ارومیه، ایران 0000-0002-7204-1229 محمد رستمی استادیار گروه روانشناسی،دانشگاه شاهد،تهران، ایران 0000-0002-6270-9424 علی فتحعلیان دانشجوی دکتری روانشناسی عمومی، دانشگاه ارومیه،ارومیه،ایران 0009-0007-7390-187X Journal Article 2025 01 24 Introduction: Sexual health is a vital component of marital satisfaction that is influenced by psychological and personality factors. This study aimed to investigate the structural model of couples' sexual health based on dark tetrad personality traits (narcissism, Machiavellianism, psychopathy, and sadism) and the mediating role of marital boredom. Method: The research method was descriptive-correlational and structural equation modeling. The statistical population included married students aged 25 to 50 at Urmia University in 1403, of whom 250 were selected by convenience sampling. The research tools included Larson's standard sexual health questionnaire (1998), Yousefi's dark four personality traits (2018), and Pines' marital burnout (1997). Data analysis was performed using SPSS 26 and lisrel 10 software. Results: The results of structural equation modeling indicated significant relationships between dark personality traits and marital burnout, as well as between marital burnout and couples’ sexual health (p < 0.01). A significant direct relationship was also observed between dark personality traits and sexual health (p < 0.05). Path analysis revealed that marital burnout played a significant mediating role in the relationship between dark personality traits and sexual health, such that dark traits led to lower sexual health through increased marital burnout. The variables in the model were able to explain approximately 59% of the variance in couples’ sexual health. The model fit indices (RMSEA = 0.053, CFI = 0.92, GFI = 0.88) confirmed a good fit of the structural model. Discussion and conclusion: Based on the findings, marital burnout serves as a significant mediator that intensifies the negative impact of dark personality traits on sexual health. Individuals with dark tetrad, especially narcissism and psychopathy often exhibit controlling and unempathetic behaviors, which increase emotional exhaustion in the relationship and ultimately reduce satisfaction and quality in sexual interactions. Therefore, to enhance sexual health in couples, it is essential to consider personality factors and address marital burnout through empathy training, effective communication skills, and couples counseling. مقدمه: سلامت جنسی یکی از مؤلفه‌های اصلی رضایت زناشویی است و تحت تأثیر عوامل روان‌شناختی و شخصیتی قرار دارد. این پژوهش با هدف بررسی مدل ساختاری سلامت جنسی زوجین بر اساس صفات تاریک شخصیت شامل خودشیفتگی، ماکیاولیسم، سایکوپاتی و سادیسم و با در نظر گرفتن نقش میانجی دلزدگی زناشویی انجام شد. روش: این مطالعه به پژوهش توصیفی - همبستگی و با استفاده از مدل‌یابی معادلات ساختاری انجام شد. جامعه پژوهش شامل دانشجویان متأهل 25 تا 50 سال دانشگاه ارومیه در سال 1403 بود. تعداد 250 نفر به روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسش‌نامه‌های سلامت جنسی لارسون (1998م)، پرسش‌نامه صفات چهارگانه تاریک شخصیت یوسفی (2018م) و پرسش‌نامه دلزدگی زناشویی پاینز (1997م) بود. داده ها با نرم افزارهای SPSS نسخه 26 وlisrel نسخه 10 تحلیل شد. نتایج: نتایج مدل‌یابی معادلات ساختاری نشان داد بین صفات تاریک شخصیت و دلزدگی زناشویی، و نیز بین دلزدگی زناشویی و سلامت جنسی زوجین رابطه معناداری وجود دارد (۰۱/۰ > p). همچنین، بین صفات تاریک شخصیت و سلامت جنسی رابطه مستقیم و معنادار مشاهده شد (۰۵/۰ > p). نتایج تحلیل مسیر بیانگر آن بود که دلزدگی زناشویی نقش میانجی معناداری در ارتباط بین صفات تاریک شخصیت و سلامت جنسی دارد؛ به‌گونه‌ای که صفات تاریک شخصیت با افزایش دلزدگی زناشویی، سلامت جنسی را کاهش می‌دهند. متغیرهای مدل حدود ۵۹ درصد از واریانس سلامت جنسی زوجین را تبیین کردند. بحث و نتیجه‏ گیری: یافته‌ها نشان داد دلزدگی زناشویی اثر منفی صفات تاریک شخصیت بر سلامت جنسی را تقویت می‌کند. افرادی با صفات خودشیفتگی و سایکوپاتی، به دلیل رفتارهای غیرهمدلانه و کنترل‌گرایانه، احتمال دلزدگی زناشویی را افزایش داده و در نتیجه موجب کاهش رضایت و کیفیت روابط جنسی می‌شوند. بنابراین، توجه به عوامل شخصیتی و کاهش دلزدگی زناشویی از طریق آموزش مهارت‌های همدلی، ارتباط مؤثر و مشاوره‌های زناشویی در ارتقای سلامت جنسی زوجین اهمیت دارد.

https://cpap.shahed.ac.ir/article_4850_549406198764950208345d143aa67c7d.pdf

دانشگاه شاهد روانشناسی بالینی و شخصیت 2345-2188 24 1 2026 06 22 The Relationship between Stressful Life Events and Non-Suicidal Self-Injury among Students: The Mediating Role of Generalized Anxiety and Depression رابطه بین رویدادهای استرس‌زای زندگی و خودزنی غیرخودکشی دانشجویان: نقش میانجی اضطراب فراگیر و افسردگی 79 94 4868 10.22070/cpap.2025.20370.1701 FA میلاد شاکری گروه روانشناسی، واحد نیشابور، دانشگاه آزاد اسلامی، نیشابور، ایران 0009-0007-1730-1597 احمد منصوری گروه روانشناسی، واحد نیشابور، دانشگاه آزاد اسلامی، نیشابور، ایران 0000-0003-3944-4082 Journal Article 2025 04 19 Introduction: While the relationship between stressful life events and non-suicidal self-injury has been explored, there has been less focus on the mediating factors involved, particularly generalized anxiety. Therefore, the primary aim of this study was to examine the roles of generalized anxiety and depression as mediators in the relationship between stressful life events and non-suicidal self-injury among students. Method: The current research method was fundamental, cross-sectional, and descriptive of the correlation type. The study's statistical population consisted of all undergraduate students enrolled at the universities of Neyshabur during the academic year 2023-2024. A sample of 521 undergraduate students was selected using multi-stage cluster sampling method. The instruments utilized in this study included the Life Stressful Events Screening Questionnaire, the Beck Depression Inventory-13, the Generalized Anxiety Disorder 7-item, and the Deliberate Self-Harm Inventory. The research data were analyzed using SPSS software version 26 and LISREL software version 8.8, employing the structural equation modeling. Results: The results of the study revealed a relationship between stressful life events, generalized anxiety, depression, and non-suicidal self-injury. Specifically, the findings indicated that generalized anxiety and depression mediate the connection between stressful life events and non-suicidal self- injury among students. Discussion and conclusion: Stressful life events, generalized anxiety, and depression significantly influence non-suicidal self-injury among students. Researchers and experts in psychology should focus on these variables to develop effective pathological models and treatment strategies مقدمه: اگرچه رابطه بین رویدادهای استرس‌زای زندگی و خودزنی غیرخودکشی مورد بررسی قرار گرفته است، توجه کمتری به عوامل میانجی این رابطه، به‌ویژه اختلال اضطراب فراگیر، معطوف شده است. ازاین‌رو، هدف اصلی این پژوهش بررسی نقش میانجی اضطراب فراگیر و افسردگی در رابطه بین رویدادهای استرس‌زای زندگی و خودزنی غیرخودکشی در میان دانشجویان بود. روش: این پژوهش از نظر هدف، بنیادی و ازنظر روش جمع‌آوری داده‌ها، توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری شامل همه دانشجویان مقطع کارشناسی دانشگاه‌های شهر نیشابور در سال تحصیلی 1403-1402 بود. نمونه پژوهش شامل 521 نفر از دانشجویان مقطع کارشناسی بود که به روش نمونه‌گیری خوشه‌ای چندمرحله‌ای انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسش‌نامه غربالگری رویدادهای استرس‌زای زندگی، سیاهه افسردگی بک (‌13 ماده‌ای)، مقیاس اختلال اضطراب فراگیر و سیاهه خود آسیب‌رسانی آگاهانه و تعمدی بود. داده‌هابا استفاده از نرم‌افزارهای آماری SPSS نسخه 26 و LISREL نسخه 8/8 و روش مدل یابی معادلات ساختاری تحلیل شدند. نتایج: نتایج نشان داد که بین رویدادهای استرس‌زای زندگی، اضطراب فراگیر، افسردگی و خودزنی غیرخودکشی رابطه وجود دارد. یافته‌ها حاکی از آن بود که اضطراب فراگیر و افسردگی در رابطه بین رویدادهای استرس‌زای زندگی و خودزنی غیرخودکشی در میان دانشجویان نقش میانجی دارند. بحث و نتیجه‏ گیری: رویدادهای استرس‌زای زندگی، اضطراب فراگیر و افسردگی نقش مهمی در خودزنی غیرخودکشی دانشجویان ایفا می‌کنند. پژوهشگران و متخصصان حوزه روان‌شناسی می‌توانند به نقش این متغیرها در تدوین مدل‌های آسیب‌شناختی و درمان توجه کنند.

https://cpap.shahed.ac.ir/article_4868_f5e647292cc4e1064968ca62bebe7e47.pdf

دانشگاه شاهد روانشناسی بالینی و شخصیت 2345-2188 24 1 2026 06 22 The role of personality traits and psychological capital in predicting risky behaviors in orphaned adolescents نقش ویژگی‌های شخصیتی و سرمایه روان‌شناختی در پیش‌بینی رفتارهای پرخطر در نوجوانان بی‌سرپرست 95 110 4832 10.22070/cpap.2025.19907.1647 FA مهسا رزم گر دانشجوی دکتری مشاوره، گروه مشاوره، واحد مشهد، دانشگاه آزاد اسلامی، مشهد، ایران 0000-0003-4441-0450 سیدکاظم رسول زاده طباطبایی دانشیار، گروه روان شناسی، دانشکده علوم تربیتی و روان‌شناسی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران سوسن رحیمی استادیار، گروه روان‌شناسی، واحد تربت جام، دانشگاه آزاد اسلامی، تربت جام، ایران 0000-0002-3624-7529 علی رضا رجایی استاد، گروه روانشناسی، واحد مشهد، دانشگاه آزاد اسلامی، مشهد، ایران 0000-0002-3806-1875 حمید نجات استادیار،گروه مشاوره، واحد مشهد، دانشگاه آزاد اسلامی، مشهد، ایران 0000-0001-7626-3665 Journal Article 2024 12 19 Introduction: Considering the importance of adolescence and the potential crises during this period, especially among vulnerable groups, this study aimed to investigate the role of personality traits and psychological capital in predicting high-risk behaviors in orphaned adolescents. Method: This research was a descriptive-correlational study. The statistical population consisted of all orphaned adolescents aged 13 to 18 years (both boys and girls) living in welfare centers under the supervision of the Welfare Organization in Mashhad. A total of 300 participants were selected using a census method. The study utilized the Iranian Adolescent Risk-Taking Scale (IARS), the NEO Five-Factor Personality Inventory (NEO), and the Psychological Capital Questionnaire (PCQ). Data were analyzed using descriptive statistics and inferential statistics (Pearson correlation and stepwise regression) via SPSS-21 software. Results: The findings indicated that personality traits such as conscientiousness, agreeableness, and neuroticism (p < 0.0001, R² = 0.206) and components of psychological capital, including hope and optimism (p < 0.0001, R² = 0.067), were significant predictors of high-risk behaviors. Discussion and Conclusion: Therefore, it is recommended to focus on individual differences among these adolescents and design programs to enhance hope and optimism as a means to increase resilience and prevent the emergence of high-risk behaviors in this population. مقدمه: باتوجه به اهمیت دوران نوجوانی و بحران‌های احتمالی این دوره، به ویژه در قشرهای آسیب‌پذیر جامعه، این پژوهش با هدف بررسی نقش ویژگی‌های شخصیتی و سرمایه روان‌شناختی در پیش‌بینی رفتارهای پر خطر در نوجوانان بی‌سرپرست انجام شد. روش: طرح پژوهش حاضر توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعة آماری این پژوهش را کلیه نوجوانان بی‌سرپرست دختر و پسر 13 تا 18 ساکن در مراکز تحت پوشش بهزیستی شهر مشهد بود که با روش سرشماری تعداد 300 نفر انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش عبارت بودند از: مقیاس خطرپذیری نوجوانان ایرانی (IARS)، پرسش‌نامه سنجش صفات پنج گانه شخصیتی (NEO) و پرسش‌نامه سرمایه روان‌شناختی لوتانز (PCQ) . داده‌ها با استفاده از آمار توصیفی و استنباطی (همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون گام به گام) با نرم افزارهای SPSS-21 تحلیل شدند. نتایج: نتایج نشان داد ویژگی‌های شخصیتی باوجدان‌بودن، توافق‌جویی و روان‌رنجوری (0001/ 0 p < ،206 /0= R2) و از میان مؤلفه‌های سرمایه روان‌شناختی، امیدواری و خوشبینی (0001/ 0 p < ،067 /0= R2). توانستند رفتارهای پرخطر را پیش‌بینی کنند. بحث و نتیجه ‏گیری: با توجه به یافته‌ها، توجه به تفاوت های فردی این نوجوانان و طراحی برنامه‌هایی برای افزایش امید و خوش‌بینی می‌تواند در ارتقای توان مقابله با مشکلات و پیشگیری از بروز رفتارهای پرخطر در این گروه مؤثر باشد.

https://cpap.shahed.ac.ir/article_4832_0a934ecab584f7a4cd0220a7caeccbcc.pdf

دانشگاه شاهد روانشناسی بالینی و شخصیت 2345-2188 24 1 2026 06 22 Determining the effectiveness of systemic-behavioral family therapy on coping styles and cognitive flexibility in type 1 diabetic adolescents تعیین اثربخشی خانواده درمانی سیستمی رفتاری بر سبک های مقابله ای و انعطاف پذیری شناختی در نوجوانان دیابتی نوع 1 111 120 4851 10.22070/cpap.2025.19799.1638 FA زهره قادری گروه روانشناسی، واحد شاهرود، دانشگاه آزاد اسلامی ، شاهرود، ایران. 0009-0004-1336-4732 محبوبه طاهر گروه روانشناسی، واحد شاهرود، دانشگاه آزاد اسلامی، شاهرود، ایران 0000-0003-1320-3643 شهناز نوحی گروه روان‌شناسی، واحد شاهرود، دانشگاه آزاد اسلامی، شاهرود، ایران 0000-0003-4569-8265 جواد اسماعیلی گروه ریاضی، واحد شاهرود، دانشگاه آزاد اسلامی، شاهرود ایران 0009-0007-2559-0392 Journal Article 2025 02 03 Introduction: Diabetes is a metabolic and chronic disease that has a significant impact on the psychological factors of adolescents. Therefore, the aim of this research was to determine the effectiveness of behavioral systemic family therapy on coping styles and cognitive flexibility in type 1 diabetic adolescents. Method: This study was a semi-experimental type with a pre-test and post-test design with two experimental and control groups. The statistical population was typing 1 diabetic adolescents aged 14-18 years old in Tehran and their parents in 2019, from which 30 volunteers were randomly selected and placed in two experimental and control groups. Then the questionnaires of Freudenberg and Luise (1993) coping styles and Dennis and Vanderwaal (2010) cognitive flexibility were completed by both groups. Then, family therapy was performed on the experimental group. And again, the questionnaires were presented to both groups. Data were analyzed using SPSS version 24 software and covariance analysis method. Results: The results showed that in the sub-scales of coping styles including referring to others (P=0.012) and problem-oriented (P<0.001) between the two experimental and control groups in the post-test There was a significant difference in cognitive flexibility subscales including alternatives (P=0.002), control (P>0.001) and alternatives for human behavior. (P>0.001) There was a significant difference between the two experimental and control groups in the post-test. Discussion and conclusion: Therefore, behavioral systemic family therapy can be used to improve and correct the psychological factors of type 1 diabetic adolescents. مقدمه: دیابت یک بیماری مزمن و متابولیک است که می‌تواند عوامل روان شناختی نوجوانان را به شدت تحت تأثیر قرار دهد. بنابراین، هدف پؤوهش حاضر تعیین اثربخشی خانواده درمانی سیستمی رفتاری بر سبک های مقابله ای و انعطاف پذیری شناختی در نوجوانان دیابتی نوع 1 بود. روش: پژوهش حاضر نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون - پس آزمون با دو گروه آزمایش و گواه بود. جامعه آماری شامل نوجوانان دیابتی 14 – 18 ساله مبتلا به دیابت نوع 1 و والدین آنان در شهر تهران در سال 1399 بود. از میان آن‌ها 30 نفر به صورت داوطلبانه و تصادفی انتخاب و در دو گروه آزمایش و کنترل گمارده شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسش‌نامه سبکهای مقابله ای فرایدنبرگ و لوئیسه (۱۹۹۳م) و پرسش‌نامه انعطاف پذیری شناختی دنیس و وندروال (۲۰۱۰م) بود که در مرحله پیش‌آزمون توسط هر دو گروه تکمیل شد. سپس مداخله خانواده درمانی روی گروه آزمایش اجرا شد و پس از اتمام جلسات، هر دو گروه مجدداً پرسش‌نامه ها را تکمیل کردند. داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه 24 و روش تحلیل کوواریانس(ANCOVA) تحلیل شدند. نتایج: یافته‌‌ها نشان داد که در خرده مقیاس های سبک های مقابله ای شامل ارجاع به دیگران (012/0(P= و مسئله محور (001/0>(P بین دو گروه آزمایش و گواه در پس آزمون تفاوت معناداری وجود داشت. همچنین، در خرده مقیاس های انعطاف پذیری شناختی شامل جایگزین ها (002/0(P=، کنترل (001/0>(P و جایگزین ها برای رفتار انسانی (001/0>(P بین دو گروه آزمایش و گواه در پس آزمون، تفاوت معناداری بین دو گروه مشاهده شد. بحث و نتیجه‏ گیری: براساس نتایج می‌توان نتیجه گرفت که خانواده درمانی سیستمی - رفتاری در بهبود و اصلاح عوامل روان‌شناختی نوجوانان دیابتی نوع 1 مؤثر است و می‌تواند به عنوان یک مداخله کارآمد مورد استفاده متخصان قرار گیرد.

https://cpap.shahed.ac.ir/article_4851_5d40954183d62a82257835477ccad3d2.pdf

دانشگاه شاهد روانشناسی بالینی و شخصیت 2345-2188 24 1 2026 07 06 Comparitive Study of the Effectiveness of Individual and Couple Emotion-Focused Therapy on Experience in Close Relationship- Relationship Structure (Attachment Security) in Couples with Extramarital Relationships مقایسه اثربخشی درمان هیجان مدار به دو شیوه زوجی و فردی بر تجارب روابط نزدیک - ساختار رابطه (امنیت دلبستگی) زوجین دارای روابط فرازناشویی 121 134 4834 10.22070/cpap.2025.20197.1677 FA فهیمه غفوریان محبی گروه روانشناسی، واحد تبریز، دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز، ایران 0009-0002-1088-3911 مرضیه علیوندی وفا گروه روانشناسی، واحد تبریز، دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز، ایران 0000-0002-1197-9598 رویا رسولی گروه مشاوره، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه الزهرا، تهران، ایران 0000-0003-2754-6225 محمد آرش رمضانی گروه روانشناسی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران 0000-0002-0973-8357 Journal Article 2025 02 26 Introduction: Various factors at the personality and psychological levels, such as attachment styles, both separately and in interaction with each other, affect the relationship between couples and lead to an increase in their tendency toward marital infidelity. The purpose of this study was to conduct a comparitive study of the effectiveness of individual and couple emotion-focused therapy on experience in close relationship- relationship structure (attachment security) in couples with extramarital relationships. Method: This semi-experimental study was conducted with a pretest-posttest design, including a control group and a follow-up of 2 months. The statistical population consisted of all couples with extramarital relationships in Karaj city during the autumn of 2024. In the first stage, 60 couples were selected and then randomly divided into 2 experimental groups (each group consisting of 15 couples) and 2 control groups (each group also consisting of 15 couples). The experimental group underwent emotion-focused therapy by Greenberg & Goldman (2008), while the control group received no training and remained on the waiting list. To collect data, the Experience in Close Relationships - Relationship Structure (ECR-RS) scale developed by Fraley et al. (2011) was used. Data analysis was performed using SPSS-28 software, employing analysis of variance with repeated measures and Bonferroni correction. Results: The results of the study showed that individual and couple emotion-focused therapy had a significant effect on attachment security (P<0.05). In addition, the results of the Bonferroni post hoc test indicated that couple emotion-focused therapy is more effective than individual emotion-focused therapy on the close relationship structure (attachment security) in couples with extramarital relationships (P<0.05). Discussion and conclusion: Based on the results of the present study, it can be concluded that individual and couple emotion-focused therapy can be utilized as treatment methods to improve attachment security in couples with extramarital relationships, with priority given to couple emotion-focused therapy. مقدمه: عوامل گوناگونی در سطوح شخصیتی و روانی، همچون سبک های دلبستگی - چه به صورت مستقل و چه در تعامل با یکدیگر - بر رابطه زوجین اثر گذاشته و منجر به افزایش گرایش آن‌ها به روابط فرازناشویی می شوند. هدف پژوهش حاضر، مقایسه اثربخشی درمان هیجان مدار به دو شیوه زوجی و فردی بر تجارب روابط نزدیک - ساختار رابطه (امنیت دلبستگی) در زوجین دارای روابط فرازناشویی بود. روش: این پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون - پس آزمون با گروه کنترل با مرحله پیگیری 2 ماهه انجام شد. جامعه آماری شامل کلیه زوجین دارای روابط فرازناشویی شهر کرج در پاییز سال 1403 بود. در مرحله نخست، تعداد 60 زوج انتخاب و سپس به شیوه تصادفی ساده در 2 گروه آزمایش (هر گروه 15 زوج) و 2 گروه کنترل (هر گروه 15 زوج) جایگزین شدند. زوجین گروههای‌ آزمایش تحت‏ درمان هیجان‏ مدار برگرفته از گرینبرگ و گلدمن (2008م) به دو شیوه زوجی و فردی قرار گرفتند؛ اما گروه کنترل هیچ‌گونه مداخله‏ ای دریافت نکرد و در فهرست لیست انتظار باقی ماند. برای گردآوری داده‌ها از پرسشنامه تجارب روابط نزدیک - ساختار رابطه (ECR-RS) فریلی و همکاران (2011م) استفاده شد. با نرم ‏افزار SPSS نسخه 28 و از طریق تحلیل واریانس با اندازه گیری مکرر تحلیل گردید. نتایج: نتایج نشان داد درمان هیجان مدار به دو شیوه زوجی و فردی تأثیر معناداری بر امنیت دلبستگی داشته است (05/0>P). همچنین، نتایج آزمون تعقیبی بیانگر آن بود که درمان هیجان مدار به شیوه زوجی اثربخشی بیشتری نسبت به شیوه فردی بر تجارب روابط نزدیک - ساختار رابطه (امنیت دلبستگی) دارد (05/0>P). بحث و نتیجه‏ گیری: بر اساس یافته‌های پژوهش حاضر، می‏توان نتیجه گرفت که درمان هیجان مدار، چه به شیوه زوجی و چه به شیوه فردی، می ‏تواند به عنوان رویکردی درمانی مؤثر برای بهبود امنیت دلبستگی در زوجین دارای روابط فرازناشویی در مراکز مشاوره خانواده به کار گرفته شود؛ با این حال، اولویت استفاده با درمان هیجان مدار به شیوه زوجی است.

https://cpap.shahed.ac.ir/article_4834_40cb228987243c91b2dd0b7c9c4a0856.pdf

دانشگاه شاهد روانشناسی بالینی و شخصیت 2345-2188 24 1 2026 06 22 The Effect of a Physical Fitness Exercise Program Based on Physical Literacy on Weight Loss and increasing Mental Excitement of Overweight Female Students اثر یک برنامه تمرینی آمادگی جسمانی مبتنی بر سواد بدنی بر کاهش وزن و افزایش نشاط ذهنی دانش‌آموزان دختر دارای اضافه وزن 135 144 4917 10.22070/cpap.2025.19762.1628 FA سعیده اکبری دانشآموخته کارشناسی ارشد تربیت بدنی، گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه شاهد، تهران، ایران 0009-0003-6592-8045 ناهید طالبی دانشیار، گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه شاهد، تهران، ایران. 0000-0001-6872-1371 Journal Article 2025 03 09 Introduction: The prevalence of overweight among Iranian children and adolescents is increasing for various reasons, and inactivity is one of the most important factors. Recently, the concept of physical literacy has emerged as a key concept for promoting active behavior and improving behavioral and mental health in adolescents. The purpose of this study was to investigate the effect of a physical fitness exercise program based on physical literacy on weight loss and increasing mental excitement of overweight female students. Method: In this quasi-experimental study with a pre-test, post-test, and control group design, 32 overweight female high school students (12 to 17 years old) were selected through purposive sampling and randomly assigned to two experimental and control groups of 16 people. The experimental group engaged in physical fitness exercises based on physical literacy for 8 weeks, while the control group did not receive any intervention. The required data were collected using physical fitness tests and a questionnaire on subjective vitality and physical literacy. Data analysis was performed using dependents t testes and univariate, and multivariate analysis of covariance. Results: The results of the research show a significant increase in the level of physical fitness, physical literacy, mental excitement and a significant decrease in the total body weight and body mass index of the subjects (p<0.05). Discussion and conclusion: Based on the results of the study, it seems necessary to pay more attention to implementing physical literacy-based sports activities in schools to control weight and improve mental excitement, especially for overweight female students. مقدمه: شیوع اضافه وزن در میان کودکان و نوجوانان ایرانی به دلایل مختلف رو به افزایش است و کم تحرکی یکی از مهم‌ترین عوامل آن محسوب می‌شود. اخیراً سواد بدنی به عنوان یک مفهوم کلیدی برای ترویج رفتارهای فعال و افزایش انرزی بدنی و نشاط ذهنی نوجوانان مطرح شده است. هدف از این مطالعه، بررسی اثریک برنامه تمرینی آمادگی جسمانی مبتنی بر سواد بدنی بر کاهش وزن و افزایش نشاط ذهنی دانش‌آموزان دختر دارای اضافه وزن بود. روش: این پژوهش نیمه تجربی با طرح پیش آزمون - پس آزمون و گروه کنترل انجام شد. بدین‌منظور، 32 نفر از دانش‌آموزان دختر مقطع متوسطه (12 تا 17 سال) دارای اضافه وزن به روش نمونه‌گیری هدفمند انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه 16 نفره تجربی و کنترل جایگزین شدند. گروه تجربی به مدت 8 هفته در برنامه تمرینات آمادگی جسمانی مبتنی بر سواد بدنی شرکت کردند، در حالی‌که گروه کنترل مداخله‌ای دریافت نکرد. داده‌ها با استفاده از آزمون‌های آمادگی جسمانی و پرسش‌نامه نشاط ذهنی جمع‌آوری شد. تحلیل داده‌ها با استفاده از آزمون‌های T وابسته و تحلیل کوواریانس یک متغیره و چند متغیره انجام گرفت. نتایج: یافته‌ها نشان داد که برنامه تمرین آمادگی جسمانی مبتنی بر سواد بدنی منجر به افزایش مثبت و معنادار سطح آمادگی جسمانی و نشاط ذهنی، و همچنین کاهش معنادار وزن کل بدن و شاخص توده ‌بدنی می‌شود (05/0p<) . بحث و نتیجه‏ گیری: بر اساس نتایج این پژوهش، توجه بیشتر به اجرای فعالیت‌های ورزشی مبتنی بر سواد بدنی در مدارس، به منظور کنترل وزن و بهبود نشاط ذهنی، به ویژه برای دانش‌آموزان دختر دارای اضافه وزن، ضروری به نظر می‌رسد.

https://cpap.shahed.ac.ir/article_4917_cf8d8c66b1212720e569b0bd67695451.pdf

دانشگاه شاهد روانشناسی بالینی و شخصیت 2345-2188 24 1 2026 06 22 The Effectiveness of Positive Psychology Training on Lifestyle, Happiness, and Psychological Capital of Patients with Type II Diabetes اثربخشی آموزش روان شناسی مثبت گرا بر سبک زندگی، شادکامی و سرمایه روان شناختی بیماران مبتلا به دیابت نوع دو 145 156 4884 10.22070/cpap.2025.18997.1530 FA یاسر مرادی دانشجوی دکتری، روان شناسی سلامت، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد نجف آباد، اصفهان، ایران 0009-0000-9606-0996 حمید آتش پور دانشیار گروه روانشناسی‌، واحد اصفهان (خوراسگان)، دانشگاه آزاد اسلامی، اصفهان، ایران 0000-0003-2090-7577 محمد فروهر مدرس مدعو دانشگاه گیلان، دانشکده علوم انسانی، گروه علوم تربیتی و مشاوره، گیلان، ایران 0000-0003-1802-5647 Journal Article 2025 04 18 Introduction: The aim of the present study was to determine the effectiveness of positive psychology training on lifestyle, happiness, and psychological capital of patients with type II diabetes in Semirom County in 2016-2017. Method: This semi-experimental study was a pre-test-post-test type with a control and experimental group and a follow-up period. The statistical population of the study was people with type 2 diabetes in Semirom County, from whom 30 people were selected through convenient sampling according to the inclusion and exclusion criteria, and were assigned to two experimental groups (15 people) and control (15 people). Then, the experimental group underwent positive psychology training (Rashid, 2008) for 14 sessions (one 90-minute session per week) and after the end of the intervention sessions, a post-test was taken from both groups (experimental and control). And a month later, the follow-up phase was conducted. In this study, the Lali Lifestyle Questionnaire (2012) (LSQ) was used to assess lifestyle, the Oxford Argyle and Lowe Happiness Questionnaire (1989) (OHQ) was used to assess happiness, and the Luthans Psychological Capital Questionnaire (2007) (PCQ) was used to assess psychological capital. Finally, the repeated measures analysis of variance test and SPSS version 27 software were used to analyze the data. Results: The results of data analysis using repeated measures analysis of variance showed that positive psychology training had a significant effect on lifestyle (p < 0.01), happiness (p < 0.01), and psychological capital (p < 0.01) in patients with type 2 diabetes. And this result was also stable in the follow-up phase. Discussion and conclusion: The findings of the present study indicated that positive psychology plays an important and fundamental role in improving the lifestyle, happiness, and psychological capital of patients with type II diabetes. This can be of interest to counselors. مقدمه: هدف پژوهش حاضر تعیین اثربخشی آموزش روان‌شناسی مثبت‌گرا بر سبک زندگی، شادکامی و سرمایه روان‌شناختی بیماران مبتلا به دیابت نوع دو شهرستان سمیرم در سال 1395-1396 بود. روش: پژوهش حاضر نیمه تجربی از نوع پیش‌آزمون- پس‌آزمون با گروه آزمایش و کنترل همراه با دوره پیگیری بود. جامعه آماری پژوهش را بیماران مبتلا به دیابت نوع دو شهرستان سمیرم تشکیل دادند که از میان آن‌ها 30 نفر به روش نمونه‌گیری در دسترس و براساس ملاک‌های ورود و خروج انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش (15 نفر) و کنترل (15 نفر) جایگزین شدند. گروه آزمایش طی 14 جلسه (هفته‌ای یک جلسه 90 دقیقه‌ای) آموزش روان‌شناسی مثبت‌نگر (رشید، 2008م) دریافت کرد. پس از پایان مداخله، پس آزمون برای هر دو گروه اجرا شد و یک ماه بعد مرحله پیگیری انجام گرفت. ابزارهای پژوهش شامل پرسش‌نامه سبک زندگی لعلی (1391) (LSQ) ، پرسش‌نامة شادکامی آکسفورد آرگیل و لو (1989م) (OHQ) و پرسش‌نامة سرمایه روانشناختی لوتانز (2007م)(PCQ) بود. داده‌ها با استفاده از تحلیل واریانس با اندازه‌گیری‌های مکرر و نرم‌افزار SPSS نسخه ۲۷ تحلیل شدند. نتایج: نتایج تحلیل واریانس با اندازه‌گیری‌های مکرر نشان داد که آموزش روان‌شناسی مثبت‌نگر تأثیر معناداری بر سبک زندگی (01/0 > p)، افزایش شادکامی (01/0 > p) و ارتقای سرمایه روان‌شناختی (01/0 > p)، بیماران مبتلا به دیابت نوع دو دارد. این تأثیر در مرحله پیگیری نیز پایدار بود. بحث و نتیجه‏ گیری: یافته‌های پژوهش نشان داد آموزش روان‌شناسی مثبت‌گرا نقش مؤثری در بهبود سبک زندگی، افزایش شادکامی و ارتقای سرمایه روان‌شناختی بیماران مبتلا به دیابت نوع دو ایفا می‌کند؛ بنابراین به‌کارگیری این رویکرد می‌تواند مورد توجه مشاوران و متخصصان حوزه سلامت قرار گیرد.

https://cpap.shahed.ac.ir/article_4884_c133fb1bb634af68c5088f3438848bfd.pdf

دانشگاه شاهد روانشناسی بالینی و شخصیت 2345-2188 24 1 2026 06 22 Evaluation of the structural equation model of drug craving based on personality traits and time perspective in patients undergoing maintenance treatment with methadone ارزیابی مدل معادلات ساختاری ولع مصرف مواد بر اساس ویژگی‌های شخصیتی و چشم‌انداز زمان در بیماران تحت درمان نگهدارنده با متادون 157 176 4922 10.22070/cpap.2025.20035.1662 FA شیوا رحیمی پور کارشناسی ارشد روانشناسی بالینی، دانشگاه شهاب دانش، قم، ایران 0009-0003-6745-5974 زهرا زنجانی مرکز تحقیقات عوامل اجتماعی موثر برسلامت، دانشگاه علوم پزشکی کاشان، کاشان، ایران 0000-0003-4450-9397 Journal Article 2025 04 09 Introduction: Craving has attracted the attention of many researchers who study factors related to substance abuse. The present study aimed to investigate the structural equation model of craving in patients undergoing methadone maintenance treatment based on personality traits and time perspective. Method: The present research design was fundamental in terms of its purpose and descriptive-cross-sectional in terms of its method of collecting data, using the correlational structural equation modeling method. The research population included patients undergoing methadone maintenance treatment in Tehran and the selected sample included 270 people who were selected through convenience sampling. To conduct the present study questionnaires such as craving , five-factor personality, and time perspective were used, and SPSS-21 and AMOS-21 software were used to analyze the data. Results: The proposed model has a good fit. Also, the direct effect of personality traits on craving and time perspective is significant. Personality traits can predict drug craving in patients undergoing methadone maintenance treatment through time perspective. The results of the model fitting showed that the personality traits of neuroticism and conscientiousness indirectly affect drug craving through time perspective. Discussion and conclusion: Time perspective plays a protective role against relapse and paying attention to it can be of great importance in the treatment of drug cravings. Therefore, it is suggested that this construct be used to promote the psychological health of patients undergoing methadone maintenance treatment. مقدمه: ولع مصرف یکی از متغیر‌های مهم در حوزه سوء مصرف مواد است که توجه بسیاری از پژوهشگرانی را که به بررسی عوامل مرتبط با این پدیده را می‌پردازند، به خود جلب کرده است. پژوهش حاضر با هدف بررسی مدل معادلات ساختاری ولع مصرف در بیماران تحت درمان نگهدارنده با متادون، بر اساس ویژگی های شخصیتی و چشم انداز زمان انجام شد. روش: پژوهش حاضر از نظر هدف بنیادی و از لحاظ نحوه گرد‌آوری داده‌ها، توصیفی- مقطعی از نوع همبستگی با استفاده از روش مدل معادلات ساختاری بود. جامعه آماری پژوهش شامل بیماران تحت درمان نگهدارنده با متادون در شهر تهران بود که از میان آنان 270 نفر به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. برای گردآوری داده‌ها ازپرسش‌نامه های ولع مصرف، پنج عاملی شخصیت و چشم انداز زمان استفاده شد و داده‌ها به بهره‌گیری از نرم‌افزار SPSS نسخه 21 و AMOS ا نسخه 21 تجزیه و تحلیل شدند. نتایج: نتایج به طور کلی نشان داد که مدل پیشنهادی از برازش مطلوبی برخوردار است. همچنین، اثر مستقیم ویژگی های شخصیتی بر ولع مصرف مواد و چشم انداز زمان معنادار بود. علاوه بر این، ویژگی های شخصیتی از طریق چشم انداز زمان توانستند ولع مصرف مواد را در بیماران تحت درمان نگهدارنده با متادون پیش‌بینی کنند. نتایج برازش مدل نشان داد که ویژگی‌های شخصیتی روان‌رنجورخویی و وجدان‌گرایی به صورت غیرمستقیم از طریق چشم انداز زمان بر ولع مصرف اثر میگذارند. بحث و نتیجه گیری: یافته‌ها نشان می‌دهد که چشم انداز زمان نقش محافظتی مهمی در برابر عود ایفا می کند و توجه به آن در درمان ولع مصرف مواد میتواند از اهمیت بالایی برخوردار باشد؛ بنابراین پیشنهاد میشود از این متغیر در راستای ارتقای سلامت روانشناختی بیماران تحت درمان نگهدارنده با متادون استفاده شود.

https://cpap.shahed.ac.ir/article_4922_79e785d63f00348ff360d5a86528580b.pdf

دانشگاه شاهد روانشناسی بالینی و شخصیت 2345-2188 24 1 2026 07 06 Introduction and use of techniques based on memetic psychology in the treatment of major depressive disorder: A qualitative case study معرفی و استفاده از تکنیک های مبتنی بر روان‌شناسی ممتیک در درمان اختلال افسردگی اساسی: یک مطالعة موردی کیفی 177 198 4833 10.22070/cpap.2025.19656.1616 FA محسن امیری پژوهشگر پسا دکتری روانشناسی، گروه روانشناسی، دانشکده‌ی علوم اجتماعی، دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایران 0000-0001-6161-0775 جهانگیر کرمی دانشیار دانشگاه، گروه روانشناسی، دانشکده علوم اجتماعی، دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایران 0000-0001-7325-0922 Journal Article 2024 12 27 Introduction: Major depression is one of the disorders that can severely affect the patient's quality of life and in the worst case can cause suicidal thoughts in the patient and even suicide attempts. Therefore, the aim of the present study was to introduce techniques based on memetic psychology and examine their effect on major depressive disorder. Method: The present study was a qualitative case study. The statistical population of this study consisted of all people diagnosed with major depressive disorder living in Kermanshah in 2024. To select the research sample, a purposive sampling method was used and one subject diagnosed with major depressive disorder was selected using a diagnostic interview based on DSM-5. The participant underwent memetic psychology-based interventions for 10 weeks. Results: Finally, the use of the diagnostic interview based on DSM-5, Beck Depression Inventory-2, researcher observations, and patient self-report showed that the use of techniques based on memetic psychology, including Mapping the self, Meme maps, and Deconstructing Memes, is effective in treating major depressive disorder. Discussion and conclusion: The results of this study showed that memetic psychology, as a sub-branch of cultural evolution, can have appropriate explanatory power in how mental disorders arise and persist. Therefore, given the positive effect of techniques based on memetic psychology in the present study, this study was able to create a basis for developing protocols based on memetic psychology in the future. مقدمه: افسردگی اساسی یکی از شایع‌ترین اختلالات روانی است که میتواند کیفیت زندگی بیماران را به طور جدی تحت تأثیر قرار دهد و در موارد شدید به بروز افکار خودکشی یا اقدام به آن منجر شود. بنابراین هدف پژوهش حاضر معرفی تکنیک های مبتنی بر روانشناسی ممتیک و بررسی تأثیر آنها بر اختلال افسردگی اساسی بود. روش: پژوهش کیفی نوع مطالة موردی بود. جامعه آماری شامل تمامی افراد مبتلا به اختلال افسردگی اساسی ساکن در شهر کرمانشاه در سال 1403 بود. نمونه پژوهش به صورت هدفمند انتخاب شد و یک آزمودنی با استفاده از مصاحبه تشخیصی مبتنی بر DSM-5 وارد مطالعه گردید. شرکت کننده به مدت 10 هفته تحت مداخلات مبتنی بر روان‌شناسی ممتیک قرار گرفت. نتایج: ارزیابی با استفاده از مصاحبه تشخیصی DSM-5، پرسش‌نامه افسردگی بک-2، مشاهدات پژوهشگر و خود گزارش دهی بیمار نشان داد که تکنیک های مبتنی بر روانشناسی ممتیک از جمله خودنگاشت ممتیک، نقشة ممها و ساختار شکنی ممپلکسی در کاهش نشانه‌های اختلال افسردگی اساسی مؤثر است. بحث و نتیجه ‏گیری: نتایج این پژوهش نشان داد که روانشناسی ممتیک، به عنوان یکی از زیرشاخههای تکامل فرهنگی، ظرفیت مناسبی برای تبیین شکل‌گیری و تداوم اختلالات روانی دارد. لذا با توجه به تأثیر مثبت تکنیکهای مبتنی بر روانشناسی ممتیک در پژوهش حاضر، این پژوهش توانست مبنایی برای تدوین پروتکلهای مبتنی بر روان‌شناسی ممتیک در آینده ایجاد کند.

https://cpap.shahed.ac.ir/article_4833_41071a1452b40720449779a233716395.pdf

دانشگاه شاهد روانشناسی بالینی و شخصیت 2345-2188 24 1 2026 06 22 The Comparing Effectiveness of Cognitive-Behavioral Therapy and Compassion-Focused Therapy on Quality of Life in Women with Psoriasis مقایسه اثربخشی درمان شناختی-رفتاری و درمان مبتنی بر شفقت بر کیفیت زندگی در زنان مبتلا به پسوریازیس 199 214 4938 10.22070/cpap.2025.19869.1640 FA ناهید شعبان دانشجوی دکتری روانشناسی سلامت، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران. ایران. 0000-0002-1126-0057 مرجان علیزاده استادیار، گروه روانشناسی بالینی و تربیتی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، 0000-0002-1772-3518 مژگان سپاه منصور استاد، گروه روانشناسی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. 0000-0002-0575-4018 Journal Article 2025 06 06 Introduction: Psoriasis is a chronic inflammatory skin disease linked to heightened stress levels and a substantial negative impact on patients' quality of life and their ability to tolerate distress. The purpose of this study was to comparison of the comparing effectiveness of cognitive-behavioral therapy and compassion-focused therapy on quality of life in women with psoriasis. Method: This semi-experimental study was conducted with a pretest-posttest design with control group and follow-up 2 month. The statistical population of the research was all women with psoriasis who referred to the dermatology clinics of Tehran city in autumn of year 2024. Then the number of 45 women patients diagnosed by a physician were randomly divided into two groups, including an cognitive-behavioral therapy group (15 women), compassion-focused therapy group (15 women) and a control group (15 women). Then the first experimental group underwent 8 sessions of 90 minute cognitive-behavioral therapy and the second experimental group underwent 10 sessions of 90 minute of compassion-focused therapy. To collect data Dermatology life quality index (DLQI) of Finlay and Khan (1994). Analysis of variance with repeated measures and Bonferroni post hoc test was used for data analysis. The data analysis software was SPSS version 28. Results: The results showed that both interventions had a significant effect on quality of life (P<0.05). In addition, the results of Bonferroni post hoc test showed that compassion-focused therapy is more effective than cognitive-behavioral therapy on quality of life (P<0.05). Discussion and conclusion: Based on the results of the present study, it can be said that cognitive-behavioral therapy and compassion-focused therapy can be used as a treatment method to on quality of life in women with psoriasis and priority of use in in increase quality of life women with psoriasis is with compassion-focused therapy. مقدمه: پسوریازیس یک بیماری التهابی مزمن پوستی است که با سطوح بالای استرس و تاثیر منفی قابل توجهی بر کیفیت زندگی و تحمل پرشانی بیماران همراه است. هدف از پژوهش حاضر بررسی مقایسه اثربخشی درمان شناختی-رفتاری و درمان مبتنی بر شفقت بر کیفیت زندگی در زنان مبتلا به پسوریازیس بود. روش: روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون و پس آزمون با گروه کنترل همراه با مرحله پیگیری 2 ماهه بود. جامعه آماری پژوهش کلیه زنان مبتلا به پسوریازیس مراجعه کننده به کلینیکهای درماتولوژی شهر تهران در پاییز سال 1403 بودند. سپس تعداد 45 زن بیمار تشخیص داده شده بر اساس پزشک متخصص به صورت تصادفی ساده در دو گروه شامل گروه آزمایشی درمان شناختی-رفتاری (15 زن)، گروه درمان مبتنی بر شفقت (15 زن) و یک گروه کنترل (15 زن) قرار گرفتند. سپس گروه‌ آزمایش اول تحت 8 جلسه 90 دقیقهای درمان شناختی-رفتاری و گروه آزمایش دوم تحت 10 جلسه 90 دقیقهای درمان مبتنی بر شفقت قرار گرفتند. از پرسشنامه کیفیت زندگی در بیماریهای پوستی (DLQI) فینلای و خان (1994) به منظور گردآوری اطلاعات استفاده شد. ‌برای تحلیل داده ها از به‌دست‌آمده از تحلیل واریانس با اندازه گیری مکرر و آزمون تعقیبی بنفرونی استفاده شد. نرم افزار تحلیل داده ها SPSS نسخه 28 بود. نتایج: نتایج نشان داد هر دو مداخله مذکور در مرحله پس‌آزمون و پیگیری اثربخشی معناداری بر کیفیت زندگی داشته است (05/0>P). همچنین نتایج آزمون تعقیبی نشان داد که درمان مبتنی بر شفقت اثربخشی بیشتری نسبت به درمان شناختی-رفتاری بر بهبود کیفیت زندگی دارد (05/0>P). بحث و نتیجه‏ گیری: بر اساس نتایج پژوهش حاضر، می‏توان گفت که درمان شناختی-رفتاری و درمان مبتنی بر شفقت می‏توانند به عنوان شیوه های درمانی مناسب برای بهبود کیفیت زندگی در زنان مبتلا به پسوریازیس در مراکز مشاوره و خدمات روانشناختی به کار برده شوند و تقدم استفاده در بهبود کیفیت زندگی زنان مبتلا به پسوریازیس با درمان مبتنی بر شفقت است.

https://cpap.shahed.ac.ir/article_4938_ec16c57ed363c5ca91a3e5e5b88fe502.pdf

دانشگاه شاهد روانشناسی بالینی و شخصیت 2345-2188 24 1 2026 07 06 Structural Equation Modeling of Childhood Trauma and Perceived Stress with Premenstrual Syndrome: The Mediating Role of Affective Mentalization مدل معادلات ساختاری ترومای کودکی و استرس ادراک‌شده با سندرم پیش از قاعدگی: نقش میانجی ذهنی سازی عاطفه محور 215 230 4926 10.22070/cpap.2025.20758.1750 FA فاطمه دوست محمدی دانشجوی دکتری روانشناسی، گروه روان شناسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه ارومیه، ارومیه، ایران 0000-0002-9715-1133 اسماعیل سلیمانی دانشیار، گروه روان شناسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه ارومیه، ارومیه، ایران 0000-0002-7204-1229 محمد رستمی گروه روانشناسی بالینی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه شاهد، تهران، ایران 0000-0002-6270-9424 Journal Article 2025 07 30 Introduction: One of the important health problems of women that can affect their performance in various fields is premenstrual syndrome. This syndrome usually begins before menstruation and includes a set of physical, emotional, and behavioral symptoms. Given the significant importance of this syndrome in women's quality of life, the aim of the present study is to investigate the mediating role of affective mentalization in the relationship between childhood trauma and perceived stress with premenstrual syndrome. Method: The present study was descriptive and of the modeling type. the statistical population included all female students of the universities of Tehran, Karaj, and Urmia, and the research sample was 260 students who were selected through convenience sampling. Participants responded to the Bernstein et al. (2003) Childhood Trauma Questionnaire (CTQ-28), Cohen et al. (1983) Perceived Stress (PSS), Premenstrual Syndrome Screening (PSST), and Greenberg et al. (2021) Brief-Mentalized Affectivity Scale (B-MAS). data were analyzed using structural equation modeling and PLS-3 software. Results: The results of the data analysis showed that childhood trauma and perceived stress had a positive and significant relationship with premenstrual syndrome. Also There is a negative and significant relationship between childhood trauma and perceived stress with affective mentalization, and between affective mentalization and premenstrual syndrome. Finally, affective mentalization played a mediating role in this relationship. Discussion and conclusion: It is suggested that psychologists, psychiatrists, and obstetricians and gynecologists should favorable supportive relationship relationship with people with premenstrual syndrome and avoid creating additional stress in them مقدمه: یکی از مشکلات مهم سلامت زنان که می‌تواند بر عملکرد آنان در زمینه‌های مختلف تأثیر بگذارد، سندرم پیش از قاعدگی است. این سندرم معمولاً پیش از قاعدگی آغاز می‌شود و شامل مجموعه‌ای از علائم جسمی، عاطفی و رفتاری است. با توجه به اهمیت قابل‌توجه این سندرم در کیفیت زندگی زنان، هدف پژوهش حاضر بررسی نقش میانجی‌گری ذهنی‌سازی عاطفه‌محور در رابطه بین ترومای دوران کودکی و استرس ادراک‌شده با سندرم پیش از قاعدگی بود. روش: پژوهش حاضر توصیفی و از نوع مدل یابی بود. جامعه آماری شامل کلیه دانشجویان دختر دانشگاه‎های تهران، کرج و ارومیه بود و نمونه پژوهش 260 نفر از دانشجویان بودند که به‌صورت در دسترس انتخاب شدند. شرکت‌کنندگان به پرسش‌نامه‌های ترومای کودکی برنستاین و همکاران (2003م) (CTQ-28)، استرس ادراک‌شده کوهن و همکاران (1983م) (PSS)، غربالگری سندرم پیش از قاعدگی (PSST) و ذهنی‌سازی عاطفه‌محور گرینبرگ و همکاران (2021م) (B-MAS) پاسخ دادند. داده‌ها با استفاده از مدل معادلات ساختاری و نرم‌افزار PLS-3 تحلیل شدند. نتایج: نتایج تحلیل داده‌ها نشان داد که ترومای دوران کودکی و استرس ادراک‌شده با سندرم پیش از قاعدگی رابطه مثبت و معناداری دارند. همچنین، بین ترومای دوران کودکی و استرس ادراک‌شده با ذهنی‌سازی عاطفه‌محور و نیز بین ذهنی‌سازی عاطفه‌محور و سندرم پیش از قاعدگی رابطه منفی و معناداری وجود دارد. در نهایت، ذهنی‌سازی عاطفه‌محور در این رابطه نقش میانجی ایفا کرد. بحث و نتیجه ‏گیری: پیشنهاد می‌شود که متخصصان روان‌شناسی، روان‌پزشکی و متخصان زنان و زایمان در برخورد با افراد مبتلا به سندرم پیش از قاعدگی، رابطه حمایتی مطلوب برقرار کنند و از ایجاد استرس اضافی در آنان خودداری نمایند.

https://cpap.shahed.ac.ir/article_4926_502cbcfede9f1df5528af4204f33e0c8.pdf

دانشگاه شاهد روانشناسی بالینی و شخصیت 2345-2188 24 1 2026 07 06 The Effectiveness of Mindfulness-Based Stress Reduction Training on Negative Mood and Mood Swings in Menopausal Women اثربخشی آموزش ذهن آگاهی مبتنی بر کاهش استرس بر کاهش عاطفه منفی و نوسان خلق زنان در دوره یائسگی 231 238 5025 10.22070/cpap.2026.20546.1721 FA مژگان اگاه هریس دانشیار روانشاسی سلامت، گروه روانشناسی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران 0000-0002-2949-0192 لیلا حیدری دانش‌آموخته کارشناسی ارشد، گروه روانشناسی، دانشگاه پیام نور، تهران 0009-0003-5410-8711 عزت اله کردمیرزا گروه روانشناسی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران 0000-0001-6562-7865 مهدیه رحمانیان دانشیار، گروه روان‌شناسی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران 0000-0002-6745-1426 Journal Article 2025 05 24 Introduction: This study aimed to evaluate the effectiveness of Mindfulness-Based Stress Reduction (MBSR) in reducing negative affect and mood swings among menopausal women. Method: This research was a quasi-experimental study with a pretest-posttest-follow-up design and a control group. The study population included menopausal women referred to the Health Network of District 4 in Tehran. Thirty volunteers were selected and randomly assigned to experimental and control groups. The mean age of participants was 51.3 years. The experimental group received eight sessions of group MBSR training. Data were collected using the Negative Affect and Mood Swings questionnaires, completed at three time points. Data analysis was performed using repeated measures analysis of variance. Results: The results indicated that MBSR training significantly reduced negative affect and mood swings in the experimental group compared to the control group at both posttest and follow-up stages (P < 0.05). The mean negative effect score in the experimental group decreased from 38.2 at pretest to 29.9 at posttest and 29.2 at follow-up, while no significant change was observed in the control group. The mean mood swings score in the experimental group also decreased from 50.0 to 41.6 and then to 41.0, with no substantial change in the control group. The intervention effects remained stable at the three-month follow-up. Discussion and conclusion: Mindfulness-Based Stress Reduction can be considered an effective psychological intervention for improving negative affect and mood swings in menopausal women. It is recommended that this approach be emphasized in mental health promotion programs for women during menopause. مقدمه: پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی مداخله ذهن‌آگاهی مبتنی بر کاهش استرس (MBSR) بر کاهش عاطفه منفی و نوسانات خلقی در زنان یائسه انجام شد. روش: این پژوهش یک مطالعه نیمه‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون - پس‌آزمون و پیگیری با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل زنان یائسه مراجعه‌کننده به شبکه بهداشت منطقه ۴ تهران بود. از میان داوطلبان واجد شرایط، ۳۰ نفر انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل جایگزین شدند. میانگین سنی شرکت‌کنندگان 3/51 سال بود. گروه آزمایش در هشت جلسه آموزش گروهی ذهن‌آگاهی مبتنی بر کاهش استرس شرکت کرد. ابزار گردآوری داده‌ها پرسش‌نامه‌های عاطفه منفی و نوسانات خلقی بود که در سه مرحله پیش‌آزمون - پس‌آزمون و پیگیری تکمیل شدند. داده‌ها با استفاده از تحلیل واریانس با اندازه‌گیری مکرر مورد تحلیل قرار گرفتند. نتایج: نتایج نشان داد آموزش ذهن‌آگاهی مبتنی بر کاهش استرس موجب کاهش معنادار عاطفه منفی و نوسانات خلقی در گروه آزمایش نسبت به کنترل در مراحل پس‌آزمون و پیگیری شد‌(P<0.05) . میانگین عاطفه منفی در گروه آزمایش از 2/38 در مرحله پیش‌آزمون به 9/29 در پس‌آزمون و 2/29 در مرحله پیگیری کاهش یافت، در حالی‌که در گروه کنترل تغییر معناداری مشاهده نشد. همچنین، میانگین نوسانات خلقی در گروه آزمایش از 0/50 به 6/41 و سپس 0/41 کاهش یافت، در حالی‌که در گروه کنترل تغییر قابل‌توجهی دیده نشد. اثر مداخله در دوره پیگیری سه‌ماهه نیز پایدار باقی ماند. بحث و نتیجه‏ گیری: آموزش ذهن‌آگاهی مبتنی بر کاهش استرس می‌تواند به عنوان یک مداخله روان‌شناختی مؤثر برای بهبود عاطفه منفی و نوسانات خلقی زنان یائسه مورد استفاده قرار گیرد. پیشنهاد می‌شود این رویکرد در برنامه‌های ارتقای سلامت روان زنان در دوره یائسگی مورد توجه قرار گیرد.

https://cpap.shahed.ac.ir/article_5025_b6e584419a62da6229cf347e5ccfa166.pdf

دانشگاه شاهد روانشناسی بالینی و شخصیت 2345-2188 24 1 2026 07 06 Validation of the Farsi Version of the Compassionate Love Scale for Teachers اعتباریابی نسخه فارسی مقیاس دوستی مشفقانه در معلمان 239 250 4765 10.22070/cpap.2025.18981.1521 FA فاطمه الماسی دانشجوی دکتری روانشناسی تربیتی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران 0009-0004-3557-4423 امید شکری استادیار گروه روانشناسی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران 0000-0002-5795-1638 آزاده صادقی دانشجوی کارشناسی ارشد روانشناسی بالینی کودک و نوجوان، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران 0009-0007-6948-6167 Journal Article 2024 10 02 Introduction: Positive effects of teacher-student relationships have been widely documented. However, fewer studies have explored the determinants of teacher-student relationships. This research aims to analyze the psychometric characteristics of the Farsi version of the Compassionate Love Scale for teachers– as a possible determinant of teacher-student relationships whose role has not yet been investigated. Method: In this correlational study, 336 students (233 female and 103 male) who were selected using the convenience sampling method, were answered the Compassionate Love Scale for Teachers (CLST) (Virat et al., 2020) and the Psychological Capital Questionnaire- Teacher Version (PCQ-TV) ( Luthans et al., 2007). Results: The results of the principal components analysis showed that the measurement model of compassionate love scale for teachers consists of five factors: sacrifice, sensitivity, loving feelings, caring and empathy. In addition, the results related to the correlation between multiple dimensions of compassionate love with aspects of psychological capital including self-efficacy, hope, resilience and optimism also supported the convergent validity of the scale. Finally, in this research, the internal consistency coefficients of the subscales of sacrifice, sensitivity, loving feelings, caring and empathy were obtained as 0.80, 0.74, 0.80, 0.76 and 0.76, respectively. Discussion and conclusion: In sum, the results of this research, on the one hand, by emphasizing the multifaceted nature of the structure of compassionate friendship, supported the underlying theoretical origin of that concept among teachers, and on the other hand, the correlation of that existing structure with the dimensions of teachers' psychological capital showed that the enrichment of teachers' psychological capital is considered one of the important correlates of compassionate friendship- as an individual determination to create professional ethics in teachers. مقدمه: اثرات مثبت روابط معلم - دانش‌آموز به طور گسترده‌ای مستند شده است. با این حال، مطالعات کمتری به بررسی تعیین‌گرهای روابط معلم ـ دانش‌آموز پرداخته‌اند. پژوهش حاضر با هدف تحلیل مشخصه‌های روان‌سنجی نسخه فارسی مقیاس دوستی مشفقانه برای معلمان - به مثابه یکی از تعیین‌گرهای احتمالی روابط معلم ـ دانش‌آموز که نقش آن کمتر بررسی شده است‌، انجام شد. روش: در این پژوهش همبستگی، 336 معلم (233 زن و 103 مرد) که به صورت دردسترس انتخاب شدند، به مقیاس دوستی مشفقانه برای معلمان (ویرات و همکاران،2020م) و پرسش‌نامه سرمایه روان‌شناختی ـ نسخه معلم ـ (لوتانز و همکاران،2007م)‌، پاسخ دادند. نتایج: نتایج تحلیل مؤلفه‌های اصلی نشان داد که مدل اندازه‌گیریِ مقیاس دوستی مشفقانه برای معلمان از پنج عامل تشکیل شده است: فداکاری، حساسیت، احساسات مهرورزانه، مراقبت‌گری و همدلی. همچنین، نتایج مربوط به همبستگی بین ابعاد چندگانه دوستی مشفقانه با وجوه سرمایه روان‌شناختی شامل (خودکارآمدی، امید، تاب‌آوری و خوش‌بینی) از روایی همگرای مقیاس حمایت کردند. در نهایت، ضرایب همسانی درونی زیرمقیاس‌ها به ترتیب برای فداکاری، حساسیت، احساسات مهرورزانه، مراقبت‌گری و همدلی به ترتیب برابر با 80/0، 74/0، 80/0، 76/0 و 76/0 به دست آمد. بحث و نتیجه ‏گیری: به طور کلی، نتایج این پژوهش از یک سو با تأکید بر ماهیت چندوجهی سازه دوستی مشفقانه، از بنیان نظری آن در میان معلمان حمایت می‌کند و از دیگر سوی، همبسته بودن این سازه مکنون با ابعاد سرمایه روانی معلمان نشان می‌دهد که غنایافتگی سرمایه روان‌شناختی معلمان می‌تواند یکی از همبسته‌های بااهمیت دوستی مشفقانه - به مثابه تعیین‌گری فردی برای تحقق به اخلاق حرفه‌ای در معلمان، باشد.

https://cpap.shahed.ac.ir/article_4765_cfe795a0a3c7bc1683f2efd8837dde0c.pdf

دانشگاه شاهد روانشناسی بالینی و شخصیت 2345-2188 24 1 2026 07 06 Psychometric Analysis of the Emotion Regulation Questionnaire-Short Form تحلیل روان‌سنجی نسخه کوتاه پرسشنامه نظم‌بخشی هیجانی 251 262 4753 10.22070/cpap.2025.18684.1481 FA شکوفه موسوی استادیار گروه روانشناسی عمومی، دانشگاه پیام نور ، تهران، ایران 0000-0002-7954-358X Journal Article 2024 09 15 Introduction: Emotion regulation plays an important role in affective functioning. One of the most used tools for measuring emotion regulation strategies is the emotion regulation questionnaire, which measures the two strategies of cognitive reappraisal and expressive suppression. This research was conducted with the aim of psychometric analysis of the Emotion Regulation Questionnaire- Short Form. Method: In this descriptive survey research, 322 undergraduate students of Esfahan University (166 men and 156 women) were selected using available sampling method. Students responded to the Emotion Regulation Questionnaire-Short Form (Preece, Petrova, Mehta & Gross, 2023), the Emotion Cognition Regulation Questionnaire (Garnefski, Kraaij & Spinhoven, 2001) and the Stress Appraisal Measure (Rowley, Roesch, Jurica & Vaughn, 2005). Results: While Confirmatory Factor Analysis (CFA) confirmed the 2-factor structure of the ERQ-S, a multi-group CFA supported the structure as invariant across genders. Besides, the Cronbach's alpha result showed that the scales was internally consistent. Also, the results related to the correlation between strategies of cognitive reappraisal and expressive suppression with cognitive appraisals and with adaptive/maladaptive emotion cognitive regulation strategies provided sufficient evidence in defense of the criterion and concurrent validity of the ERQ-S, respectively. Discussion and conclusion: In sum, the findings of this research, consistent with the original version of the Emotional Regulation Questionnaire, emphasized the sound of the underlying theoretical foundation of this questionnaire and its cross-gender technical adequacy through the repetition of the factor structure consisting of the two dimensions of cognitive reappraisal and expressive suppression. مقدمه: نظم‌بخشی هیجانی نقش مهمی در کُنش‌وری عاطفی ایفا می‌کند. یکی از پراستفاده‌ترین ابزارهای سنجش راهبردهای نظم‌بخشی هیجانی، پرسش‌نامه نظم‌بخشی هیجانی است که دو راهبرد باز ارزیابی شناختی و سرکوب بیانگری را می‌سنجد. این پژوهش با هدف تحلیل روان‌سنجی نسخه کوتاه پرسش‌نامه نظم‌بخشی هیجانی انجام شد. روش: در این پژوهش توصیفی - پیمایشی، 322 دانشجو (166 پسر و 156 دختر) با استفاده از روش نمونه گیری در دسترس از جامعه آماری دانشجویان دانشگاه اصفهان انتخاب شدند و به نسخه کوتاه پرسش‌نامه نظم‌بخشی هیجانی (پریسی، پیتروا، متا و گراس، 2023م)، نسخه کوتاه پرسش‌نامه نظم‌بخشی شناختی هیجان (گارنفسکی، کرایج و اسپیناون، 2001م) و نسخه تجدیدنظرشده مقیاس ارزیابی تنیدگی (رویلی، رویسچ، جاریکا و واگن، 2005م). پاسخ دادند. نتایج: در حالی که نتایج تحلیل عاملی تأییدی، ساختار دو‌عاملی نسخه کوتاه پرسش‌نامه نظم‌بخشی هیجانی را تأیید کرد، نتایج تحلیل عاملی تأییدی چندگروهی نیز به طور تجربی از هم‌ارزی جنسی ساختار عاملی این ابزارحمایت کرد. علاوه بر این، یافته‌های مربوط به آلفای کرونباخ نشان داد که مقیاس از نظر درونی هماهنگ بود. همچنین، نتایج مربوط به همبستگی بین ابعاد نظم‌بخشی شناختی با ارزیابی‌های شناختی و راهبردهای انطباقی/ناانطباقی نظم‌بخشی شناختی هیجان به ترتیب شواهد قابل اعتمادی در دفاع از روایی ملاکی و روایی همزمانِ نسخة کوتاه پرسش‌نامه نظم‌بخشی هیجانی فراهم آورد. بحث و نتیجه‏ گیری: در مجموع، یافته‌های این پژوهش همسو با نسخه اصلی پرسش‌نامه نظم‌بخشی هیجانی، از طریقِ تکرار ساختار عاملی مشتمل بر دو بُعد بازارزیابی شناختی و سرکوب بیانگری، بر اتقان بنیان نظری زیربنایی این پرسش‌نامه و کفایت‌مندی فنی فراجنسیتی آن تأکید کرد. بنابراین، نسخه کوتاه پرسش‌نامه نظم‌بخشی هیجانی در موقعیت‌های همراه با تنگنای زمانی، به بهینه‌سازی اندازه‌گیری نظم‌بخشی هیجانی کمک می‌کند

https://cpap.shahed.ac.ir/article_4753_dfc6aa246e88ab3e32caeaaecf433550.pdf

دانشگاه شاهد روانشناسی بالینی و شخصیت 2345-2188 24 1 2026 06 22 Construction and Validation of Self-Affirmation Scale in Male & Female Students of Bu-Ali Sina University ساخت و اعتباریابی مقیاس خودتأییدی (SAS) در دانشجویان دختر و پسر دانشگاه بوعلی سینا 263 273 4946 10.22070/cpap.2025.18928.1513 FA احمد بیات استادیار گروه علوم تربیتی، دانشگاه فرهنگیان، تهران، ایران 0000-0002-2198-5246 خسرو رشید دانشیار گروه روانشناسی، دانشکده علوم اقتصادی و اجتماعی، دانشگاه بوعلی سینا، همدان، ایران 0000-0002-8828-2107 لیلا علی بلندی دکتری روان‌شناسی، دانشکده‌ی علوم اقتصادی و اجتماعی، دانشگاه بوعلی سینا، همدان، ایران Journal Article 2025 05 31 Introduction: Adolescents and young adults are always looking for acceptance from others and their approval, and at the same time show signs of narcissism. The aim of this study was to construct and validate the Self-Affirmation Scale (SAS) in male and female students of Bu-Ali Sina University. Method: The research method is applied in terms of purpose and survey in terms of methodology. 100 students were selected by available sampling method and answered Self-Affirmation and Narcissistic Personality (Ames et al., 2006) questionnaires. Data were analyzed by Pearson correlation, exploratory factor analysis, and one-way analysis of variance using SPSS-25 software. Results: The findings showed that the self-affirmation scale measures five factors including physical, cognitive, social, emotional, and moral. By Cronbach's alpha method the reliability of this tool was obtained 0.89. The correlation between self-affirmation and narcissism was positive and significant (r = 0.305, P > 0.05). Also, there was a significant difference between male and female students in terms of self-affirmation (P < 0.05) and non-significant difference in terms of narcissism (P < 0.05). Discussion and conclusion: The findings of this study showed that, considering the psychometric indicators of the self-affirmation scale, it can be said that this scale is an appropriate and valid instrument for examining self-affirmation. مقدمه: نوجوانان و جوانان همواره به دنبال پذیرش از سوی دیگران و تأیید خود هستند و در عین حال نشانه‌هایی از خودشیفتگی را بروز می‌دهند. هدف این پژوهش ساخت و اعتباریابی مقیاس خودتأییدی (SAS) و بررسی آن با خودشیفتگی در دانشجویان دختر و پسر دانشگاه بوعلی سینا بود. روش: روش پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش‌شناختی، جزء طرح‌های غیرتجربی و از نوع ساخت آزمون است. 100 دانشجو به روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب شدند و پرسش‌نامه‌های خودتأییدی و شخصیت خودشیفته (آمز و همکاران، 2006م) را پاسخ دادند. داده‌ها با روش همبستگی پیرسون، تحلیل عاملی اکتشافی، و تحلیل واریانس یک‌راهه و به کمک نرم‌افزار SPSS-25 تجزیه و تحلیل شد. نتایج: یافته‌ها نشان داد که مقیاس خودت أییدی پنج عامل جسمی، شناختی، اجتماعی، هیجانی، و اخلاقی را می‌سنجد. پایایی این ابزار با روش آلفای کرونباخ 89/0 به دست آمد. همبستگی بین خودتأییدی و خودشیفتگی مثبت و معنادار بود (305/0 = r، 05/0 > P). همچنین بین دانشجویان دختر و پسر از نظر خودتأییدی تفاوت معنادار (05/0 > P) و از نظر خودشیفتگی تفاوت غیرمعنادار (05/0 < P) شاهده شد. بحث و نتیجه ‏گیری: با توجه به یافته‌های به دست آمده می‌توان گفت هر اندازه خودتأییدی افراد بیشتر باشد، میزان خودشیفتگی آنان نیز بیشتر خواهد بود. با توجه به شاخص‌های روان‌سنجی مقیاس خودتأییدی، می‌توان گفت که این مقیاس مناسب و معتبر است.

https://cpap.shahed.ac.ir/article_4946_280cf18baf4311c92aa5a042336587d3.pdf

دانشگاه شاهد روانشناسی بالینی و شخصیت 2345-2188 24 1 2026 07 06 Feasibility Study: The What, the Why, and the Place on Clinical Psychology مطالعۀ امکان‌سنجی: چیستی، چرایی و جایگاه آن در روان‌شناسی بالینی 275 284 4984 10.22070/cpap.2026.20980.1798 FA فاطمه اخوان عبیری دانش‌آموختۀ دکتری تخصصی روان‌شناسی بالینی، دانشگاه شاهد، تهران، ایران 0000-0002-1719-3676 محمدرضا شعیری دانشیار روان‌شناسی، گروه روان‌شناسی، دانشگاه شاهد، تهران، ایران 0000-0002-2037-3475 حجت اله فراهانی دانشیار روان‌شناسی، گروه روان‌شناسی، دانشگاه تربیت‌مدرس، تهران، ایران 0000-0002-9799-7008 ارسیا تقوا استاد روان‌پزشکی، گروه روان‌پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی ارتش جمهوری اسلامی ایران، تهران، ایران 0000-0001-8415-4581 Journal Article 2025 09 21 Evidence-based interventions must undergo rigorous feasibility assessments after being designed and introduced to the scientific community in the health system. The judgment about their feasibility conforms, to some extent, to a basis to select new interventions as the first step. Feasibility studies seek to answer whether the intervention works in a small sample. If the answer is positive, the research progresses towards a full-scale study, such as a randomized controlled trial. The present article intends to refer to this concept by looking at the origin of feasibility studies and their place in psychology. It will then outline the necessity of conducting feasibility studies by considering their various components, the objectives of these studies, the importance of cultural differences, in an operational manner, and the steps to conduct a feasibility study. Just as psychometric properties of psychological testing instruments need to be studied when they are introduced into a new culture, a new psychotherapy program will need to overcome the methodological bottleneck of a feasibility study to be applied in its target culture to determine its suitability for expansion into the new context. در نظام سلامت، ضروری است مداخلات شواهد - محور پس از طرح و معرفی به جامعۀ علمی، ارزیابی های سختگیرانه ای را در زمینه امکانپذیری پشت‌سر بگذرانند. انتخاب مداخلات جدید، در گام نخست، تا حدودی بر قضاوت دربارۀ امکان سنجی آنها استوار است. مطالعات امکان سنجی می‌کوشند به این پرسش پاسخ دهند که آیا یک مداخله در نمونه ای کوچک قابلیت اجرا و اثربخشی دارد یا خیر. در صورت دریافت پاسخ مثبت، مسیر پژوهش به سوی مطالعات گسترده‌تر، از جمله کارآزمایی‌های بالینی، هدایت میشود. مقالۀ حاضر بر آن است تا با نگاهی به خاستگاه مطالعات امکان‌‌سنجی و جایگاه آن در روان‌شناسی، به این مفهوم اشاره داشته‌ باشد. هم‌چنین، با تأکید بر ضرورت اجرای این مطالعات، مؤلفه‌های اساسی، اهداف و اهمیت توجه به تفاوت‌های فرهنگی را مورد بحث قرار می‌دهد و به‌صورت عملیاتی، گام‌های اجرای یک مطالعۀ امکان‌سنجی را ترسیم می‌کند. چنان‌که ابزارهای روان‌آزمایی هنگام ورود به فرهنگی لازم است ویژگی‌های روان‌سنجی آن‌ها مورد مطالعه قرار گیرد، یک برنامۀ روان‌درمانی جدید نیز برای به‌کارگیری در فرهنگ مقصد خود، نیازمند عبور از تنگنای روش‌شناختی مطالعۀ امکان‌سنجی خواهد بود تا مناسبت آن برای گسترش در یافتار جدید احراز گردد.

https://cpap.shahed.ac.ir/article_4984_f1ababf130ee6a25f12da7478af8f1ac.pdf

دانشگاه شاهد روانشناسی بالینی و شخصیت 2345-2188 24 1 2026 06 22 Designing and Content Validation of Feasibility Questionnaires from the Perspectives of Experts, Clinicians, and Patients طراحی و تعیین اعتبار محتوای پرسش‌نامه‌های امکان‌سنجی از دیدگاه متخصصان، بالینگران و بیماران 285 308 4985 10.22070/cpap.2026.20982.1799 FA فیروزه ضرغامی دانش‌آموختۀ دکتری تخصصی روان‌شناسی بالینی، دانشگاه شاهد، تهران، ایران. 0000-0003-0239-7163 محمدرضا شعیری دانشیار روان‌شناسی، گروه روان‌شناسی، دانشگاه شاهد، تهران، ایران 0000-0002-2037-3475 زهرا شهریور استاد روان‌پزشکی، گروه روان‌پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران، ایران. 0000-0003-1991-3072 فاطمه اخوان عبیری دانش‌آموختۀ دکتری تخصصی روان‌شناسی بالینی، دانشگاه شاهد، تهران، ایران 0000-0002-1719-3676 Journal Article 2025 09 21 Introduction: In a new culture, implementing treatment initially requires assessing and confirming the feasibility programs. Given the importance of feasibility in the expansion of psychotherapy programs, the present study aimed to develop and content validate the feasibility questionnaires from the perspectives of experts, therapist/clinician, patients (and in the case of children and adolescents, patients’ parents). Method: The present study followed a descriptive-survey design. After searching the literature on the concept of feasibility and developing 4 versions of the feasibility questionnaire from the perspectives of experts, therapist/clinician, patients, and patients’ parents (in the case of children and adolescents), the content validity of the questionnaires was determined according to the opinions of 10 experts by calculating the content validity index (CVI) and content validity ratio (CVR) among psychologists who were at least doctoral students and had clinical experience of at least 5 years, selected based on a purposive sampling method. Results: By removing unacceptable items, the content validity of the final version of the general feasibility questionnaire for experts was confirmed with 29 items by removing 9 items, the session-by-session feasibility questionnaire with 18 items by removing 4 items, the parent feasibility questionnaire with 15 items by removing 2 items, and the patients (child) feasibility questionnaire with the same 12 items without removing any items. Discussion and conclusion: Despite the accessibility of similar feasibility tools, the present study attempted to present, for the first time, a coherent set of questionnaires for assessing the feasibility of therapeutic interventions, while paying attention to the greatest possible content comprehensiveness, focusing on the perspectives of different audiences such as experts, clinicians, patients, and in the case of children and adolescents, patients’ parents. In addition to adaptability to therapeutic programs, these questionnaires are able to assess the feasibility with respect to other programs. مقدمه: اجرای برنامه های درمانی در یک فرهنگ جدید، در گام نخست مستلزم سنجش و تأیید امکانپذیری آنهاست. با توجه به اهمیت امکانسنجی در گسترش برنامه‌های روان‌درمانی، هدف پژوهش حاضرساخت و اعتباریابی محتوای پرسش‌نامه هایی برای سنجش امکان‌پذیری از دیدگاه متخصصان، درمانگر/ بالینگر، شرکت‌کنندگان یا بیماران (و در موارد کودک و نوجوان، والدین آن‌ها) بود. روش: مطالعۀ حاضر براساس طرح توصیفی - پیمایشی انجام شد. پس از جست‌وجو در ادبیات مفهوم امکان‌سنجی و تدوین چهار نسخۀ از پرسش‌نامۀ امکان‌سنجی از دیدگاه متخصصان، درمانگر/ بالینگر، بیماران و والدین بیماران (در صورتی که بیماران، کودک یا نوجوان باشند)، 6 متخصص روانشناسی و 4 دانشجوی دکتری تخصصی دارای حداقل 5 سال سابقه فعالیت بالینی، با استفاده از روش نمونه‌گیری هدفمند وارد پژوهش شدند. اعتبار محتوای پرسش‌نامه‌ها براساس نظر این 10 متخصص از طریق محاسبۀ شاخص اعتبار محتوا (CVI) و نسبت اعتبار محتوا (CVR) تعیین شد. نتایج: با حذف گویه‌های غیرقابل‌قبول، اعتبار محتوای نسخۀ نهایی پرسش‌نامۀ امکان سنجی کلی متخصصان با حذف 9 گویه و در قالب 29 گویه تأیید شد. پرسشنامۀ امکان سنجی جلسه به جلسۀ متخصصان با حذف 4 گویه و در قالب 18 گویه پرسش‌نامۀ امکان سنجی والدین با حذف 2 گویه و در قالب 15 گویه و پرسشنامۀ امکانسنجی کودکان بدون حذف هیچ گویه‌ای و با همان 12 گویه مورد تأیید قرار گرفت. بحث و نتیجه ‏گیری: با وجود ابزارهای مشابه برای سنجش امکان‌سنجی‌، پژوهش حاضر کوشید برای نخستین بار مجموعه‌ای منسجم از پرسش‌نامه‌های سنجش امکان‌پذیری مداخلات درمانی را با تأکید بر جامعیت محتوایی و با تمرکز بر دیدگاه مخاطبان مختلف، از جمله متخصصان، بالینگران، بیماران و در موارد کودک و نوجوان، والدین آن‌ها ارائه دهد. این پرسش‌نامه‌ها می‌توانند با توجه به ویژگی‌های برنامه‌های درمانی مختلف، شرایط امکان‌سنجی را متناسب با هر فراهم سازند.

https://cpap.shahed.ac.ir/article_4985_785ca71d2c85e3f3774baaf438c5c6eb.pdf

دانشگاه شاهد روانشناسی بالینی و شخصیت 2345-2188 24 1 2026 06 22 Feasibility of Norton Transdiagnostic Group Cognitive-Behavioural Therapy for Anxiety Disorders in Iranian Samples: The Viewpoint of Experts, Therapist, and Patients امکان‌سنجی درمان فراتشخیصی گروهی شناختی - رفتاری نورتون برای اختلالات اضطرابی در نمونه‌های ایرانی: دیدگاه متخصصان، درمانگر و بیماران 309 326 4987 10.22070/cpap.2026.20984.1801 FA فاطمه اخوان عبیری دانش‌آموختۀ دکتری تخصصی روان‌شناسی بالینی، دانشگاه شاهد، تهران، ایران 0000-0002-1719-3676 محمدرضا شعیری دانشیار روان‌شناسی، گروه روان‌شناسی، دانشگاه شاهد، تهران، ایران 0000-0002-2037-3475 حجت اله فراهانی دانشیار روان‌شناسی، گروه روان‌شناسی، دانشگاه تربیت‌مدرس، تهران، ایران 0000-0002-9799-7008 ارسیا تقوا استاد روان‌پزشکی، گروه روان‌پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی ارتش جمهوری اسلامی ایران، تهران، ایران 0000-0001-8415-4581 Journal Article 2025 09 21 Introduction: Anxiety disorders are among the most common mental disorders for which protocols have been developed and applied in accordance with theoretical perspectives focused on these disorders. Since the first step in implementing new interventions in a context is based on judging their feasibility, the aim of the present study was to evaluate the feasibility of Norton's transdiagnostic cognitive-behavioral group therapy for anxiety disorders in Iranian samples. Method: The present study was conducted in the first step following a Delphi design and the second step within a quasi-experimental design with pre-test, post-test, follow-up phases, and waiting list. In this way, 9 experts completed a feasibility questionnaire before starting the group therapy by reading the detailed protocol summary. In addition, the protocol therapist evaluated the protocol in terms of feasibility criteria at the end of each session, and every 8 patients in the group therapy group also presented their views on the feasibility criteria of this protocol at the end of the treatment. Results: The protocol's feasibility was generally deemed appropriate by examining all feasibility categories from the viewpoints of experts, the protocol therapist, and patients participating in the treatment process. All components were obtained “relative” from the perspective of experts, therapist, and patients, considering the Content Validity Index (CVI) for the dimensions and components of feasibility. Discussion and conclusion: Norton transdiagnostic cognitive-behavioral group therapy for anxiety disorders seems feasible in Iranian samples from the perspective of experts in Iranian society, the therapist providing this protocol, and the patients undergoing the treatment period. This finding paves the way for further investigations to determine the efficacy and effectiveness of this treatment program within the framework of large-scale trials. مقدمه: اختلالات اضطرابی از شایع‌ترین اختلالات روانی هستند که پروتکل‌هایی متناسب با دیدگاه‌های نظری و معطوف به این اختلالات تدوین شده و کاربرد یافته‌اند. از آن‌جا که گام نخست در به‌کارگیری مداخلات جدید در یک بوم، بر پایۀ قضاوت دربارۀ امکانپذیری آنها صورت میگیرد، هدف مطالعۀ حاضر امکان‌سنجی درمان فراتشخیصی گروهی شناختی - رفتاری نورتون برای اختلالات اضطرابی در نمونه‌های ایرانی بوده ‌است. روش: مطالعۀ کنونی در گام نخست، پیرو طرح دلفی انجام شد و گام دوم آن در قالب طرح شبه آزمایشی با پیش آزمون- پس آزمون، مرحلۀ پیگیری و فهرست انتظار اجرا گردید. در این مسیر، 9 متخصص پیش از آغاز اجرای گروه ‌درمانی، با مطالعۀ خلاصۀ مبسوط پروتکل، پرسشنامۀ امکان‌سنجی را تکمیل نمودند. به‌علاوه، درمانگر مجری پروتکل در پایان هر جلسه، آن را از نظر معیارهای امکان‌پذیری ارزیابی کرد، هم‌چنین، 8 بیمار عضو گروه‌درمانی نیز در انتهای درمان، دیدگاه خود را در مورد معیارهای امکان‌پذیری این پروتکل ارائه نمودند. نتایج: در بررسی مجموع مقوله‌های امکان‌سنجی از نظر متخصصان، درمانگر پروتکل و بیماران شرکت‌کننده در فرایند درمان، به‌طور کلی، امکان‌پذیری پروتکل در سطح (متوسط تا بالا) گزارش شد. با در نظر گرفتن شاخص اعتبار محتوا (CVI) برای ابعاد و مؤلفه‌های امکان‌پذیری، تمامی مؤلفه‌ها از نظر متخصصان، درمانگر و بیماران «مرتبط» به‌دست آمد. بحث و نتیجه‏ گیری: درمان فراتشخیصی گروهی شناختی - رفتاری نورتون برای اختلالات اضطرابی در نمونه‌های ایرانی، از نظر متخصصان جامعۀ ایران، درمانگر ارائه‌دهندۀ این پروتکل و بیماران دریافت‌کنندۀ دورۀ درمانی، امکان‌پذیر به‌نظر می‌رسد. این یافته، زمینه را برای وارسی‌های بیشتر در راستای تعیین کارآمدی و اثربخشی این برنامۀ درمانی در چارچوب کارآزمایی‌های گسترده فراهم می‌کند.

https://cpap.shahed.ac.ir/article_4987_13bf4a96378f3854bcd9792d132eff9f.pdf

دانشگاه شاهد روانشناسی بالینی و شخصیت 2345-2188 24 1 2026 06 22 Couple-based Cognitive Behavioral Therapy Program for Vaginismus: Introduction and the Feasibility from the perspectives of the Experts, the Therapists, and the Patients برنامه درمان شناختی رفتاری واژینیسموس مبتنی بر زوجین: معرفی و امکان‌سنجی از دیدگاه متخصصان، درمانگر و بیماران 327 342 4986 10.22070/cpap.2025.20983.1800 FA محمدحسین اخوان تقوی دانش‌آموختۀ دکتری تخصصی روان‌شناسی بالینی، دانشگاه شاهد، تهران، ایران 0009-0009-2723-9410 رسول روشن چسلی استاد روان‌شناسی، گروه روان‌شناسی، دانشگاه شاهد، تهران، ایران 0000-0002-7132-1982 محمدرضا شعیری دانشیار روان‌شناسی، گروه روان‌شناسی، دانشگاه شاهد، تهران، ایران 0000-0002-2037-3475 فاطمه اخوان عبیری دانش‌آموختۀ دکتری تخصصی روان‌شناسی بالینی، دانشگاه شاهد، تهران، ایران 0000-0002-1719-3676 Journal Article 2025 09 21 Introduction: Genito-pelvic pain disorder is one of the sexual dysfunctions associated with penetration that reduces the couple's sexual performance and satisfaction, required to psychological interventions and therapeutic programs have been designed to recover it. The present study aimed to determine the feasibility of a developed couple-based cognitive behavioral therapy program in reducing pain and fear, increasing sexual performance and satisfaction in women with vaginismus and their partners. Method: The present study was conducted in the first stage following a Delphi design and the second stage in a single-case design. Thus, 7 experts completed a feasibility questionnaire by reading the detailed protocol summary before starting the therapy sessions. In addition, the protocol therapist evaluated the protocol in terms of feasibility criteria at the end of each session, and each of the 6 people (3 couples) under treatment also presented their views on the feasibility criteria of this protocol at the end of the treatment. Results: The experts evaluated the feasibility of the program from the dimensions of the appropriate situation and necessity. Experts considered the feasibility of the program “much” in the areas of acceptability, practicality, adaptation, and expansion, and “moderate” feasible in the areas of demand, implementation, and integration, which means it required a more detailed evaluation. In the second stage performed during the course of developed couple-based cognitive behavioral therapy program, the therapist evaluated the feasibility of the program “much” in the areas of acceptability, demand, practicality, and adaptation, and “moderate” in the implementation. Patients described the feasibility of the program as “much” in the components implementation, and practicality, and “moderate” in the acceptability. Discussion and conclusion: The developed cognitive-behavioral therapy program based on couple participation has indicated relatively appropriate feasibility according to the opinions of experts, patients, and therapist. مقدمه: اختلال درد تناسلی- ‌لگنی مرتبط با دخول از جمله کژکاری های جنسی است که عملکرد و رضایت جنسی زوجین را کاهش می‎دهد که نیازمند مداخلات روان‌شناختی است و برنامه‌های درمانی برای آن‌ها طراحی شده‌است. هدف پژوهش حاضر تعیین امکان‌پذیری برنامۀ تدوین‌شدۀ درمان شناختی‌رفتاری مبتنی بر زوجین در کاهش درد و ترس، افزایش عملکرد و رضایت جنسی زنان مبتلا به واژینیسموس و همسران آن‌ها بود. روش بررسی: مطالعه حاضر در مرحله اول به دنبال طراحی دلفی و مرحله دوم در متن یک طرح تک‌موردی انجام شد. به این ترتیب ، 7 متخصص قبل از شروع جلسات درمان، با خواندن خلاصه مبسوط پروتکل، پرسشنامۀ امکان‌سنجی را تکمیل کردند. علاوه بر این، درمانگر پروتکل را از نظر معیارهای امکان‌سنجی در پایان هر جلسه ارزیابی کرد و هر 6 نفر( 3 زوج) تحت درمان نیز دیدگاه خود را در مورد معیارهای امکان‌سنجی این پروتکل در پایان درمان ارائه دادند. یافته‌ها: متخصصان، امکان‌پذیری‌ برنامه‌ را از ابعاد وضعیت و ضروت مناسب ارزیابی کردند. متخصصان، امکان پذیری برنامه را در زمینه‌های پذیرش، کاربرد، انطباق و گسترش، زیاد و در زمینه‌های تقاضا، اجرا و یکپارچه‌سازی با امکان‌پذیری متوسط دانستند. در مرحلۀ دوم که طی اجرای برنامۀ تدوین‌شدۀ درمان شناختی‌رفتاری مبتنی بر زوجین انجام شد، درمانگر، امکان‌پذیری برنامه را در زمینه‌های پذیرش، تقاضا، کاربرد و انطباق، زیاد و در اجرا، متوسط ارزیابی کرد. بیماران، امکان‌پذیری برنامه را در مؤلفه‌های اجرا و کاربرد زیاد و در پذیرش، متوسط توصیف کردند. بحث و نتیجه‌گیری: برنامه مدون درمان شناختی–رفتاری مبتنی بر مشارکت زوجین براساس نظر متخصصان، بیماران و درمانگر امکان‌پذیری نسبتاً مناسبی نشان داده‌است. این یافته، امکان وارسی‌های بیشتر کارآمدی و اثربخشی این پروتکل را در قالب کارآزمایی‌های بالینی فراهم می‌کند.

https://cpap.shahed.ac.ir/article_4986_43b9787b8a0cd00a8115c14b2b7c3a27.pdf